Barcaság
| Strona | Autorzy | Nota |
| [1] | [2] | Ten artykuł został przetłumaczony z Wikipedii w języku angielskim. Treści pochodzące z Wikipedii w języku angielskim są oparte na licencji Creative Commons 3.0 – Uznanie Autorstwa – Na tych samych warunkach. Kopiując je lub tłumacząc, należy podać ich autorów i udostępnić na tych samych warunkach. |
|
Plik:Map of Burzenland, 1959.jpg Mapa Burzenlandu Plik:Historical Burzenland CoA 1.png Herb Burzenlandu Barcaság (pol. Burzenland, rum. Țara Bârsei) to historyczny i etnograficzny obszar w południowo-wschodnim Siedmiogrodzie w Rumunii z mieszaną populacją Rumunów, Niemców i Węgrów.[1] Spis treściGeografiaBurzenland leży w górach Karpat Południowych, graniczy w przybliżeniu z Apața na północy, Bran na południowym zachodzie i Prejmer na wschodzie. Najważniejszym miastem jest Brașov. Nazwa Burzenland pochodzi od strumienia Bârsa (Barca, Burzen, 1231: Borza),[1], który wpada do rzeki Olt.[2][3] Rumuńskie słowo bârsă jest prawdopodobnie pochodzenia dackiego[4] (patrz Lista rumuńskich słów możliwego pochodzenia dackiego). HistoryŚredniowieczePlik:Burzenland1700.JPG Mapa Burzenland z pierwszej połowy XVIII wieku. Brașov występuje jako Cronstadt / Brassow Na podstawie dowodów archeologicznych wydaje się, że niemiecka kolonizacja regionu rozpoczęła się w połowie XII wieku za panowania króla Węgier Gejzy II[5]. Niemieccy koloniści z tego regionu są potwierdzeni w dokumentach już w 1192 r., gdy wspomniano, że Terra Bozza jest zamieszkana przez Niemców (Theutonici).[6] W 1211 r. region został przekazany Krzyżakom przez króla Węgier Andrzeja II w zamian za ochronę południowo-wschodniej granicy Królestwa Węgier przed Kumanami. Podczas gdy król zachował prawo do bicia waluty i roszczeń do złota lub srebra, które zostaną odkryte, przyznał Zakonowi Krzyżackiemu prawo do ustanawiania rynków i sprawowania wymiaru sprawiedliwości. Krzyżowcy byli również wolni od podatków i opłat drogowych.[7] Krzyżacy rozpoczęli budowę fortów drewniano-ziemnych w okolicy i zbudowali pięć zamków (quinque castra fortia):[6] Marienburg, Schwarzenburg, Rosenau, Kreuzburg i Kronstadt[7], z których niektóre zostały wykonane z kamienia.[7] Porządkowi wojskowemu udało się zmniejszyć zagrożenie ze strony koczowniczych Kumanów. Średniowieczni Sasi ze Świętego Cesarstwa Rzymskiego rozwinęli pobliskie gospodarstwa i wioski, aby wspierać forty i osiedlać ziemię.[7] Terytorium było już zaludnione w momencie sporu. Niektóre średniowieczne źródła wskazują, że był on niezamieszkany[8], co zostało zakwestionowane przez niektórych uczonych powołujących się na dowody archeologiczne [5][6] i dokumenty.[9] Obfite plony rolne doprowadziły do dalszej kolonizacji przez niemieckich imigrantów[7].
Krzyżacy zlekceważyli jednak prawa miejscowego biskupstwa i rozgniewali węgierską szlachtę, która miała już osadników w regionie. Pod przywództwem Béli, spadkobiercy tronu, szlachta nalegała na konieczność wypędzenia rycerzy na króla Andrzeja II po powrocie z piątej krucjaty. Wielki mistrz [Hermann von Salza próbował rozluźnić związki Zakonu z koroną węgierską, zbliżając się do papiestwa[7]. Następnie Andrzej przegnał Zakon zbrojnie swoją armią w 1225 r., choć papież Honoriusz III zaprotestował bezskutecznie[10]. Zagmatwany status Krzyżaków w Królestwie Węgier zmusił Hermanna von Salza do nalegania na autonomię przed wydaniem rozkazu wojskowego Prusom[10]. Wraz z Niemcami królowie Węgier osiedlili również w regionie Seklerów i Pieczyngów w XII i XIII wieku.[6] Dowody archeologiczne z tego samego okresu wskazują również na silną ludność rumuńską zamieszkującą wioski znane później jako Șcheii Brașovului, Satulung, Baciu, Cernatu i Turcheș (ta pierwsza jest dziś częścią Brașova, podczas gdy pozostałe cztery są dziś częścią sąsiedniego miasta Săcele)[6]. W drugiej połowie XIII wieku ludność rumuńska poświadczona jest w dwóch dokumentach: w regionie Bran (1252) i Tohani (1294)[11], natomiast w drugiej połowie XV wieku na dziewięć wsi z domeny zamku Bran siedem było rumuńskich (villae valachicales, Bleschdörfer) i tylko dwie niemieckie.[11] Na zjeździe w Łucku w 1429 r. Zygmunt, Święty Cesarz Rzymski i król Węgier zasugerował, aby Krzyżacy bronili regionu podczas wojen osmańskich w Europie. Dowodzony przez Clausa von Redewitza oddział rycerzy z Prus stacjonował w Burzenland, dopóki połowa nie zginęła podczas kampanii osmańskiej w 1432 r.<ref name="Christiansen"> XX wiekSiedmiogrodzcy Sasi przetrwali do XX wieku. Od 1976 r. większość z nich zaczęła emigrować do Niemiec Zachodnich za zgodą reżimu komunistycznego Rumunii.[1] MiastaPlik:Schuler10.JPG Widok części Burzenland ze szczytu Postăvaru. Ghimbav jest po prawej stronie, a Codlea można zobaczyć w oddali na Măgura Codlei. Plik:Burzenland 01.jpg Ten sam widok w zimie. W każdym przypadku najpierw podaje się nowoczesną nazwę rumuńską, a następnie historyczne nazwy niemieckie i węgierskie. Zobacz takżePrzypisy
Linki zewnetrzne
|
|||||||||||||||||||||
