Kranjska

Strona	Autorzy	Nota
[1]	[2]	Ten artykuł pochodzi z Wikipedii w języku polskim. Treści pochodzące z Wikipedii w języku polskim są oparte na licencji Creative Commons 3.0 – Uznanie Autorstwa – Na tych samych warunkach. Kopiując je lub tłumacząc, należy podać ich autorów i udostępnić na tych samych warunkach.

Strona	Autorzy	Nota
[3]	[4]	Ten artykuł został przetłumaczony z Wikipedii w języku angielskim. Treści pochodzące z Wikipedii w języku angielskim są oparte na licencji Creative Commons 3.0 – Uznanie Autorstwa – Na tych samych warunkach. Kopiując je lub tłumacząc, należy podać ich autorów i udostępnić na tych samych warunkach.

Kranjska[note 1] (pol. Kraina, wł. Carniola, niem. Krain), jeden z regionów historyczno-etnograficznych tworzących dzisiejszą Słowenię. Wchodziła w skład Starej Rzeszy. Od 1364 Księstwo Krainy, od XIX wieku także kraj koronny Austro-Węgier. Tradycyjnie dzieli się na Górną Krainę (Gorenjska), Dolną Krainę (Dolenjska) z Białą Krainą (Bela krajina) i Wewnętrzną Krainę (Notranjska). Chociaż jako całość już nie istnieje, Słoweńcy mieszkający w dawnych granicach regionu nadal mają tendencję do identyfikowania się z tradycyjnymi częściami Górnej Carnioli, Dolnej Carnioli (z częścią Białej Carnioli), a w mniejszym stopniu z Wewnętrzną Carniola. W 1991 r. 47% ludności Słowenii mieszkało w granicach byłego księstwa Carniola. Historia Plik:Krain Donaumonarchie.png      Kraina na mapie Austro-Węgier Kraj Świętego Cesarstwa Rzymskiego w części austriackiej, księstwo w dziedziczne w posiadaniu Habsburgów, później części Cesarstwa Austriackiego i Austro-Węgier, ziemia koronna od 1849 r., gdy została podzielony na Górną, Dolną i Wewnętrzną Krainę, do 1918 roku. Od drugiej połowy XIII wieku stolicą była Lublana (Laibach). Poprzedni władcy Krainy mieli swoje siedziby w Kranj (Krainburg) i Kamnik (Stein), które dlatego są czasami nazywane jej wcześniejszymi stolicami. Obecnie jej terytorium (po jej likwidacji) znajduje się prawie wyłącznie w Słowenii, z wyjątkiem niewielkiej części w północno-zachodnich Włoszech, wokół Fusine w Valromana. Carniola w ostatecznej formie, utworzona w 1815 r. objęty 9,904 km2 W 1914 r., przed rozpoczęciem I wojny światowej, zamieszkiwała ją nieco poniżej 530 000 mieszkańców, z czego 95% stanowili Słoweńcy. Kraina jako samodzielna jednostka polityczna – jedna z marchii na południowo-wschodnim pograniczu państwa frankijskiego – powstała pod koniec IX wieku. W 952 roku została, wraz z pozostałymi marchiami, podporządkowana Księstwu Bawarii, a w 976 Księstwu Karyntii. Marchia Krainy została trwale wyodrębniona w roku 1040; wtedy również przyłączono do niej Marchię Wendyjską. 11 czerwca 1077 roku marchie Krainy i Istrii zostały przyłączone do Patriarchatu Akwilei. Patriarchowie w roku 1122 podzielili Krainę na kilka wielkich lenn. W XII wieku Republika Wenecka stopniowo zagarnęła pobrzeże Półwyspu Istryjskiego. Pozostała część Marchii Istryjskiej przypadła Krainie. W latach 1245–1246 Kraina została po raz pierwszy połączona pod wspólnym berłem z krajami austriackimi jako włość Fryderyka II Bitnego z dynastii Babenbergów, a ok. 1254 roku straciła uprzywilejowany status marchii. W latach 1268–1278 region wchodził w skład królestwa Przemysła II Ottokara. W 1278 roku Kraina po raz pierwszy znalazła się pod panowaniem Habsburgów, jednak już w 1282 została nadana hrabiom Tyrolu z dynastii Meinhardingów. Habsburgowie opanowali ją na stałe po wygaśnięciu tej dynastii w 1335 roku. W 1364 Rudolf IV Założyciel podniósł Krainę do rangi księstwa (Herzogtum). Tytuł ten cesarz zatwierdził dopiero w roku 1590. Lenna składające się na Krainę zostały ostatecznie zjednoczone w 1607 roku. Wraz z otaczającymi ją krajami koronnymi Kraina tworzyła tzw. Austrię Wewnętrzną. Geografia Alpy Julijskie i Karawanki przedzielają Krainę. Najwyższe szczyty górskie to Nanos, 1300 m npm.; Vremščica, 1020 m npm.; Bałwan, 1800 m npm.; i Triglav, 2800 m npm.. Głównymi rzekami są Sava, Trzic Bistrica, Kokra, Kamnik Bistrica, Sora, Ljubljanica, Mirna, Krka i Kolpa, która stanowi granicę z Chorwacją. Główne jeziora to Jezioro Czarne (slow. Črno jezero rozciągające się na siedem jezior, z których najwyższe znajduje się na wysokości ponad 1800 m nad poziomem morza; jezioro Bohinj; jezioro Bled, w środku którego na wyspie jest kościół Najświętszej Marii Panny, pośród najbardziej malowniczych krajobrazów; jezioro Cerknica, 520 m nad poziomem morza, zmienia się co roku w zakresie od około 13 do 26 km2. Było znane Rzymianom jako Lacus Lugens lub Lugea Palus i jest naturalną ciekawostką. Dante Alighieri wspomina o tym w swojej Boskiej komedii (Inferno, xxxii). Bagna Lublany zajmują powierzchnię 200 km2. Gorące i mineralne źródła znajdują się w Dolenjske Toplice, Smarjeske Toplice i Izlake. W Postojnej znajduje się interesująca jaskinia. Rolnictwo rozwijało się lepiej w Górnej niż w Dolnej Kranjska. Dolina Vipava jest szczególnie znana z wina i warzyw oraz z łagodnego klimatu. Głównym eksportem są wszelkiego rodzaju warzywa, nasiona koniczyny, tarcica, rzeźby, bydło i miód. W królestwie minerałów głównymi produktami są żelazo, węgiel, rtęć, mangan, ołów i cynk. Górna Kranjska ma najwięcej gałęzi przemysłu, wśród których są produkty z drewna, lnu, wełnianych rzeczy i koronek (w Idrija), dzwonki, słomkowe kapelusze, wyroby z wikliny i tytoń. W 1910 r. koleje objęły były południe, książę Rudolf, Bohinjska, Kamniska, Dolenjska i Vrhniska. Głównymi miastami są: Kamnik, Kranj, Tržič, Vrhnika, Vipava, Idrija (która ma najbogatszą kopalnię rtęci na świecie), Turjak, Ribnica, Metlika, Novo Mesto, Vače (słynie z prehistorycznego cmentarza). Średnia temperatura na wiosnę wynosi 56 ° F (13 ° C); w lecie, 77 ° F (25 ° C); jesienią 59 ° F (15 ° C), a zimą 26 ° F (−3 ° C). W 1910 r. mieszkańcami było 95% Słoweńców, pokrewni Chorwatom; pozostali to Niemcy, 700 Chorwatów i Włosi. W okręgach Gottschee i Črnomelj mieszkają mieszkańcy Białej Carnioli (slow. Bela Krajina), pośredni między Chorwatami a Słoweńcami. Połowa Niemców mieszka w Gottschee, 5000 w Lublanie, 3500 w Novo Mesto i 1000 w Radovljica. Niemcy w Gottschee zostali osiedleni przez hrabiego Ortenburga w XIV wieku i zachowali swój tyrolski niemiecki dialekt. Historia Przegląd Po upadku Cesarstwa Rzymskiego Longobardowie osiedlili się w Kranjsku, a następnie około VI wieku naszej ery pojawili się Słowianie. W ramach Świętego Cesarstwa Rzymskiego obszar ten był z powodzeniem rządzony przez bawarską, frankońską i lokalną szlachtę, a ostatecznie przez austriackich Habsburgów prawie nieprzerwanie od 1335 do 1918 r., Choć nękany przez liczne najazdy Turków i bunty miejscowych mieszkańców przeciwko Habsburgom rządzą od XV do XVII wieku. Od około 900 r. Do XX wieku klasy rządzące w Kranjsku i obszary miejskie posługiwały się językiem niemieckim, a chłopstwo - słoweńskim. Stolica Kranjska, pierwotnie zlokalizowana była w Kranj (Krainburg), została na krótko przeniesiona do Kamnika (Stein), a ostatecznie do obecnej stolicy Słowenii, Lublany (niem. Laibach). Chronologia IV wiek: germańskie osady Herulów (lub „Heruli”). V wiek: germańskie osady Longobardów. VI wiek: osady słoweńskie. VIII wiek: Carniola część imperium Karola Wielkiego. X wiek: Carniola to osobny kraj. 1278: Śmierć Ottokara II] króla Czech. Carniola wchłonięta przez królestwa Habsburgów. XIV wiek: prowincja pod władzą Alberta III. XV-XVI wiek: spustoszenia Turków. 