Boldog Jolán
| Strona | Autorzy | Nota |
| [1] | [2] | Ten artykuł pochodzi z Wikipedii w języku polskim. Treści pochodzące z Wikipedii w języku polskim są oparte na licencji Creative Commons 3.0 – Uznanie Autorstwa – Na tych samych warunkach. Kopiując je lub tłumacząc, należy podać ich autorów i udostępnić na tych samych warunkach. |
|
Jolenta[uwaga 1] Helena (również Jolanta, węg. Jolán; ur. ok. 1244[uwaga 2] w Ostrzyhomiu, zm. 17 czerwca 1304[uwaga 3] w Gnieźnie) – węgierska królewna z dynastii Arpadów, księżna kaliska i wielkopolska, potem zakonnica w Zakonie Świętej Klary (klarysek), prawdopodobnie ksieni klasztoru klarysek w Gnieźnie, córka króla Węgier Beli IV i Marii Laskariny, siostra św. Kingi oraz błogosławiona Kościoła katolickiego. Spis treściŻyciorysLata dzieciństwaPlik:Boldog Jolánta.jpg Fragment tryptyku z wizerunkiem królewny Jolanty z kościoła Ducha Świętego w Budapeszcie Jolenta Helena urodziła się – jak ustalili to historycy – około 1244, najprawdopodobniej w Ostrzyhomiu, jako dziecko wielodzietnej, węgierskiej rodziny królewskiej Beli IV i Marii Laskariny[1]. Tuż po urodzeniu została ochrzczona, przyjmując imię Jolenta[1]. W jednym z zachowanych dokumentów, wystawionym w 1272, występuje również pod imieniem Heleny[2]. Ponadto dokument Henryka II Pobożnego z 1266 wymienia ją również jako Helenę[2]. W latach następnych używała obu imion jednocześnie lub wymiennie. W jej najbliższej rodzinie oraz wśród dalszych krewnych wiele osób zostało konsekrowanych, z których wielu wyniesiono na ołtarze. Jej siostrą była m.in. św. Małgorzata Węgierska[2]. Dalszymi jej krewnymi były m.in. św. Jadwiga Śląska, stryjenki: św. Elżbieta Węgierska, bł. Salomea czy kuzynka bł. Gertruda z Altenbergu[2]. W wieku około pięciu lat rodzina wysłała ją do Polski na dwór jej siostry św. Kingi, w celu nauki (m.in. czytania i pisania) oraz kształtowania wymaganych wówczas cech wśród rodzin panujących (m.in. pobożności czy ascezy)[2]. Dzień na dworze rozpoczynał się zazwyczaj mszą świętą[2]. Dużą wagę przywiązywano do lektury Pisma Świętego[2]. Przypuszcza się, że duży wpływ na kształtowanie jej cech osobowości wywarli zakonnicy franciszkańscy oraz siostry klaryski[2]. Jest wielce prawdopodobne, że pod ich kuratelą przystąpiła w późniejszych czasach do III zakonu franciszkańskiego, zostając tercjarką[2]. Małżeństwo z Bolesławem PobożnymPodczas uroczystości pokanonizacyjnych 8 maja 1254, jakie odbyły się w Krakowie ku czci św. Stanisława Biskupa, książę wielkopolski Przemysł I poprosił jej opiekunów (m.in. św. Kingę), w imieniu swojego młodszego brata Bolesława Pobożnego o jej rękę, z myślą o zgodzie przebywających na Węgrzech jej rodziców[2]. Rodzina po zapoznaniu się z tą propozycją, zapewne również ze względów politycznych, wyraziła zgodę na jej ślub, który miał miejsce dwa lata później w 1256[2]. Uroczystości weselne odbyły się w Krakowie na Wawelu z błogosławieństwem, którego udzielił małżonkom w katedrze wawelskiej biskup krakowski Jan Prandota[2]. Różnica wieku małżonków wynosiła około 20 lat, a młoda para podczas tych uroczystości dopiero się bliżej poznała[2]. Po ślubie niepełnoletnia wówczas Jolenta przez dwa lata do osiągnięcia wymaganego wówczas wieku pełnoletności (14 lat) pozostała pod opieką swojej siostry św. Kingi, na dworze księcia krakowskiego Bolesława Wstydliwego[2]. Wtedy wraz z mężem opuściła Kraków udając się na jego wielkopolski dwór do Kalisza[3]. Jolenta Helena i Bolesław doczekali się trzech córek[2]:
