Księstwo Karyntii

Strona	Autorzy	Nota
[1]	[2]	Ten artykuł został przetłumaczony z Wikipedii w języku angielskim. Treści pochodzące z Wikipedii w języku angielskim są oparte na licencji Creative Commons 3.0 – Uznanie Autorstwa – Na tych samych warunkach. Kopiując je lub tłumacząc, należy podać ich autorów i udostępnić na tych samych warunkach.

Plik:Karte Herzogtum Bayern im 10. Jahrhundert.png Księstwo Bawarii w latach 952–976 Herzogtum Kärnten (pol. Księstwo Karyntii, slow. Vojvodina Koroška) było księstwem położonym w południowej Austrii i części północnej Słowenii. Zostało oddzielone od Księstwa Bawarskiego w 976 roku i był pierwszym po pierwotnych niemieckich księstwach macierzystych nowo utworzonym państwem cesarskim. Karyntia pozostała państwem Świętego Cesarstwa Rzymskiego aż do jego rozwiązania w 1806 r., jednak od 1335 r. rządziła nią austriackie królestwa dynastii Habsburgów. Stanowiąc część monarchii habsburskiej i cesarstwa austriackiego, pozostał do 1918 r. Krajem Przedlitawskim Austro-Węgier. Plebiscyt w październiku 1920 r. zadecydował, że główny obszar księstwa stał się austriacką prowincją Karyntia. Historia W VII wieku obszar ten był częścią słowiańskiego księstwa Carantania, które podlegało zwierzchnictwu księcia Bawarii około 743 r. Bawarskie księstwo macierzyste zostało włączone do imperium karolińskiego, gdy Karol Wielki obalił syna Odilo księcia Tassilo III w 788 r. W 843 r. w wyniku podziału na mocy traktatu z Verdun Karyntia stała się częścią Państwa Wschodniofrankijskiego pod panowaniem króla Ludwika II Niemieckiego. W latach 889–976 była Marchią Karyncką odnowionego księstwa Bawarii, choć w 927 r. miejscowy hrabia Berthold z dynastii Luitpoldingów otrzymał prawa książęce od niemieckiego króla Henryka I Ptasznika. Po tym, jak Berthold został księciem Bawarii w 938 r., oba terytoria były przez niego rządzone. Po jego śmierci w 948 r. Luitpoldingowie, choć byli spadkobiercami królewskiej dynastii ottońskiej, nie byli w stanie zachować swoich dóbr, ponieważ król Otton I Wielki kupił lojalność swojego młodszego brata Henryka I ziemiami bawarskimi. Ustanowienie Plik:Duchy of Carinthia-1000 AD.svg Księstwo Karyntii z marchiami Styrii, Carniolanu i Istrii (niebieski) Syn księcia Henryka, Henryk II „Kłótnik”, począwszy od 974 r., zbuntował się przeciwko swemu kuzynowi cesarzowi Ottonowi II, po czym został obalony jako książę Bawarii na rzecz siostrzeńca Ottona, księcia Ottona I ze Szwabii. W tym samym czasie cesarz Otton II utworzył szóste księstwo oprócz pierwotnych księstw macierzystych, nowe księstoa Karyntii. Cofnął posiadanie terytoriów przez Luitpoldingów, gdy oddzielił Karyntię od ziem bawarskich i zainstalował syna byłego księcia Bertholda, Henryka III Młodszego, w roku 976. Przez wieki nazwa „Karyntia” (Kärnten)) stopniowo zastępowała dawną „Carantanię”. Władza książąt Karyntii początkowo obejmowało rozległe terytorium, w tym marchie: Styrii (marchia Carantana), Carnioli i Istrii, a także rządziło włoską marchią w Weronie na południu. Niemniej jednak Henryk Młodszy był pierwszym i zarazem ostatnim księciem z Luitpoldingów; gdy postanowił przyłączyć się do nieudanej Wojny Trzech Henryków przeciwko cesarzowi Ottonowi II, dwa lata później stracił Karyntię, a jego następcą został bratanek cesarza Otton I, potomek dynastii salickiej. Chociaż Henryk po raz kolejny zdołał odzyskać tytuł książęcy w 985 roku, Karyntia po jego śmierci w 989 roku powróciła do cesarskiej dynastii ottońskiej w Bawarii. Eppensteinowie i Sponheimowie Plik:Bajovaria 1000AD.png Księstwo Karyntii przy maksymalnej ekspansji Karyntia pozostała jednak odrębnym bytem, ​​a w 1012 r. hrabia Adalbero I z Eppenstein, margrabia ze Styrii od około 1000 r. został władcą księstwa przez ostatniego cesarza ottońskiego Henryka II Świętego, podczas gdy marchia istryjska został rozdzielona i przekazany hrabiemu Poppo z Weimar. Adalbero został usunięty z urzędu w 1035 r. po tym, jak popadł w niełaskę u cesarza salickiego