Bitwa pod Leitzersdorf
| Strona | Autorzy | Nota |
| [1] | [2] | Ten artykuł został przetłumaczony z Wikipedii w języku angielskim. Treści pochodzące z Wikipedii w języku angielskim są oparte na licencji Creative Commons 3.0 – Uznanie Autorstwa – Na tych samych warunkach. Kopiując je lub tłumacząc, należy podać ich autorów i udostępnić na tych samych warunkach. |
Bitwa pod Leitzersdorfem była bitwą pomiędzy Świętym Cesarstwem Rzymskim a Królestwem Węgier w 1484 roku. Napędzana wcześniejszymi konfliktami Macieja Korwina i Świętego Cesarza Rzymskiego Fryderyka III oznaczała koniec przygotowań antytomańskich i rozpoczęcie świętej wojny. . Była to jedyna bitwa na otwartym polu wojny austro-węgierskiej, a klęska oznaczała - w dłuższej perspektywie - utratę arcyksięstwa austriackiego na rzecz Świętego Cesarstwa Rzymskiego [6]. The Battle of Leitzersdorf was a battle between the Holy Roman Empire and the Kingdom of Hungary in 1484. Fuelled by the earlier conflicts of Matthias Corvinus and Frederick III, Holy Roman Emperor it marked the end of anti-Ottoman preparations and initiations of a holy war. It was the only open field battle of the Austro-Hungarian War, and the defeat meant – in long terms – the loss of the Archduchy of Austria for the Holy Roman Empire.[7] Spis treściTłoOd czasu udanego oblężenia Hainburga w październiku 1482 roku królowa Beatrycze z Neapolu pracowała nad przywróceniem pokoju. W 1482 r. Wielokrotnie namawiała rektora Bratysławy, Georga Schönberga, Johanna Hesslera, dziekana Friesach i Gerharda Peuscherena, locum tenens z Fresach, aby wielokrotnie rozpoczęli mediacje z arcybiskupem Wiednia Johannem Beckensloerem i doradcą cesarza. Zamiarem królowej było to, że Beckensloer mógł udawać pośrednika pokoju, a nie proimperialnego urzędnika. Zaoferowała sobie szansę zdobycia sławy, sprzedając zaginiony obszar Salzburga na mocy tego rzekomego traktatu. Mimo że powrót tych fortów był wcześniej zażądany przez samego cesarza, nigdy nie został on zrealizowany i Maciej utrzymywał je na śmierć. W następnym roku wojna została wznowiona, ponieważ mimo negocjacji strony nigdy nie doszły do porozumienia. W styczniu 1483 r. Kőszeg został zdobyty, aw kwietniu padł również Klosterneuburg, a Węgrzy poprzez ciągłe grabieże próbowali osłabić siłę wroga. Matthias, aby skoncentrować całą siłę przeciwko cesarzowi, więc w styczniu 1483 roku wysłał agentów nawet do Porty, aby rozpocząć negocjacje w sprawie zawieszenia broni, które zakończyło się pozytywnym wynikiem. Natychmiast zgłosił to świętym rzymskim księstwom wyborczym. Matthias oświadczył, że nie chce już dłużej bronić chrześcijaństwa, chyba że przyłączą się do niego inne kraje. [6] [7] Since the successful siege of Hainburg in October 1482 Queen Beatrice of Naples worked on the restoration of peace. In 1482 she envoyed the Provost of Bratislava, Georg Schönberg, Johann Hessler, Dean of Friesach and Gerhard Peuscheren, locum tenens of Fresach, repeatedly to start mediation with Johann Beckensloer Archbishop of Vienna and counselor of the Emperor. The Queen's intention with this was that Beckensloer could pose as a peace broker rather than a pro-imperial official. She offered the chance to earn himself fame by trading back the lost Salzburg area via this supposed treaty. Even though the return of these forts were demanded previously by the Emperor himself it was never realized and Matthias held them to his death. The following year, the war resumed because despite the negotiations, the parties never came to an agreement. In January 1483 the Kőszeg was captured and in April Klosterneuburg fell as well, and by constant plundering the Hungarians tried to weaken the enemy's strength. Matthias in order to concentrate the full force against the Emperor so in January 1483 he has sent agents even to the Porte to begin negotiations on a ceasefire, which had a positive outcome. He immediately reported it to the Holy Roman electoral principalities. Matthias declared he was not willing to defend the Christianity anymore unless other countries joined him.