Księżniczki wychowywały się wraz z licznym rodzeństwem stryjecznym, gdyż Przemysł I, brat Bolesława, już nie żył, a Bolesław Pobożny stał się opiekunem czterech bratanic i chłopca, Przemysła II, w imieniu którego zaczął rządzić drugą połową Wielkopolski[4]. Poza wychowaniem dzieci Jolenta zajmowała się również sprawami publicznymi i gospodarczymi Wielkopolski (pozostało kilka dokumentów na których jest wymieniana, bądź pieczętowana)[2]. Idąc śladem swojej siostry św. Kingi, była fundatorką wraz z mężem klasztorów, szpitali oraz kościołów[2]. Była inicjatorką sprowadzenia do Kalisza franciszkanów oraz ich kolejnych fundacji w: Śremie, Obornikach i Pyzdrach[2]. W Gnieźnie poza fundacją ich klasztoru, była inicjatorką również ufundowania kościoła klasztornego pw. Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny i św. Antoniego[2]. W zakonie sióstr klarysekPlik:Żywoty św. Pańskich na wszystkie dnie roku-picture p. 596.jpg Ilustracja przedstawiająca bł. Jolentę z książki pt. Żywoty Świętych Pańskich na wszystkie dnie roku W roku 1279, Bolesław wracając z wyprawy przeciw Ottonowi Brandeburskiemu, w drodze ciężko zachorował i przybywszy do Kalisza zmarł 7 kwietnia[2]. W roczniku Trzaski z 1279 widnieje taki zapis[2]:
Niedługo po śmierci męża wyjechała na dwór swojej siostry św. Kingi, gdzie przymierzała się do wstąpienia jako wdowa do zakonu klarysek[2]. Na pogrzebie zmarłego później męża św. Kingi, Bolesława Wstydliwego, obie siostry miały już na głowach welony mniszek franciszkańskich, występując w habitach klarysek, co oznacza, że zostały wówczas zakonnicami[2]. Obie następnie udały się do klasztoru fundowanego przez św. Kingę w Starym Sączu, pełniąc tam służbę zakonną[2]. Z zapisków jakie pozostały, można dowiedzieć się bliżej o jej życiu w klasztorze[2]:
W klasztorze w Starym Sączu przebywała dwanaście lat (1280–1292), czyli do śmierci swojej siostry św. Kingi, po czym przeniosła się na krótko do klasztoru klarysek w Śremie, który był jej fundacją[5]. Następnie podjęła decyzję wstąpienia do klasztoru klarysek w Gnieźnie[5]. Zapewne sprawowała w tym klasztorze godność ksieni, ale nie ma na to przekonujących dowodów, czy ten urząd przyjęła[6]. Z przekazu kapucyna o. Prokopa Jana Tomasza Leszczyńskiego OFMCap. można się dowiedzieć o jej życiu w tym klasztorze[2]:
Plik:Błogosławiona Jolanta, rycina z książki Neya.jpg Jezus ubiczowany. Wizja siostry Jolenty. Rycina z książki Karola Ferdynanda Neya W klasztorze tym, na krótko przed śmiercią miała wizję, w której rozważając Mękę Pańską, Jezus Chrystus z Maryją i bł. Salomeą objawił się jej w wielkiej światłości obnażony, wychłostany, zbroczony obficie krwią, pocieszając ją i obiecując w nagrodę życie wieczne, które otrzyma za Jego umiłowanie oraz jednoczesne wzgardzenie światem[2]. Przebywała w tym klasztorze prawdopodobnie około 12 lat[2]. Początkowo jako datę jej śmierci mylnie podawano rok 1298[2]. Uważano bowiem, że po raz ostatni występuje ona w dokumencie Władysława Łokietka z 25 kwietnia 1298 roku[2]. Ponadto nekrolog lądzki (opactwa cysterskiego w Lądzie nad Wartą) podaje dzienną datę jej śmierci 17 czerwca 1298[2]. W odnalezionym później dokumencie, będącym w zasobach Wojewódzkiego Archiwum w Poznaniu, datowanym na dzień 26 grudnia 1303, pisanym przez nią do prepozyta gnieźnieńskiego Mikołaja, czytamy w podpisie[2]:
Na skutek tego zapisu historycy przesunęli datę jej śmierci i doszli do przekonania, że zmarła 17 czerwca 1304 w Gnieźnie[2]. Proces beatyfikacjiJej kult rozpoczął się w Gnieźnie zaraz po śmierci i związany był przede wszystkim z jej grobem, gdzie modlono się o wyproszenie łask za jej wstawiennictwem[2]. Zwłoki, jak się okazało podczas pierwszej rekognicji, były złożone w ziemi, pod posadzką kaplicy[2]. Obok grobu, w kaplicy, znajdował się ołtarz, przed którym odprawiano msze święte[2]. Kaplica ta w okresie rozbiorowym, z rozporządzenia władz pruskich, została wyburzona[2]. Wierni oraz duchowni od momentu jej śmierci tradycyjnie nadali jej tytuł błogosławionej, a nawet świętej[2]. Łaski i cuda dokonywane za jej wstawiennictwem przyciągały do jej grobu liczne rzesze pątników[2]. Skłoniło to władze duchowne z inicjatywy sióstr klarysek do rozpoczęcia starań o wyniesienie ją na ołtarze. Na początku XVII wieku założono księgę łask i cudów za jej przyczyną[7]. Kustosz i gwardian gnieźnieński o. Feliks Chojecki OFMConv. jest autorem książki zatytułowanej „Opisane cuda, które Pan Bóg czyni z Miłosierdzia Swego a za przyczyną bł. Jolenty przy jej grobie”[7]. W 1631 Prymas Polski abp Jan Wężyk wyznaczył specjalną komisję do zbadania jej życia oraz oględzin jej szczątków w grobie, w następującym składzie[8]:
Pierwszy jej żywot ukazał się w 1723[9]. W 1775 generał franciszkanów konwentualnych o. Luigi Maria Marzoni OFMConv. wyznaczył prokuratora o. Franciszka Cybulskiego OFM dla sprawy jej beatyfikacji[10], który napisał i ogłosił drukiem dzieło zatytułowane „Życie i cuda wielkiej sługi Bożej Jolenty”[9]. W 1776 Prymas Polski abp Gabriel Podoski powołał kolejną komisję beatyfikacyjną w następującym składzie[11]:
Komisja pracowała w okresie od 30 kwietnia 1776 do 29 kwietnia 1779 odbywając 69 posiedzeń, na których przebadano dostępne akta, pisma, kroniki, zapisy i pamiątki[12]. W protokóle końcowym komisja stwierdziła m.in.[12]:
Ustalenia komisji skłoniły arcybiskupa gnieźnieńskiego Antoniego Kazimierza Ostrowskiego, do nalegania w 1780 u króla Stanisława Augusta Poniatowskiego do poczynienia starań w Stolicy Apostolskiej celem jej beatyfikacji[13]. Król Stanisław August Poniatowski poparł ten wniosek, kierując do papieża formalne dokumenty procesowe[14]. W aktach procesu beatyfikacyjnego znajduje się opis 38 cudów dokonanych za jej przyczyną[2]. Pierwszy cud jaki jest tam opisany, to nieudana próba wydobycia jej ciała przez siostry zakonne w XVI wieku[2]. Kongregacja do Spraw Obrzędów Stolicy Apostolskiej po zbadaniu dokumentacji wydała 22 września 1827 pozytywną opinię o propozycji jej beatyfikacji[15]. Papież Leon XII[16], stosownym dekretem wpisał ją 26 września tegoż roku[uwaga 5] w poczet błogosławionych, (aprobata kultu)[17][14]. Z powodu problemów i trudności, jakie stawiał Polakom pod zaborem ówczesny rząd pruski, uroczystości beatyfikacyjne odbyły się dopiero 13 czerwca 1834 w Gnieźnie z polecenia Prymasa Polski abp. Marcina Dunina[18]. Genealogia