Konrada II. W 1039 r. Karyntię odziedziczył sam cesarz Henryk III Salicki, który w następnym roku oddzielił marchię karniolską i przyznał ją margrabiego Poppo z Istrii. W 1077 r. księstwo zostało przekazane Luitpoldowi, członkowi rodu Eppensteinerów, który jednak wyginął wraz ze śmiercią młodszego brata Luitpolda, Henryka III z Karyntii w 1122 r. Po jego śmierci księstwo uległo dalszej redukcji: duża część ziem Eppensteinów w dzisiejszej Górnej Styrii przeszła w ręce margrabiego Ottokara II Styryjskiego. Pozostała część Karyntii przeszła od księcia Henryka III na jego chrześniaka Henryka ze Sponheim, który rządził jako Henryk IV, od 1122 r. do swojej wczesnej śmierci w następnym roku. [1] Najwybitniejszym z książąt Spanheim był Bernhard, pierwszy książę Karyntii, który został opisany i uhonorowany w dokumentach jako „książę ziemi” [1]. Ostatnim księciem Spanheim był Ulrich III; podpisał traktat spadkowy ze swoim bratem arcybiskupem Filipem z Salzburga, który jednak nie mógł wygrać z królem czeskim Ottokarem II Przemyślidą. Pomimo wsparcia ze strony króla Niemiec, Rudolfa I Habsburga, który pokonał Ottokara II w bitwie pod Suchymi Krutami w 1278 r., Filip nigdy nie uzyskał faktycznej władzy. Księstwo zostało zajęte przez Rudolfa, a Filip zmarł rok później w 1279 roku. Habsburgowie Rudolf, po tym jak został wybrany Królem Rzymian i pokonał króla Ottokara II, początkowo przekazał Karyntii hrabiemu Meinhardowi II z Gorizii-Tyrolu. W 1335 r., Po śmierci Henryka, ostatniego mężczyzny z tej linii, cesarz Ludwik Bawarski podarował Karyntii i południowej części Tyrolu cesarskiemu lendzie rodzinie Habsburgów 2 maja w Linzu. Habsburgowie nadal panowaliby w Karyntii do 1918 r. Podobnie jak inne części monarchii habsburskiej, Karyntia przez długi czas pozostawała półautonomicznym państwem o własnej strukturze konstytucyjnej. Habsburgowie dwukrotnie podzielili swoje terytoria w obrębie rodziny, zgodnie z traktatem z Neuberg z 1379 r. I ponownie w 1564 r. Za każdym razem Księstwo Karyntii wchodziło w skład Wewnętrznej Austrii i było rządzone wspólnie z sąsiednimi księstwami Styrii i Carnioli. Rudolf, after being elected King of the Romans and defeating King Ottokar II, at first gave Carinthia to Count Meinhard II of Gorizia-Tyrol. In 1335, after the death of Henry, the last male of this line, Emperor Louis the Bavarian gave Carinthia and the southern part of the Tyrol as an imperial fief to the Habsburg family on 2 May in Linz. The Habsburgs would continue to rule Carinthia until 1918. As with the other component parts of the Habsburg Monarchy, Carinthia remained a semi-autonomous state with its own constitutional structure for a long time. The Habsburgs divided up their territories within the family twice, according to the 1379 Treaty of Neuberg and again in 1564. Each time, the Duchy of Carinthia became part of Inner Austria and was ruled jointly with the adjacent duchies of Styria and Carniola. Plik:Duchy of Carinthia.jpg Early 18th century map of Carinthia showing fiefs owned by Salzburg and Bamberg Cesarzowa Maria Teresa z Austrii i jej syn Józef II próbowali stworzyć bardziej jednolite państwo Habsburgów, aw 1804 r. Karyntia została włączona do nowo utworzonego Cesarstwa Austriackiego pod panowaniem Franciszka II / I. Zgodnie z traktatem Schönbrunn z 1809 r. Terytoria Górnej Karyntii wokół Villach stanowiły część krótkotrwałych napoleońskich prowincji iliryjskich; Karyntia jako całość pozostawała częścią królestwa Habsburgów Ilirii aż do jego rozwiązania w 1849 r. Empress Maria Theresa of Austria and her son Joseph II attempted to create a more unitary Habsburg state, and in 1804 Carinthia was integrated into the newly established Austrian Empire under Francis II/I. According to the 1809 Treaty of Schönbrunn, the Upper Carinthian territories around Villach formed part of the short-lived Napoleonic Illyrian Provinces; Carinthia as a whole remained a part of the Habsburg Kingdom of Illyria until its