II. Károly
Ten artykuł został przetłumaczony z Wikipedii w języku polskim. Przetłumaczona treść pochodzi z artykułu Karol III z Durazzo. Zobacz autorów tego artykułu.
Treści pochodzące z Wikipedii są oparte na licencji Creative Commons 3.0 – Uznanie Autorstwa – Na tych samych warunkach. Kopiując je lub tłumacząc, należy podać ich autorów i udostępnić na tych samych warunkach.
| Poprzednik: | Ban Dalmacji i Chorwacji (1371-1376) ?? Współrządzący: Lackfi II. István (do 1372) Szécsi I. Miklós (od 1374) |
Następca: |
| Šimun Mauricijev | Szécsi I. Miklós |
| ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
Karol III z Durazzo, zw. Małym (ur. w 1345, zm. 24 lutego 1386 w Wyszehradzie) – król Neapolu w latach 1382-1386, w latach 1383-1386 książę Achai, król Węgier (jako Karol II) w latach 1385-1386 z dynastii Andegawenów. Syn Ludwika z Durazzo, hrabiego Gravina, i Małgorzaty Sanseverino, córki hrabiego Corigliano Roberta Sanseverino. Po mieczu prawnuk króla Sycylii i Neapolu Karola II.
Spis treści
Okres przed objęciem rządów
W dzieciństwie przebywał na dworze królowej Neapolu Joanny I. Po śmierci ojca (22 lipca 1362) zaopiekował się nim król Węgier Ludwik I Wielki (w Polsce bardziej znany jako Ludwik Węgierski). W 1374 wzrosło jego polityczne znaczenie, gdy obok Ludwika I Wielkiego pozostał jedynym żyjącym męskim przedstawicielem dynastii Andegawenów.
Rządy w Neapolu
W lutym 1369 ożenił się ze swoją kuzynką, Małgorzatą (jego ojciec, Ludwik z Durazzo i jej ojciec, Karol, byli braćmi). Siostrą matki Małgorzaty, Marii, była królowa Neapolu Joanna I Andegaweńska, która ze względu na brak potomstwa w tym samym roku adoptowała go i uczyniła swoim następcą. Jednakże w 1380 wydziedziczyła Karola, a swoim sukcesorem ustanowiła – także adoptowanego – Ludwika z dynastii Walezjuszów, brata króla Francji Karola V Mądrego. Niezadowolony z tej decyzji Karol, którego poparł papież Urban VI, detronizując Joannę I, wszczął z nią wojnę. W 1381 pokonał ją i uwięził, a także zajął miasto Neapol. 12 maja 1382 oskarżona o spiskowanie na rzecz Walezjuszów Joanna I została uduszona w więzieniu na zamku San Fele. Wówczas Karol koronował się na króla Neapolu. W tym samym czasie pretensje do tronu wysunął uczyniony przez Joannę I następcą Ludwik, który na znak protestu począł tytułować się królem Neapolu. Aż do śmierci Walezjusza (20 września 1384) Karol III z Durazzo musiał odpierać ataki jego wojsk.
Rządy w Księstwie Achai
7 lipca 1383 zmarł książę Achai Jakub de Baux. Ponieważ Karol III z Durazzo był skoligacony ze zmarłym księciem, a samo księstwo było powiązane z Królestwem Neapolu, przejął w nim władzę.
Rządy na Węgrzech
W 1385 jako ostatni męski przedstawiciel dynastii Andegawenów upomniał się o Koronę świętego Stefana po zmarłym trzy lata wcześniej Ludwiku I Wielkim. W tym czasie na Węgrzech w imieniu nastoletniej córki, Marii Andegaweńskiej, rządy sprawowała wdowa po Ludwiku, Elżbieta Bośniaczka. Z pomocą magnatów z południa kraju sprzeciwiających się rządom Elżbiety wspieranej przez magnatów z północnej części Węgier obalił obydwie królowe. 31 grudnia 1385 koronował się na króla Węgier. Nie było mu dane długo panować. Kilka tygodni później, 24 lutego 1386, z polecenia Elżbiety Bośniaczki został otruty.
Genealogia
| 4. Jan Andegaweński1) | ||||||
| 2. Ludwik z Durazzo | ||||||
| 5. Agnieszka de Périgord | ||||||
| 1. Karol III z Durazzo | ||||||
| 6. Robert Sanseverino | ||||||
| 3. Małgorzata Sanseverino | ||||||
| 7. NN | ||||||
- syn Karola II Andegaweńskiego i Marii, córki Stefana V
Potomstwo
Żoną Karola III z Durazzo była jego kuzynka, Małgorzata z Durazzo (ur. 28 lipca 1347, zm. 6 sierpnia 1412), którą poślubił w lutym 1369. Z tego małżeństwa urodziło się troje dzieci:
- Maria, zmarła w dzieciństwie (ur. 1369, zm. 1371),
- Władysław (ur. 14 lipca 1376/11 lutego 1377, zm. 6 sierpnia 1414) – król Neapolu,
- Joanna II (ur. 25 czerwca 1373, zm. 2 lutego 1435) – następczyni Władysława na tronie neapolitańskim, żona Wilhelma Habsburga.
Zobacz też
Bibliografia
- Biogram Karola III z Durazzo. [w:] Słownik władców Europy średniowiecznej, J. Dobosz, M. Serwański, I. Czamańska, wyd. Wyd. 2, Poznań: Wydawnictwo Poznańskie, 2002, ISBN 83-7177-102-9, OCLC 316557182.