RelikwiePierwszą komisję do zbadania relikwii Jolenty zwołał w 1631 Prymas Polski Jan Wężyk, natomiast kolejną powołano w 1776[2][20]. Jej ciało złożono najpierw do bogato zdobionej, obitej atłasem lub aksamitem trumny[2]. Komisja beatyfikacyjna z 1631 znalazła ponadto pozostałości trumny i stwierdziła[2]:
W XVIII wieku ciało Jolenty złożone było w grobie ozdobionym mauzoleum, w kaplicy jej zakonu w Gnieźnie[2]. Kaplica ta wzniesiona była na dwóch poziomach[2]. Niższy, objęty klauzurą, nazwany został Kaplicą Jolenty i tam właśnie znajdował się jej grób, a obok umieszczone były drzwiczki, umożliwiające pobieranie ziemi, uważanej za cudowną[2]. Dokoła grobowca zawieszono tabliczki wotywne z podziękowaniami za uzyskane łaski (tabliczki te później zaginęły w okresie rozbiorowym)[2]. Tuż przy grobie stał mały stolik, a na nim skrzynka z jej habitem, resztkami dawnej trumny oraz drewniany talerzyk, z którego ona jadała[2]. Spośród monarchów, którzy odwiedzili gnieźnieński kościół franciszkański i modlili się przy jej grobie, należy wymienić: Jadwigę (1322), jej córkę, królową Polski, małżonkę Władysława Łokietka, królową węgierską Elżbietę Łokietkówną (1372), królów Polski: Zygmunta Starego (1512) oraz Zygmunta III Wazę (1623)[2]. W 1890 Gabriel Hermeling według projektu arch. Sławomira Odrzywolskiego wykonał obecny relikwiarz w formie monumentalnej skrzyni, wykonanej z miedzi, który jest ozdobiony grawerowanymi scenami z jej życia i pokryty emalią[21]. Ustawiony jest na czterech, romańsko stylizowanych marmurowych, białych, kwadratowych kolumnach[21]. Relikwiarz-trumienka była wielokrotnie odkrywana, o czym informują pozostawione w środku tej trumienki stosowne dokumenty (m.in. 18 marca 1958, protokół podpisany przez ówczesnego Prymasa Polski Stefana kard. Wyszyńskiego oraz kolejne pismo o ponownym otwarciu 10 czerwca 1986)[22]. 2 września 2015 w gnieźnieńskim konwencie franciszkanów zebrała się komisja powołana przez Prymasa Polski Wojciecha Polaka, w składzie: o. Jacek Korsak OFMConv., proboszcz parafii Wniebowzięcia NMP w Gnieźnie (Sanktuarium Matki Pocieszenia – Pani Gniezna), ks. kan. Jan Kasprowicz, proboszcz parafii Archikatedralnej Wniebowzięcia NMP w Gnieźnie oraz ks. kan. Jarosław Bogacz, sekretarz, celem otwarcia jej trumienki-relikwiarza i wydzielenia relikwii do niektórych parafii i wspólnot zakonnych[22]. Obecny był Minister Prowincjalny o. Jan Maciejowski OFMConv., a także chirurg, dr Wojciech Kozłowski[22]. Obecnie większa część relikwii znajduje się w kościele ojców franciszkanów w Gnieźnie[2]. Spoczywają tam w relikwiarzu składającym się z części ozdobnej, w kształcie kościółka, i umieszczonej w niej trumienki cynowej, zawierającej jej kości[2]. Znajduje się w niej czaszka i 27 części kości, a także cząsteczki kostne w woreczku i pewna ilość przedmiotów, takich jak: część płaszcza zakonnego, szkaplerz oraz dębowe resztki pierwotnej trumny[2]. Ponadto w czerwcu 1958 ówczesny gwardian konwentu kaliskiego o. Adam Narloch OFMConv. sprowadził z Gniezna do Kalisza – za zgodą prymasa Polski Stefana kard. Wyszyńskiego – część jej relikwii (jedną część kości miednicznej i jeden kręg)[23]. Zostały one umieszczone w srebrnym relikwiarzu franciszkańskiego kościoła św. Stanisława Biskupa Męczennika, w nowym ołtarzu, usytuowanym pośrodku prawej, południowej nawy tego kościoła[23]. UpamiętnieniePapież Leon XII wyznaczył jej