Karol I Andegaweński
| ||||
| ||||
| Plik:Karl von Anjou.JPG | ||||
| Król Sycylii | ||||
| Okres | od 6 stycznia 1266 do 4 września 1282 | |||
| Poprzednik | Manfred Hohenstauf | |||
| Następca | Piotr I Wielki | |||
| Król Neapolu (oficjalnie nadal król Sycylii) | ||||
| Okres | od 4 września 1282 do 7 stycznia 1285 | |||
| Poprzednik | – | |||
| Następca | Karol II Kulawy | |||
| Dane biograficzne | ||||
| Dynastia | Andegawenowie | |||
| Państwo | {{{państwo}}} | |||
| Urodziny | marzec 1226 | |||
| Śmierć | 7 stycznia 1285 | |||
| Miejsce | Foggia | |||
| Przyczyna | otrucie | |||
| Ojciec | Ludwik VIII Lew | |||
| Matka | Blanka Kastylijska | |||
| Żona | Beatrycze Prowansalska | |||
| Dzieci | Beatrycze Sycylijska Karol II Andegaweński Plik:Crown of Saint Stephen.svg Filip Andegaweński | |||
Karol I Andegaweński, fr. Charles Ier d’Anjou, it. Carlo I d’Angiò (ur. w marcu 1226, zm. 7 stycznia 1285 w Foggi) – król Sycylii, Neapolu, Jerozolimy i Albanii, książę Achai, hrabia Andegawenii, Maine, Prowansji i Forcalquier, syn króla Francji Ludwika VIII Lwa i Blanki Kastylijskiej, córki króla Alfonsa VIII Szlachetnego. Jego starszymi braćmi byli król Ludwik IX Święty, hrabia Robert I d’Artois i Alfons z Poitiers.
Dzięki poparciu papiestwa uzyskał koronę Sycylii. Dążył do opanowania basenu Morza Śródziemnego i podboju Bizancjum. Jego ambitne plany zniweczyły nieszpory sycylijskie z 1282 roku, które doprowadziły do utraty Sycylii i wieloletniej wojny z Aragonią, która ciągnęła się jeszcze wiele lat po śmierci Karola.
Wczesne lata życia
Karol dorastał w czasach, gdy jego matka była regentką w imieniu jego starszego brata, króla Ludwika IX. Blanka, poświęcająca większość swojego czasu poskramianiu niesfornych baronów, nie miała dużo czasu dla swoich dzieci. Była bliżej związana tylko z królem Ludwikiem, który jej całkowicie ufał. Pozostałym dzieciom, w tym Karolowi, który był najbardziej podobny do matki, nie okazywała głębszych uczuć.
Równie chłodne były relacje Karola z jego najstarszym bratem. Ludwik był surowy w obejściu z braćmi, jeśli ci przekroczyli granicę jego pobłażliwości. Na początku faworyzował najstarszego ze swoich młodszych braci, hrabiego Roberta. Gdy ten zginął podczas krucjaty egipskiej, w 1250 roku, jego miejsce u boku Ludwika zajął kolejny z braci, Alfons (hrabia Tuluzy), który po śmierci Blanki w 1252 stał się jednym z najbliższych doradców Ludwika.
Nie rozpieszczany przez bliskich Karol nauczył się liczyć tylko na siebie. Był wysoki i dobrze zbudowany. Miał oliwkową cerę, odziedziczoną po przodkach matki i wydatny nos, cechę charakterystyczną rodu Kapetyngów. Odebrał gruntowne wykształcenie i przez całe życie wykazywał upodobanie do sztuk pięknych i poezji. Był bardzo ambitny, wytrwale dążył do osiągnięcia każdego celu jaki przez sobą postawił. Był człowiekiem surowych obyczajów i pobożnym, aczkolwiek jego pobożność służyła bardziej realizacji jego własnych ambicji. Wypływała ona z przekonania, że jest wybranym instrumentem w rękach Boga.