1527–1564: Postęp reformacji w Carnioli. 1564: Śmierć Ferdynanda I, Świętego Cesarza Rzymskiego. Carniola pod władzą Karola II Styryjskiego. Rozpocznynają się prześladowania religijne. 1763: Administracja polityczna „Wewnętrznej Austrii” scentralizowana w Gratzu. 1790: Władza Leopolda II, Świętego Cesarza Rzymskiego. Częściowe ożywienie autonomii. 1797: Pierwsza francuska inwazja. 1805: Druga inwazja francuska. 1809: Pokój w Schönbrunn. Carniola pod panowaniem francuskim. 1814: Kongres Wiedeński. Carniola przywrócona Austrii. Antiquity and Middle Ages Plik:Karniola around 800.png Stara słowiańska Carniola ok. 800 AD Przed przybyciem Rzymian (ok. 200 pne) Taurisci mieszkali na północy Kranjska, Pannonianie na południowym wschodzie, Japodowie lub Karnowie, plemię celtyckie na południowym zachodzie.. Kranjska (Carniola) wchodziła w skład rzymskiej prowincji Panonia; północna część została przyłączona do Noricum, południowo-zachodnia i południowo-wschodnia część, z miastem Aemona do Wenecji i Istrii. W czasach Augusta cały region od Aemony po rzekę Kulpę (Culpa) przylega do prowincji [https://en.wikipedia.org/wiki/Pannonia_Savia Savia. Po upadku Cesarstwa Zachodniorzymskiego (476) Kranjska została włączona do Królestwa Włoch Odoakera, a następnie w 493 r., pod rządami Teodoryka, stanowiła część Królestwa Ostrogotów. Pomiędzy górną Sawą i Soczą (Sočą) żyli Carni, a pod koniec VI wieku Słowianie osiedlili region zwany przez łacińskich pisarzy Carnią lub Carniolą, co znaczy „mała Carnia”; czyli część większej Carni. Nazwa łacińska została później zapożyczona z języka słowiańskiego, zmieniając się w Kranjska, a w niemiecki jako Chrainmark, Krain. Nowi mieszkańcy, o których współczesna historiografia często określa się mianem alpejskich Słowian, zostali poddani Awarom, ale około 623 roku wstąpili do słowiańskiego związku plemiennego Samona. Po śmierci Samona w 658 r. ponownie byli pod rządami Awarów, ale najprawdopodobniej cieszyli się częściową autonomią. March of Carniola Plik:HRR 10Jh.jpg The Mark Krain (March of Carniola) was in the southeast of the 10th-century Holy Roman Empire. Its namesake and capital was Krainburg (now Kranj). Carniola była rządzona przez Franków około 788 roku i została schrystianizowana przez misjonarzy z Patriarchatu Akwilei i innych. Kiedy Karol Wielki ustanowił margrabiację Friuli, dodał do niej część Carnioli. Po podziale Friuli stała się niezależnym margrabiatem, mającym własny słowiański margrabiec zamieszkały w Kranj, podlegający najpierw gubernatorowi Bawarii, a po 976 r. Książętom Karyntii. Henryk IV przekazał go Patriarchalowi z Akwilei (1071) i utworzył część stanu patriarchalnego we Friuli [7]. Carniola was governed by the Franks about the year 788, and was Christianized by missionaries from the Patriarchate of Aquileia and others. When Charlemagne established the margraviate of Friuli, he added to it a part of Carniola. After the division of Friuli, it became an independent margraviate, having its own Slavic margrave residing at Kranj, subject to the governor of Bavaria at first, and after 976 to the Dukes of Carinthia. Henry IV gave it to the Patriarch of Aquileia (1071) and it formed part of the Patriarchal State of Friuli. Kilka