wspomnienie liturgiczne na 17 czerwca (dzienna rocznica śmierci). Obecnie, po zmianach jej wspomnienie obchodzimy 15 czerwca[2] (w archidiecezji gnieźnieńskiej i w diecezji kaliskiej ma rangę wspomnienia obowiązkowego)[24]. W 1880 papież Leon XIII ustanowił ją patronką archidiecezji gnieźnieńskiej[22]. Ponadto jest patronką Wielkopolski, Kalisza oraz chrześcijańskich matek i rodzin[2]. Przyczynie bł. Jolanty przypisuje się łaski przy trudnych porodach i chorobach poporodowych[2]. W sztuce przedstawiana jest w habicie klaryski, niekiedy w towarzystwie św. Kingi lub na tronie[2]. Jej atrybutami są: czaszka oraz krzyż, które nawiązują do szczególnych umartwień i pokuty oraz surowości jej obyczajów; makieta świątyni, która przypomina o fundacjach dla franciszkanów i klarysek; korona książęca lub mitra książęca, leżąca na stoliku lub u stóp, która przypomina o zrzeczeniu się jej godności książęcej i wstąpieniu do klasztoru[2]. Znane są również wizerunki przedstawiające ją pogrążoną w ekstazie, w widzeniu Jezusa ubiczowanego[2]. Ułożono ku jej czci litanię oraz napisano pieśni zatytułowane: „Jolento dziś cię chwalimy”[25] oraz „Cześć naszej św. Jolenty”, którą opracował Stanisław Suniewicz[26]. W okresie 1919–1945 w Gnieźnie istniało Miejskie Liceum Żeńskie pod jej wezwaniem, po czym od 16 kwietnia 1983 zostało przekształcone na placówkę pod inną nazwą, jako II Liceum Ogólnokształcące im. Dąbrówki. Również w Jaśle w okresie 1909–1939 istniało Prywatne Gimnazjum Żeńskie im. Bł. Jolanty[27]. W czasie wojny budynek tego gimnazjum został zburzony, co było przyczyną jego likwidacji[27]. 27 kwietnia 2001 w Gnieźnie zarejestrowano klub sportowy pod nazwą Parafialny Uczniowski Klub Sportowy „Jolenta”[28]. W czterech miejscowościach w Polsce jedną z ulic nazwano jej imieniem, a mianowicie w: Częstochowie (ul. Błogosławionej Jolanty)[29], Gnieźnie (ul. Błogosławionej Jolenty)[30], Kaliszu (ul. Księżnej Jolanty)[31] i Bezrzeczu (ul. Błogosławionej Księżnej Jolanty)[32]. Zobacz teżSzablon:Wikiźródła Szablon:Portal
Uwagi{{#invoke:Izvori1|Izvori1 |
grupa = uwaga | kategoria =
}} Przypisy
Bibliografia
|
=problemy-w-cytuj | imię = | autor = | autor link = | imię2 = | autor2 = | autor link2 = | imię3 = | autor3 = | autor link3 = | imię4 = | autor4 = | autor link4 = | imię5 = | autor5 = | autor link5 = | imię6 = | autor6 = | autor link6 = | imię7 = | autor7 = | autor link7 = | imię8 = | autor8 = | autor link8 = | imię9 = | autor9 = | autor link9 = | imię10 = | autor10 = | autor link10 = | imię11 = | autor11 = | autor link11 = | imię12 = | autor12 = | autor link12 = | imię13 = | autor13 = | autor link13 = | imię14 = | autor14 = | autor link14 = | imię15 = | autor15 = | autor link15 = | url = | inni = | wydanie = | wydawca = | miejsce = | rok = | miesiąc = | kolumny = | adres rozdziału = | imię r = | autor r = | autor r link = | imię2 r = | autor2 r = | autor r2 link = | imię3 r = | autor3 r = | autor r3 link = | tytuł tomu = | tytuł części = | seria = | isbn = | oclc = | lccn = | doi = | issn = | cytat = | język2 = | język3 = | język4 = | język5 = | język6 = | język7 = | język8 = | język9 = | język10 = | data dostępu = | odn =
}}{{#invoke:Sprawdź|pola z autorami|max=15|nazwisko=nazwisko#|imię=imię#|autor=autor#|link=autor link#|przed=}}{{#invoke:Sprawdź|pola z autorami|max=4|nazwisko=nazwisko# r|imię=imię# r|autor=autor# r|link=autor r# link|przed=}}