[7][8] PremisePlik:Wulfestorff.jpg Hanns von Wulfestorff Węgrzy zaatakowali Dolną Austrię z trzech kierunków. István Dávidházy maszerował do Bruck an der Leitha i oblegał go. 24 lutego miasto poddało się, a 12 marca zdobyty został również zamek. [1] Druga fala z kapitanem Tobiasem von Boskowitzem i Černahorą dotarła do Krems i Stein i czekała na pobliskiej wyspie rzecznej. Trzecia armia dowodzona przez Pétera Geréba najechała na Księstwo Styrii i Karyntię, aby zablokować zjednoczenie świętych sił rzymskich. W międzyczasie Matthias zajął Kahlenberg w kwietniu, a Dávidházy otoczył Korneuburga. Cesarz zdecydował się odciążyć miasto i [6] zdołał przemycić flotę 12 statków z zaopatrzeniem do miasta, a także wysłał na miejsce zbrodni armię pomocy. Kapitan fortu Burghard Kienberger postanowił stawić opór do przybycia armii wzmacniającej. Poinformowany o postępach Austriaków, Dávidházi zdecydował się na uderzenie wyprzedzające w pobliżu Stockerau. [1] The Hungarians attacked Lower Austria from three directions. István Dávidházy marched to Bruck an der Leitha and besieged it. On 24 February the city surrendered and on 12 March the castle was captured as well.[1] The second wave with captain Tobias von Boskowitz and Černahora reached Krems and Stein and waited in a nearby river island. The third army led by Péter Geréb invaded the Duchy of Styria and the Duchy of Carinthia to block the Holy Roman forces from uniting. Meanwhile, Matthias occupied Kahlenberg in April and Dávidházy went on to encircle Korneuburg. The Emperor decided to relieve the city and[7] managed to smuggle a fleet of 12 ships of supplies into the city and also sent a relief army to the scene. Fort captain Burghard Kienberger decided to resist until the arrival of the reinforcement army. Being informed of the advancing Austrians, Dávidházi opted for a pre-emptive strike in the vicinity of Stockerau.[1] BitwaWe wczesnym etapie bitwy kawaleria cesarska uzyskała przewagę i wycofała się Czarnej Armii. Święte wojska rzymskie zajęły opuszczony obóz węgierski, który natychmiast złupili. Widząc szansę na przegrupowanie, Dávidházy zaplanował kontratak na grabieżących rozproszonych imperialistów. Flanka węgierskiej ciężkiej kawalerii zaatakowała skrzydło Świętego Rzymu, które wytrzymywało około godziny, ale upadło i uciekło z pola bitwy. Po powrocie Dávidházi do oblężenia Korneuburga został trafiony kulą i wkrótce potem zmarł. Matthias przejął dowodzenie nad żołnierzami i przeprowadził przejęcie. [1] In the early course of the battle, the Imperial cavalry gained the advantage and made the Black Army retreat. The Holy Roman troops occupied the abandoned Hungarian camp, which they sacked immediately. Seeing a chance to regroup, Dávidházy planned a counter-attack on the looting, scattered Imperials. The Hungarian heavy cavalry flank attacked the Holy Roman wing that withstood for about an hour, but collapsed and fled from the battleground. After Dávidházi returned to the siege at Korneuburg he was hit by a bullet and died shortly after. Matthias took charge of the troops and implemented the takeover.[1] NastępstwaMiasto Korneuburg skapitulowało 1 grudnia po tym, jak do Macieja dołączyło 12 000 żołnierzy korpusu śląskiego [1]. Wycofująca się Święta Armia Rzymska nie miała innego wyjścia, jak unieruchomić się i rozdzielić, by wzmocnić pozostałe fortece i spowolnić postęp Macieja. Nie byli już w stanie przejąć inicjatywy. Reszta Dolnej Austrii została zaanektowana w następnym roku, a Fryderyk musiał zawrzeć pokój z Matthiasem, pozwalając mu zachować swoje podboje. Jednak konflikt zaostrzył na razie ich związek. [3] Podczas gdy większość jego armii stacjonowała w północno-zachodnim regionie Węgier, Matthias nie był w stanie powstrzymać Osmanów przed włamaniem się do Besarabii, a nawet Węgier w tym samym roku. [8] The city of Korneuburg surrendered on 1 December after Matthias was joined by 12,000 men of the Silesian corps.[1] The withdrawing Holy Roman Army had no other choice than to immobilize itself and split to strengthen the remaining fortresses and slow down the advance of Matthias. They were no longer in the position to take the initiative. The rest of Lower Austria was annexed the following year and Frederick had to make peace with Matthias allowing him to keep his conquests. However the conflict aggravated their relationship for the time being.[3] While most of his armies were stationed in the North-West region of Hungary Matthias was unable to prevent the Ottomans from breaking into Bessarabia and even Hungary the same year.[9] Przypisy
Linki zewnętrzne |
|||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
_big.svg){kind=link}