źródeł z okresu średniowiecza sugeruje, że istniała wspólna tożsamość karantańska (to znaczy karyncka), która powoli zanikała po XIV wieku i została zastąpiona regionalną tożsamością karniolską. Several sources from the High Middle Ages suggest that there was a common Carantanian (that is, Carinthian) identity that slowly vanished after the 14th century and was replaced by a regional Carniolan identity. W średniowieczu Kościół posiadał wiele majątku w Carnioli, a zatem w 974 r. W Górnej i Dolnej Carnioli biskup Freising został w 974 r. Feudalnym panem miasta biskupa Loki, biskup Brixen trzymał Bled i majątek w dolinie Bohinj , a biskup Lavant otrzymał Mokrona [7] In the Middle Ages the Church held much property in Carniola, and thus in 974 in Upper and Lower Carniola the Bishop of Freising became in 974 a feudal lord of the town of Škofja Loka, the Bishop of Brixen held Bled and possessions in the Bohinj Valley, and the Bishop of Lavant received Mokronog. Wśród świeckich potentatów książęta Meran, Gorizia, Babenberg i Zilli trzymali rzeczy przekazane im w lenno przez patriarchów Akwilei. Książęta rządzili prowincją przez prawie pół wieku [7]. Among secular potentates, the Dukes of Meran, Gorizia, Babenberg, and Zilli held possessions given to them in fief by the patriarchs of Aquileia. The dukes governed the province for nearly half a century. W końcu Carniola otrzymał lenno za zgodą patriarchy Fryderyka II Austrii, który uzyskał tytuł księcia w 1245 roku. Fryderykiem został następca Ulricha III, księcia Karyntii, który poślubił Agnes z Andechs i krewnego patriarchy, i obdarzył kościoły i klasztory, założył rządową mennicę w mieście Kostanjevica, a ostatecznie (w 1268 r.) przekazał wolę Ottokarowi II, królowi Czech, całej jego posiadłości oraz rządowi Karyntii i Carnioli [7]. Finally Carniola was given in fief with the consent of the patriarch to Frederick II of Austria, who obtained the title of duke in 1245. Frederick was succeeded by Ulrich III, Duke of Carinthia, who married Agnes of Andechs, a relative of the patriarch, and he endowed the churches and monasteries, established the government mint at the town of Kostanjevica, and finally (in 1268) willed to Ottokar II, King of Bohemia, all his possessions and the government of Carinthia and Carniola. Duchy of Carniola Plik:Carniola coat of arms.png Coat of Arms of Duchy of Carniola. Ottokar został pokonany przez Rudolfa I z Niemiec, a na spotkaniu w Augsburgu w 1282 r. Przekazał lenno swoim synom Albrechcie i Rudolfowi z prowincji Carniola, ale dzierżawi je Meinhard, hrabia Gorizia-Tirol. Książę Henryk Karyntii twierdził, że Carniola; a książęta austriaccy twierdzili, że są następcami królestwa czeskiego. Po śmierci Henryka 1335 r. Jan, król Czech, zrzekł się swoich roszczeń, a Albrecht, książę Austrii, otrzymał Carniola; został ogłoszony księstwem przez Rudolfa IV w 1364 roku. Cesarz Fryderyk III zjednoczył Górną, Dolną i Środkową Carniolę jako Metlikę i Pivkę w jednym księstwie. Związek rozczłonkowanych części został ukończony do 1607 r. [7] Ottokar was defeated by Rudolph I of Germany, and at the meeting at Augsburg in 1282, he gave in fief to his sons Albrecht and Rudolf the province of Carniola, but it was leased to Meinhard, count of Gorizia-Tirol. Duke Henry of Carinthia claimed Carniola; and the Dukes of Austria asserted their claim as successors to the Bohemian kingdom. When Henry died 1335 Jan, King of Bohemia, renounced his claims, and Albrecht, Duke of Austria, received Carniola; it was proclaimed a duchy by