|
=problemy-w-cytuj | imię = | autor = | autor link = | imię2 = | autor2 = | autor link2 = | imię3 = | autor3 = | autor link3 = | imię4 = | autor4 = | autor link4 = | imię5 = | autor5 = | autor link5 = | imię6 = | autor6 = | autor link6 = | imię7 = | autor7 = | autor link7 = | imię8 = | autor8 = | autor link8 = | imię9 = | autor9 = | autor link9 = | imię10 = | autor10 = | autor link10 = | imię11 = | autor11 = | autor link11 = | imię12 = | autor12 = | autor link12 = | imię13 = | autor13 = | autor link13 = | imię14 = | autor14 = | autor link14 = | imię15 = | autor15 = | autor link15 = | url = | inni = | wydanie = | wydawca = | miejsce = | rok = | miesiąc = | kolumny = | adres rozdziału = | imię r = | autor r = | autor r link = | imię2 r = | autor2 r = | autor r2 link = | imię3 r = | autor3 r = | autor r3 link = | tytuł tomu = | tytuł części = | seria = | isbn = | oclc = | lccn = | doi = | issn = | cytat = | język2 = | język3 = | język4 = | język5 = | język6 = | język7 = | język8 = | język9 = | język10 = | data dostępu = | odn =
}}{{#invoke:Sprawdź|pola z autorami|max=15|nazwisko=nazwisko#|imię=imię#|autor=autor#|link=autor link#|przed=}}{{#invoke:Sprawdź|pola z autorami|max=4|nazwisko=nazwisko# r|imię=imię# r|autor=autor# r|link=autor r# link|przed=}}
|
=problemy-w-cytuj | imię = | autor = | autor link = | imię2 = | autor2 = | autor link2 = | imię3 = | autor3 = | autor link3 = | imię4 = | autor4 = | autor link4 = | imię5 = | autor5 = | autor link5 = | imię6 = | autor6 = | autor link6 = | imię7 = | autor7 = | autor link7 = | imię8 = | autor8 = | autor link8 = | imię9 = | autor9 = | autor link9 = | imię10 = | autor10 = | autor link10 = | imię11 = | autor11 = | autor link11 = | imię12 = | autor12 = | autor link12 = | imię13 = | autor13 = | autor link13 = | imię14 = | autor14 = | autor link14 = | imię15 = | autor15 = | autor link15 = | url = | inni = | wydanie = | wydawca = | miejsce = | rok = | miesiąc = | kolumny = | adres rozdziału = | imię r = | autor r = | autor r link = | imię2 r = | autor2 r = | autor r2 link = | imię3 r = | autor3 r = | autor r3 link = | tytuł tomu = | tytuł części = | seria = | isbn = | oclc = | lccn = | doi = | issn = | cytat = | język2 = | język3 = | język4 = | język5 = | język6 = | język7 = | język8 = | język9 = | język10 = | data dostępu = | odn =
}}{{#invoke:Sprawdź|pola z autorami|max=15|nazwisko=nazwisko#|imię=imię#|autor=autor#|link=autor link#|przed=}}{{#invoke:Sprawdź|pola z autorami|max=4|nazwisko=nazwisko# r|imię=imię# r|autor=autor# r|link=autor r# link|przed=}}
|
=problemy-w-cytuj | imię = | autor = | autor link = | imię2 = | autor2 = | autor link2 = | imię3 = | autor3 = | autor link3 = | imię4 = | autor4 = | autor link4 = | imię5 = | autor5 = | autor link5 = | imię6 = | autor6 = | autor link6 = | imię7 = | autor7 = | autor link7 = | imię8 = | autor8 = | autor link8 = | imię9 = | autor9 = | autor link9 = | imię10 = | autor10 = | autor link10 = | imię11 = | autor11 = | autor link11 = | imię12 = | autor12 = | autor link12 = | imię13 = | autor13 = | autor link13 = | imię14 = | autor14 = | autor link14 = | imię15 = | autor15 = | autor link15 = | url = | inni = | wydanie = | wydawca = | miejsce = | rok = | miesiąc = | kolumny = | adres rozdziału = | imię r = | autor r = | autor r link = | imię2 r = | autor2 r = | autor r2 link = | imię3 r = | autor3 r = | autor r3 link = | tytuł tomu = | tytuł części = | seria = | isbn = | oclc = | lccn = | doi = | issn = | cytat = | język2 = | język3 = | język4 = | język5 = | język6 = | język7 = | język8 = | język9 = | język10 = | data dostępu = | odn =
