Oblężenie Retz
| Strona | Autorzy | Nota |
| [2] | [3] | Ten artykuł został przetłumaczony z Wikipedii w języku angielskim. Treści pochodzące z Wikipedii w języku angielskim są oparte na licencji Creative Commons 3.0 – Uznanie Autorstwa – Na tych samych warunkach. Kopiując je lub tłumacząc, należy podać ich autorów i udostępnić na tych samych warunkach. |
|
(pol. Oblężenie Retz) było konfliktem między Świętym Cesarstwem Rzymskim a Królestwem Węgier w 1486 roku. Było ono częścią wojny austro-węgierskiej. Zdobycie miasta przez Węgry doprowadziło w końcu do rozkwitu przemysłu winiarskiego. OblężeniePo upadku Laa węgierski król [Maciej|Maciej Korwin]] skierował się do Retz. Towarzyszył mu jego syn Jan Korwin. Maciej podzielił swoją armię na trzy cześci, jedną złożoną głównie z Czechów, drugą z Węgrów, a trzecią z lekkiej kawalerii Raszan]. Wraz z nimi oblegał miasto 4 października. Miasto było silnie ufortyfikowane i wymagało użycia broni oblężniczej. Garnizon dokonał kilku wycieczek, wycelowanych w transporty zaopatrzeniowe dla obozowiska oblegających. Te potyczki przyniosły niewielkie straty, ale były na tyle niepokojące, że królowie zdecydowali się zbliżyć okrążenie do murów i nakazać ostrzał z armat. Jego armia podkopała też wieże miejskiego fortu. Mieszkańcy Retz zdali sobie sprawę, że nadszedł czas, aby się poddać. Mieszkańcom udzielono królewskiego ułaskawienia, a Maciej wkroczył do miasta 10 października 1486 r.[1] NastępstwaPo zdobyciu miasta mianowali kapitanem miasta Nikolausa Bethlena, który rozpoczął budowę zamku znanego później jako Gatterburg. [2] Maciej Korwin ponownie wydał miejskie przywileje, które uważa się za początek budowy wielopiętrowych centralnych piwnic winnych, a 11 listopada nakazał dziesięciu podmiejskim wioskom dostarczać miastu fermentowane wino.[3] W tym samym roku zezwolił także mieszkańcom Retz na eksport swoich win do Europy Północnej, a nawet na dwór wielkiego księcia moskiewskiego Iwana III Srogiego. Architektura na głównym placu Retz odzwierciedla bogactwo zgromadzone w tym czasie dzięki większemu rozwojowi przemysłu winiarskiego Retz od czasu decyzji Macieja.[4] Maciej bywał w mieście kilkakrotnie, przyjmując posłów z Francji, a także historyka Antonio Bonfiniego, którego po tej wizycie zatrudnił jako swoją osobistą historię.[5] |
| |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
_big.svg){kind=small}
Przypisy i 1 uwaga
- ↑ Antonio Bonfini (1995) [1568]. "Negyedik tized – hatodik-nyolcadik könyv" [Czwarta dekada - książka od szóstej do ósmej]. Rerum Hungaricum Decades [Dziesięć tomów spraw węgierskich] (po węgiersku). Budapest, Hungary: Balassi Kiadó (reprint). ISBN 963-506-040-8. Zarchiwizowano z oryginału 26 marca 2012. [dostęp: 2011-06-30].
- ↑ Martin Hammerl (21 sierpnia 2007). "Retz – Gatterburg". [1]. Austria: burgen-austria.com. Zarchiwizowano z oryginału 4 października 2011. [dostęp: 2011-07-05].
- ↑ Reinhold Griebler. "Austria's largest historical wine cellar in Retz. A subterranean walk of delights". Erlebniskeller. Retz, Austria: Office of the Tourist Association. [dostęp: 2011-07-05].
- ↑ Weingut Diem. "Retzer Land. Wide Land". http://www.diem-weine.at/. Obermarkersdorf, Austria: Weingut Diem. Zarchiwizowano z oryginału 26 marca 2012. [dostęp: 2011-07-05].
- ↑ Albert Berzevicky (1908). "Lappangó ellentétek" [Nie skrywane działania wojenne]. Beatrix királyné 1457–1508 [Królowa Beatrice 1457–1508] (po węgiersku). 4. Budapest, Hungary: Magyar Történelmi Társulat. [dostęp: 2011-07-05].
- ↑ Uwaga 1: Najwcześniejszym znanym zapisem jest list króla Macieja napisany z obozowiska koło Retz 4 października, w którym nakazuje on sędziom królewskiego sądu zawieszenie rozstrzygnięcia sporu o dziedzictwo Töttös de Báthmonostor między biskupem pomocniczym Maciejem Várdaiem, Aladarem Várdaiem, Michałem Váradi i Jannus Várdai do przyjazdu z Austrii, podczas gdy król osobiście osądzi sprawę.
- ↑ Ferencz Zichy (1915). A Zichy és Vásonkeői gróf Zichy-család idősb ágának okmánytára = Codex diplomaticus domus senioris comitum Zichy de Zich et Vásonkeői [Kodeks dyplomatyczny starszej gałęzi rodu Zichy autorstwa hrabiego Vásonkő i Zichy] (po węgiersku). 11. Budapest, Hungary: Magyar Történelmi Társulat. [dostęp: 2011-07-05].
.svg){kind=link}