|
Otton I Wielki (ur. 23 listopada 912, zm. 7 maja 973 w Memleben) – książę Saksonii 936–961, król niemiecki od 936 i Święty Cesarz Rzymski od 962, z dynastii Ludolfingów.
Życiorys
Był synem Henryka I Ptasznika, króla Niemiec i jego drugiej żony Matyldy z Ringelheim, córki saskiego hrabiego Dytryka.
Otton został królem Niemiec w drodze elekcji w roku 936. Uroczysta koronacja odbyła się w Akwizgranie[1] w tym samym roku.
Po koronacji musiał zwalczyć bunt książąt Saksonii, Bawarii, Lotaryngii i Frankonii wspieranych przez braci Ottona Thankmara i Henryka. Po zwycięstwie w 939 roku rozpoczął proces umacniania władzy opierając się na Kościele i związkach dynastycznych[1].
Prowadził politykę ekspansywną wobec Słowian tworząc na ich terenach liczne marchie, osiągając brzegi Odry. Uzależnił od Niemiec Włochy, Czechy i Danię. Podbitą ludność chrystianizował. 10 sierpnia 955 pokonał Madziarów w bitwie na Lechowym Polu koło Augsburga, powstrzymując ich najazdy na środkową Europę. Od 963 roku Otton otrzymywał trybut od Mieszka I, księcia Polan (według przekazu kronikarza Thietmara) z części jego ziem – ta informacja bywa jednak kwestionowana przez znaczną część badaczy.
2 lutego 962[2] papież Jan XII koronował Ottona w Rzymie na cesarza rzymskiego. Chcąc jednak ułatwić sobie uznanie ze strony Bizancjum używał on tego tytułu bez przymiotnika „rzymski”. Jeszcze za swego życia w 967 Otton I uczynił cesarzem swego syna Ottona II.
Po roku 967 cesarz Zachodu Otton I Wielki zamierzał doprowadzić do pojednania z Cesarstwem Bizantyńskim. Domagał się jednak prowincji bizantyńskich na Półwyspie Apenińskim. W tym celu Otton wysłał do Konstantynopola biskupa Cremony Liutpranda. Misja zakończyła się fiaskiem, a Bizancjum wysłało do Italii wojsko i okręty wojenne.
Otton I podjął wówczas najazd na ziemie Cesarstwa Bizantyńskiego w Italii. Wiosną roku 969 przerwał wyprawę i opuścił południowe Włochy pozostawiając dalszą wojnę Pandolfowi z Kapui, który wkrótce dostał się do niewoli bizantyńskiej. W tej sytuacji Otton posłał na południe Włoch kolejne wojska, które rozbiły armię bizantyńską w bitwie pod Ascoli (Asculum) w roku 969. Mimo zwycięstwa Ottona sytuacja w południowych Włoszech nie uległa zmianie.
W zaistniałej sytuacji w roku 972 Otton zaproponował Cesarstwu Bizantyjskiemu zwrot podbitych ziem na terenie Włoch w zamian za wzajemne uznanie tytułów cesarskich. Układ ten został przypieczętowany małżeństwem Ottona II z księżniczką Teofano, krewną cesarza bizantyjskiego Jana I Tzimiskesa.
Otton I zmarł w wieku 60 lat i został pochowany w katedrze w Magdeburgu.
Małżeństwa i potomstwo
Otton I był dwukrotnie żonaty. Pierwszą żoną była Edyta Angielska, córka króla Edwarda Starszego. Po raz drugi ożenił się w październiku 951 roku z Adelajdą, córką króla Burgundii – Rudolfa II.
Z pierwszego małżeństwa pochodzili:
- Ludolf, ur. 930, zm. 6 września 957, książę Szwabii.
- Ludgarda, zm. 18 listopada 953, od 947 roku żona Konrada Czerwonego, księcia Lotaryngii.
Z drugiego małżeństwa pochodzili:
- Henryk, ur. 952, zm. 7 kwietnia około 954
- Bruno, ur. 953, zm. 8 września 957
- Otto II, ur. 955, zm. 7 grudnia 983, cesarz rzymski
- Matylda, opatka w Quedlinburgu, ur. pod koniec 955, zm. 6 lutego 999
Z nieformalnego związku, prawdopodobnie z córką Tęgomira księcia Stodoran, pochodził:
- Wilhelm, zm. 968, arcybiskup Moguncji.