}}{{#invoke:Sprawdź|pola z autorami|max=15|nazwisko=nazwisko#|imię=imię#|autor=autor#|link=autor link#|przed=}}{{#invoke:Sprawdź|pola z autorami|max=4|nazwisko=nazwisko# r|imię=imię# r|autor=autor# r|link=autor r# link|przed=}} Linki zewnętrzne
|
=problemy-w-cytuj | url=uri! | tytuł=txt! | autor= | nazwisko= | imię= | autor link= | autor2= | autor3= | autor4= | autor5= | imię2= | imię3= | imię4= | imię5= | nazwisko2= | nazwisko3= | nazwisko4= | nazwisko5= | autor link2= | autor link3= | autor link4= | autor link5= | data= | rok= | miesiąc= | data dostępu= | praca= | opublikowany= | oznaczenie= | strony= | język= | archiwum=uri? | zarchiwizowano= | id= | cytat= | odn=
}}k{{#invoke:Sprawdź|pola z autorami|max=5|nazwisko=nazwisko#|imię=imię#|autor=autor#|link=autor link#|przed=Sprawdź autora:|po=.}}goły link w tytule
|
=problemy-w-cytuj | url=uri! | tytuł=txt! | autor= | nazwisko= | imię= | autor link= | autor2= | autor3= | autor4= | autor5= | imię2= | imię3= | imię4= | imię5= | nazwisko2= | nazwisko3= | nazwisko4= | nazwisko5= | autor link2= | autor link3= | autor link4= | autor link5= | data= | rok= | miesiąc= | data dostępu= | praca= | opublikowany= | oznaczenie= | strony= | język= | archiwum=uri? | zarchiwizowano= | id= | cytat= | odn=
}}k{{#invoke:Sprawdź|pola z autorami|max=5|nazwisko=nazwisko#|imię=imię#|autor=autor#|link=autor link#|przed=Sprawdź autora:|po=.}}goły link w tytule
|
=problemy-w-cytuj | url=uri! | tytuł=txt! | autor= | nazwisko= | imię= | autor link= | autor2= | autor3= | autor4= | autor5= | imię2= | imię3= | imię4= | imię5= | nazwisko2= | nazwisko3= | nazwisko4= | nazwisko5= | autor link2= | autor link3= | autor link4= | autor link5= | data= | rok= | miesiąc= | data dostępu= | praca= | opublikowany= | oznaczenie= | strony= | język= | archiwum=uri? | zarchiwizowano= | id= | cytat= | odn=
}}k{{#invoke:Sprawdź|pola z autorami|max=5|nazwisko=nazwisko#|imię=imię#|autor=autor#|link=autor link#|przed=Sprawdź autora:|po=.}}goły link w tytule |
| |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
Błąd rozszerzenia cite: Istnieje znacznik <ref> dla grupy o nazwie „uwaga”, ale nie odnaleziono odpowiedniego znacznika <references group="uwaga"/> lub brakuje znacznika zamykającego </ref>
- Strony z zepsutymi przypisami
- Strony z odwołaniami do nieistniejących plików
- Szablon:Uwagi do sprawdzenia
- Szablon cytuj do sprawdzenia
- Szablon cytuj książkę – gołe linki
- Szablon cytuj książkę – autorzy do sprawdzenia
- Szablon cytuj stronę – kursywa w tytule
- Szablon cytuj stronę – autorzy do sprawdzenia
- Szablon cytuj stronę – goły link w tytule
- Infoboksy – błędne dane – Władca infobox – 1. tytuł
- Arpadowie
- Polskie klaryski
- Ksienie katolickie
- Polscy błogosławieni katoliccy
- Węgierskie klaryski
- Żony polskich książąt
- Ludzie związani z Gnieznem
- Urodzeni w XIII wieku
- Zmarli w 1298
- Beatyfikowani przez Leona XII
- Węgierscy błogosławieni katoliccy
- Importowane