Rudolf IV, in 1364. Emperor Frederick III united Upper, Lower, and Central Carniola as Metlika and Pivka into one duchy. The union of the dismembered parts was completed by 1607. French Intermezzo Plik:Univerza Ljubljana.jpg The Carniolan Parliament building. In 1919 it became the main building of the University of Ljubljana. Plik:Austria-Hungary map.svg Carniola within Austria-Hungary (number 4). Francuskie wojska rewolucyjne zajęły Carniola w 1797 r. I od 1805 do 1806 r. Na mocy traktatu wiedeńskiego Carniola stała się częścią prowincji iliryjskich Francji (1809–1814), a jej stolicą jest Lublana, a Carniola stanowiła część nowego terytorium od 1809 do 1813. [7] Klęska Napoleona przywróciła Carniolę cesarzowi austriackiemu Franciszkowi I, z większymi granicami, ale wraz z wyginięciem iliryjskiego królestwa Carniola została ograniczona do granic określonych na kongresie w Wiedniu w 1815 r. [7] W latach 1816–1849 Carniola była częścią austriackiego królestwa Ilirii ze stolicą w Lublanie. French revolutionary troops occupied Carniola in 1797, and from 1805 to 1806. Under the Treaty of Vienna, Carniola became part of the Illyrian provinces of France (1809–1814), with Ljubljana as its capital, and Carniola formed a part of the new territory from 1809 to 1813. The defeat of Napoleon restored Carniola to Austrian Emperor Francis I, with larger boundaries, but at the extinction of the Illyrian Kingdom Carniola was confined to the limits outlined at the Congress of Vienna, 1815. From 1816 to 1849 Carniola was part of the Austrian Kingdom of Illyria with capital in Ljubljana. Historia kościelna We wczesnych czasach chrześcijańskich księstwo podlegało metropolitom z Akwilei (którzy zostali Patriarchami), Syrmium i Salona. W wyniku imigracji pogańskich Słoweńców takie rozwiązanie nie było trwałe. Po przyjęciu chrześcijaństwa w siódmym i ósmym wieku Karol Wielki przekazał większą część Carnioli Patriarchatowi Akwilei, a resztę diecezji Triesteńskiej. W 1100 r. Ten patriarchat został podzielony na pięć archidiakonatów, z których Krain był jednym. [7] In early Christian times the duchy was under the jurisdiction of the metropolitans of Aquileia (who became Patriarchs), Syrmium, and Salona. In consequence of the immigration of the pagan Slovenes, this arrangement was not a lasting one. After they had embraced Christianity in the seventh and eighth centuries Charlemagne conferred the major part of Carniola on the Patriarchate of Aquileia, and the remainder on the Diocese of Trieste. In 1100 that patriarchate was divided into five archdeaconries, of which Krain was one. Diecezja Lublana lub Laibach została założona przez cesarza Fryderyka III w dniu 6 grudnia 1461 r. Był to bezpośrednio temat papieża. Zostało to potwierdzone przez Bulla Papieża Piusa II, 10 września 1462 r. Nowa diecezja składała się z części Górnej Carnioli, dwóch parafii w Dolnej Carnioli oraz części Dolnej Styrii i Karyntii; pozostała część Carniola została przyłączona do Akwilei, później do Gorizii i Triestu. Podczas redystrybucji diecezji (1787–1791) nie wszystkie parafie w Carnioli zostały włączone do diecezji Lublany, ale dokonano tego w 1833 r., Przyjmując dwa dekanaty z diecezji triesteńskiej, jedną z Gorizii i jedną parafię z Diecezje Lavant, aby objąć wszystkie terytoria politycznymi granicami Korony [7]. The diocese of Ljubljana or Laibach was established by Emperor Frederick III on 6 December 1461. It was directly subject to the pope. This was confirmed by a Bull of Pope Pius II, 10 September 1462. The new diocese