dissolution in 1849. W 1867 r. Księstwo stało się krajem koronnym Cisleithanii, zachodniej części Austro-Węgier (patrz Historia Austrii). In 1867, the duchy became a crown land of Cisleithania, the western part of Austria-Hungary (see History of Austria). Plik:Kaernten Donaumonarchie.png Cisleitańska korona kraju Karyntii w obrębie Austro-Węgier Przez stulecia język niemiecki, który cieszył się większym prestiżem, rozwijał się kosztem słoweńskiego, ale fakt, że w XVI wieku majątki Karyntii wciąż wskazywały, że Karyntia była „arcybiskupstwem wiatrów”, tj. suwerenne księstwo Słowenii pokazuje, że lud Karyntii był świadomy swoich starożytnych i przedniemieckich korzeni. Over the centuries, the German language, which carried more prestige, expanded at the expense of Slovene, but the fact that in the 16th century the Estates of Carinthia could still point out that Carinthia was "a Windic Archduchy", i.e. a sovereign Slovene principality, shows that the Carinthian people were aware of their ancient and pre-German roots. World War I and Carinthian Plebiscite Podczas I wojny światowej Karyntia poniosła stosunkowo dużą liczbę zgonów wojennych: trzydzieści siedem na każde 1000 mieszkańców. Było to wyższe niż w większości innych niemieckojęzycznych obszarów Austro-Węgier (oprócz niemieckich Moraw Południowych) [2] During World War I, Carinthia experienced a relatively high number of war deaths: thirty-seven for every 1,000 inhabitants. This was higher than in most other German-speaking areas of Austria-Hungary (except German South Moravia). Po zakończeniu wojny i rozwiązaniu Austro-Węgier, traktat z Saint-Germain z 1919 r. Przewidywał dolinę Kanału Karyntii rozciągającą się od Tarvisio aż do Pontafel (172 mil kwadratowych) [3] do Włoch i że mówiący po słoweńsku obszary doliny Mežy, doliny rzeki Drawy wokół Unterdrauburga, która później została przemianowana na Dravograd, oraz obszaru Jezersko (128 mil kwadratowych terytorium) [3] zostaną przeniesione na nowe państwo SHS. Królestwo Serbów, Chorwatów i Słoweńców nie było jednak zadowolone z tych części dawnego księstwa, a także zajmowało ziemię na północ od pasma górskiego Karawanks, w tym stolicę Klagenfurtu. Mocarstwa Ententy zdecydowały o dwustopniowym referendum, którego pierwszy etap, Plebiscyt Karyntii, odbył się 10 października 1920 r. W celu ustalenia losów Karyntii. Wynik na korzyść Austrii nie zmienił granic, jak ustalono w traktacie z Saint-Germain. Following the end of the war and the dissolution of Austria-Hungary, the 1919 Treaty of Saint-Germain stipulated the Carinthian Canal Valley stretching from Tarvisio as far as Pontafel (172 square miles) go to Italy and that the Slovene-speaking areas of the Meža Valley, the Drava Valley area around Unterdrauburg, which was afterwards renamed Dravograd, and the Jezersko area (128 square miles of territory) be ceded to the new SHS State. The Kingdom of Serbs, Croats and Slovenes, however, was not satisfied with these parts of the former duchy and also occupied land north of the Karawanks mountain range, including the capital city of Klagenfurt. The Entente powers decided on a two-stage referendum, of which the first stage, the Carinthian Plebiscite was held on 10 October 1920 to determine the fate of Carinthia. The outcome in favour of Austria did not change the borders as decided upon in the Treaty of Saint-Germain. Plik:Klagenfurt Landhaus 25042009 31.jpg Klagenfurt Landhaus Plik:Landhaus Wappensaal Fuerstenstein 01.jpg Prince's Stone (Knežji kamen) Plik:Vojvodski stol.jpg Duke's Chair (Vojvodski prestol) Austriacka część byłego księstwa stanowi dziś federalny stan Karyntii (niem. Land Kärnten), a obszar, który został przekazany Włochom w ramach rzekomego „marszu juliańskiego”, należy do autonomicznego regionu Friuli - Venezia Giulia. Większość obszaru przyznanego Jugosławii (por. Słoweńska Karyntia) stanowi obecnie część większego regionu statystycznego Karyntii w Słowenii. The Austrian part of the former