Zobacz też
- Otto, Otton – różne wersje imienia
Przypisy
- ↑ 1,0 1,1 Praca zbiorowa pod redakcją naukową Macieja Salamona: Wielka Historia Świata Tom 4 Kształtowanie średniowiecza. T. 4. Oficyna Wydawnicza FOGRA, 2005, s. 314. {{#invoke:ISBN|link|83-85719-85-7}}.{{#invoke:Sprawdź|Parametry
|=problemy-w-cytuj
| nazwisko = | imię = | autor = | autor link =
| nazwisko2 = | imię2 = | autor2 = | autor link2 =
| nazwisko3 = | imię3 = | autor3 = | autor link3 =
| nazwisko4 = | imię4 = | autor4 = | autor link4 =
| nazwisko5 = | imię5 = | autor5 = | autor link5 =
| nazwisko6 = | imię6 = | autor6 = | autor link6 =
| nazwisko7 = | imię7 = | autor7 = | autor link7 =
| nazwisko8 = | imię8 = | autor8 = | autor link8 =
| nazwisko9 = | imię9 = | autor9 = | autor link9 =
| nazwisko10 = | imię10 = | autor10 = | autor link10 =
| nazwisko11 = | imię11 = | autor11 = | autor link11 =
| nazwisko12 = | imię12 = | autor12 = | autor link12 =
| nazwisko13 = | imię13 = | autor13 = | autor link13 =
| nazwisko14 = | imię14 = | autor14 = | autor link14 =
| nazwisko15 = | imię15 = | autor15 = | autor link15 =
| tytuł = txt! | url =
| inni =
| wydanie =
| wydawca =
| miejsce =
| data = | rok = | miesiąc =
| strony = | kolumny =
| rozdział = | adres rozdziału =
| nazwisko r = | imię r = | autor r = | autor r link =
| nazwisko2 r = | imię2 r = | autor2 r = | autor r2 link =
| nazwisko3 r = | imię3 r = | autor3 r = | autor r3 link =
| tom = | tytuł tomu =
| część = | tytuł części =
| seria =
| id = | isbn = | oclc = | lccn = | doi = | issn =
| cytat =
| język = | język2 = | język3 = | język4 = | język5 = | język6 = | język7 = | język8 = | język9 = | język10 =
| data dostępu =
| odn =
}}gołe linki: {{#invoke:Sprawdź|pola z gołymi linkami|url=|adres rozdziału=}}{{#invoke:Sprawdź|pola z autorami|max=15|nazwisko=nazwisko#|imię=imię#|autor=autor#|link=autor link#|przed=Sprawdź autora:|po=.}}{{#invoke:Sprawdź|pola z autorami|max=4|nazwisko=nazwisko# r|imię=imię# r|autor=autor# r|link=autor r# link|przed=Sprawdź autora rozdziału:|po=.}}
- ↑ Gerd Althoff: Otto I., Kaiser. W: Neue Deutsche Biographie. T. 19. Berlin: Duncker & Humblot, 1999, s. 658.{{#invoke:Sprawdź|Parametry
|=problemy-w-cytuj
| nazwisko = | imię = | autor = | autor link =
| nazwisko2 = | imię2 = | autor2 = | autor link2 =
| nazwisko3 = | imię3 = | autor3 = | autor link3 =
| nazwisko4 = | imię4 = | autor4 = | autor link4 =
| nazwisko5 = | imię5 = | autor5 = | autor link5 =
| nazwisko6 = | imię6 = | autor6 = | autor link6 =
| nazwisko7 = | imię7 = | autor7 = | autor link7 =
| nazwisko8 = | imię8 = | autor8 = | autor link8 =
| nazwisko9 = | imię9 = | autor9 = | autor link9 =
| nazwisko10 = | imię10 = | autor10 = | autor link10 =
| nazwisko11 = | imię11 = | autor11 = | autor link11 =
| nazwisko12 = | imię12 = | autor12 = | autor link12 =
| nazwisko13 = | imię13 = | autor13 = | autor link13 =
| nazwisko14 = | imię14 = | autor14 = | autor link14 =
| nazwisko15 = | imię15 = | autor15 = | autor link15 =
| tytuł = txt! | url =
| inni =
| wydanie =
| wydawca =
| miejsce =
| data = | rok = | miesiąc =
| strony = | kolumny =
| rozdział = | adres rozdziału =
| nazwisko r = | imię r = | autor r = | autor r link =
| nazwisko2 r = | imię2 r = | autor2 r = | autor r2 link =
| nazwisko3 r = | imię3 r = | autor3 r = | autor r3 link =
| tom = | tytuł tomu =
| część = | tytuł części =
| seria =
| id = | isbn = | oclc = | lccn = | doi = | issn =
| cytat =
| język = | język2 = | język3 = | język4 = | język5 = | język6 = | język7 = | język8 = | język9 = | język10 =
| data dostępu =
| odn =
}}gołe linki: {{#invoke:Sprawdź|pola z gołymi linkami|url=|adres rozdziału=}}{{#invoke:Sprawdź|pola z autorami|max=15|nazwisko=nazwisko#|imię=imię#|autor=autor#|link=autor link#|przed=Sprawdź autora:|po=.}}{{#invoke:Sprawdź|pola z autorami|max=4|nazwisko=nazwisko# r|imię=imię# r|autor=autor# r|link=autor r# link|przed=Sprawdź autora rozdziału:|po=.}}
Bibliografia
- Robert F. Barkowski: Die Ottonen und das Konzept eines vereinten Europa. Parthas Verlag, Berlin 2014, ISBN 978-3-86964-073-0.
- Dworzaczek W., Genealogia, Warszawa 1959, tablica 43.
|
|