consisted of part of Upper Carniola, two parishes in Lower Carniola, and a portion of Lower Styria and Carinthia; the remaining portion of Carniola was attached to Aquileia, later on to Gorizia and Trieste. At the redistribution of dioceses (1787 to 1791) not all the parishes in Carniola were included in the Diocese of Ljubljana, but this was accomplished in 1833, by taking two deaneries from the Diocese of Trieste, one from Gorizia, and one parish from the Diocese of Lavant, so as to include all the territory within the political boundaries of the crownland. Administracja austriacka Cesarstwo Austriackie zreorganizowało terytorium w 1849 roku jako księstwo i koronę cisleithańską w Austro-Węgrzech, znaną jako Księstwo Krainy. Od północy graniczyła z Karyntią, od północnego wschodu ze Styrią, od południowego wschodu i południa z Chorwacją, a od zachodu z Triestem, Goricą i Istrią; z obszarem szablonu: Konwersja i populacja 510 tys. Stolica, Lublana, była siedzibą księcia-biskupa, licząca 40 000 mieszkańców; był znany Rzymianom jako Aemona i został zniszczony przez Obri w VI wieku. Kraina Krainy została podzielona na Górną Krainę (nazwa słoweńska: Gorenjska), Dolna Kraina (słoweńska: Dolenjska) i Kraina Wewnętrzna (słoweńska: Notranjska). Politycznie województwo zostało podzielone na jedenaście powiatów składających się z 359 gmin; stolica prowincji była rezydencją cesarskiego namiestnika. Dzielnice to: Kamnik, Kranj, Radovljica, okolice Lublany, Logatec, Postojna, Litija, Krsko, Novo Mesto, Crnomelj i Gotschee lub Kocevje. Było 31 obwodów sądowych. [6] The Austrian Empire reorganized the territory in 1849 as a duchy and a Cisleithanian crownland in Austria-Hungary known as the Duchy of Carniola. It was bounded on the north by Carinthia, on the north-east by Styria, on the south-east and south by Croatia, and on the west by Trieste, Goritza, and Istria; with area of Szablon:Convert and population of 510,000. The capital, Ljubljana, was the see of a prince-bishop, population, 40,000; it was known to the Romans as Aemona, and was destroyed by Obri in the sixth century. Carniola was divided into Upper Carniola (Slovenian name: Gorenjska), Lower Carniola (Slovenian: Dolenjska), and Inner Carniola (Slovenian: Notranjska). Politically the province was divided into eleven districts consisting of 359 municipalities; the provincial capital was the residence of the imperial governor. The districts were: Kamnik, Kranj, Radovljica, the neighbourhood of Ljubljana, Logatec, Postojna, Litija, Krsko, Novo Mesto, Crnomelj, and Gotschee or Kocevje. There were 31 judicial circuits. Księstwo zostało ustanowione reskryptem z 20 grudnia 1860 r. Oraz cesarskim patentem z 26 lutego 1861 r., Zmienionym ustawą z 21 grudnia 1867 r., Nadającym parlamentowi krajowemu uprawnienia do uchwalania wszelkich praw nie zastrzeżonych dla sejmu cesarskiego, na którym było reprezentowane jedenastu delegatów, z których dwóch wybranych przez właścicieli ziemskich, trzech przez miasta, miasteczka, rady handlowe i przemysłowe, pięciu przez gminy wiejskie i jednego przez piątą kurię w głosowaniu tajnym, każdy zarejestrowany mężczyzna w wieku dwudziestu czterech lat ma prawo głosu. Krajowa władza ustawodawcza składała się z jednej izby trzydziestu siedmiu członków, wśród których książę-biskup zasiada z urzędu. Cesarz zwołał władzę ustawodawczą, której przewodniczy namiestnik. Interesy ziemskie wybierały dziesięciu członków, miasta i miasteczka osiem, rady handlowe i przemysłowe dwa, gminy wiejskie szesnaście. W 1907 roku