duchy today forms the federal state of Carinthia (), while the area that was ceded to Italy as a part of the claimed "Julian March" belongs to the autonomous region of Friuli–Venezia Giulia. Most of the area awarded to Yugoslavia (cf. Slovenian Carinthia) now forms part of the larger Carinthia Statistical Region in Slovenia. Area and population Area: Total: 10,327 km² Population (1910 Census): Total: 396,228 Linguistic composition According to the last Austrian Imperial census of 1910, the Duchy of Carinthia was composed of the following linguistic communities: Total: 396,228 German: 304,315 (76.80%) Slovene: 82,212 (20.75%) Italian: 82 (0.02%) Other languages or foreigners: 9,619 (2.43%) The Austrian censuses did not count ethnic groups, nor the mother tongue, but the "language of daily interaction" (Umgangssprache). Religious composition Total: 396,228 Roman Catholics: 371,361 (93.72%) Protestants: 24,299 (6.13%) Jewish: 341 (0.09%) Other religions or unknown: 227 (0.06%) Dukes of Carinthia Various dynasties Luitpoldings Henry I (976–978) Salian dynasty Otto I (978–985) Luitpoldings Henry I (985–989), again, Duke of Bavaria 983–985 Ottonian dynasty Henry II (989–995), also Duke of Bavaria 985–995 Henry III (995–1002), also Duke of Bavaria 995–1005 Salian dynasty Otto I (1002–1004), again Conrad I (1004–1011) House of Eppenstein Adalbero (1011–1035) Salian dynasty Conrad II (1036–1039) Henry IV (1039–1047), also Duke of Bavaria 1026–1041 and Holy Roman Emperor (as Henry III) 1046–1056 Elder House of Welf Welf (1047–1055) Ezzonids Conrad III (1056–1061) House of Zähringen Berthold II (1061–1077) House of Eppenstein Luitpold (1077–1090) Henry IV (1090–1122) House of Sponheim Plik:Spanheim coat.PNG The Carinthian ducal coat of arms until 1246 Plik:Kaernten shield CoA.svg The Carinthian coat of arms from 1246 Henry IV (1122–1123 ) Engelbert (1123–1134) Ulrich I (1134–1144) Henry V (1144–1161) Herman (1161–1181) Ulrich II (1181–1201) Bernhard (regent from 1199, duke 1202-1256) Ulrich III (1256–1269) Various dynasties Přemyslid dynasty Otakar (1269–1276), also King of Bohemia 1253-1278 House of Habsburg Rudolph I (1276–1286), also King of Germany 1273-1291 Gorizia-Tyrol Meinhard (1286–1295) Henry VI (1295–1335), also King of Bohemia 1306/1307-1310, jointly with his brothers Louis (1295–1305) Otto III (1295–1310) House of Habsburg Otto IV (1335–1339), jointly with his brother Albert II (1335–1358) Frederick (1358–1362), jointly with his brother Rudolph II (1358–1365) Albert III (1365–1379) Leopoldian line Leopold (1379–1386) William (1386–1406) Ernest (1406–1424) Frederick (1424–1493) Habsburg territories reunified in 1458 Maximilian I (1493–1519), also Holy Roman Emperor 1508-1519 Charles I (1519–1521), also Holy Roman Emperor 1519-1556 Ferdinand I (1521–1564), also Holy Roman Emperor 1558-1564 Inner Austrian Habsburgs Charles II (1564–1590) Ferdinand II (1590–1637), also Holy Roman Emperor 1619-1637 Carinthia was unified with the rest of the Habsburg territories again in 1619. See List of rulers of Austria See also Carantania Carantanians Carinthian Slovenes History of Austria History of Slovenia Black panther (symbol) Notes and references {{#invoke:Check for unknown parameters|check|unknown=|preview=Page using Template:Reflist with unknown parameter "_VALUE_"|ignoreblank=y| 1 | colwidth | group | liststyle | refs }} Kärnten (Religious population data is inaccurate) External links Map of the Balkans (1815–59)

Herzogtum Kärnten Vojvodina Koroška (slow.) Księstwo Karyntii 976–1335/1918 Flaga Karyntii Herb Karyntii Flaga Karyntii Herb Karyntii Hymn: Landeshymne. Des Kärntners Heimatlied Położenie Karyntii Język urzędowy niemiecki Stolica Klagenfurt am Wörthersee, do 1518 St. Veit an der Glan Ustrój polityczny monarchia Typ państwa kraj koronny Cesarstwa Austrii Ostatnia głowa państwa książę Karol I Habsburg Religia dominująca katolicyzm Mapa Karyntii Karyntia (żółty) na tle księstw Austrii wewnętrznej