zamiast tych zasad wprowadzono powszechne i równe prawo wyborcze dla wszystkich mężczyzn. Działalność Izby ograniczała się do stanowienia prawa w zakresie rolnictwa, instytucji publicznych i charytatywnych, administracji gmin, spraw kościelnych i szkolnych, transportu i zakwaterowania żołnierzy na wojnie i podczas manewrów oraz innych spraw lokalnych. Budżet ziemi w 1901 roku wynosił 3 573 280 koron (714 656 dolarów). [6] The duchy was constituted by rescript of 20 December 1860, and by imperial patent of 26 February 1861, modified by legislation of 21 December 1867, granting power to the home parliament to enact all laws not reserved to the imperial diet, at which it was represented by eleven delegates, of whom two elected by the landowners, three by the cities, towns, commercial and industrial boards, five by the village communes, and one by a fifth curia by secret ballot, every duly registered male twenty-four years of age has the right to vote. The home legislature consisted of a single chamber of thirty-seven members, among whom the prince-bishop sits ex-officio. The emperor convened the legislature, and it is presided over by the governor. The landed interests elected ten members, the cities and towns eight, the commercial and industrial boards two, the village communes sixteen. In 1907, instead of these rules, universal and equal suffrage for all men was introduced. The business of the chamber was restricted to legislating on agriculture, public and charitable institutions, administration of communes, church and school affairs, the transportation and housing of soldiers in war and during manoeuvres, and other local matters. The land budget of 1901 amounted to 3,573,280 crowns ($714,656). [...] See also Battle of Sisak Duchy of Carniola Flag of Slovenia The Glory of the Duchy of Carniola—Encyclopedia History of Slovenia Inner Austria Johann Weikhard von Valvasor March of Carniola 1 Uwaga i przypisy Dalsze czytanie Dimitz, August (2013) [1875], History of Carniola: From Primeval Times to the death of Emperor Frederick III (1493), I, Witter, Andrew J., translator, Slovenian Genealogical Society International, ISBN 978-1-48360-408-4 Dimitz, August (2013) [1875], History of Carniola: From the Accession of Maximilian I (1493) to the Year 1813, II, Witter, Andrew J., translator, Slovenian Genealogical Society International, ISBN 978-1-48360-410-7 Dimitz, August (2013) [1875], History of Carniola: From the Accession of Archduke Karl to Leopold I (1564–1657), III, Witter, Andrew J., translator, Slovenian Genealogical Society International, ISBN 978-1-48360-412-1 Dimitz, August (2013) [1875], History of Carniola: To the end of French Rule in Illyria (1813), IV, Witter, Andrew J., translator, Slovenian Genealogical Society International, ISBN 978-1-48360-417-6 Liniki zewnetrzne Slovenian Genealogical Society International, Inc. Announcement of publication of English translation of History of Carniola by August Dimitz from 1875 The Balkans 1815–1859 (Map) – Carniola in 1849 Zobacz też

Kranjska Carniola (wł.) Krain (niem.) Kraina (pol.) ← 30px 1040-koniec 30px → Bandera de Ubicación de Stolica Kranj (Krainburg) Język oficialny Kraina Religia nieznana Rząd księstwo Historia  • Ustanowiony 1040  • Rozwiązanie koniec Waluta nie wiem Plik:Borders of the Historical Habsburgian Lands in the Republic of Slovenia.png Tradycyjne regiony Słowenii   1 Słoweńskie Wybrzeże   2a Carniola Górna   2b Carniola Średnia   2c Carniola Dolna   3 Słoweńska Karyntia   4 Słoweńska Styria   5 Prekmurje