Inwazja Mongołów 1241

Strona	Autorzy	Nota
[1]	[2]	Ten artykuł został przetłumaczony z Wikipedii w języku angielskim. Treści pochodzące z Wikipedii w języku angielskim są oparte na licencji Creative Commons 3.0 – Uznanie Autorstwa – Na tych samych warunkach. Kopiując je lub tłumacząc, należy podać ich autorów i udostępnić na tych samych warunkach.

The first Mongol invasion of Hungary started in March 1241 and started to withdraw in late March 1242. Background Inwazja Mongołów na Europę Węgrzy po raz pierwszy dowiedzieli się o zagrożeniu ze strony Mongołów w 1229 r., Kiedy król Andrzej II udzielił azylu niektórym uciekającym rosyjskim bojarom. Niektórzy Madziarowie (Węgrzy) pozostawieni podczas głównej migracji do basenu panońskiego, nadal mieszkali na brzegach górnej Wołgi (niektórzy potomkowie tej grupy wierzyli, że są współczesnymi Baszkirami, chociaż ludzie teraz mówią) język turecki, nie węgierski). W 1237 r. Dominikanin, Julianus, wyruszył na wyprawę, by poprowadzić ich z powrotem, i został odesłany do króla Béli z listem od Batu Khana. W liście tym Batu wezwał króla węgierskiego do bezwarunkowego oddania królestwa siłom tatarskim lub do całkowitego zniszczenia. Béla nie odpowiedziała, a dwie kolejne wiadomości zostały później dostarczone na Węgry. Pierwszy, w 1239 r., Został wysłany przez pokonane plemiona Kuman, które poprosiły o azyl na Węgrzech. Drugi został wysłany w lutym 1241 r. Z Polski, która czekała inwazja na inne siły mongolskie. The Hungarians had first learned about the Mongol threat in 1229, when King Andrew II granted asylum to some fleeing Russian boyars. Some Magyars (Hungarians), left behind during the main migration to the Pannonian basin, still lived on the banks of the upper Volga (it is believed by some that the descendants of this group are the modern-day Bashkirs, although this people now speaks a Turkic language, not Magyar). In 1237 a Dominican friar, Julianus, set off on an expedition to lead them back, and was sent back to King Béla with a letter from Batu Khan. In this letter, Batu called upon the Hungarian king to surrender his kingdom unconditionally to the Tatar forces or face complete destruction. Béla did not reply, and two more messages were later delivered to Hungary. The first, in 1239, was sent by the defeated Cuman tribes, who asked for and received asylum in Hungary. The second was sent in February 1241 from Poland which was facing an invasion from another Mongol force. Uchodźcy Cuman Po klęsce w 1239 r., Krótko po inwazji Mongołów na Rusę, wiele ludów Cuman-Kipchak zostało wypędzonych ze swojego stepu dalej na zachód lub południe. Jednym z takich plemion był Khan Köten. Według Rogeriusa Köten poprowadził grupę 40 000 rodzin (łacińskie zdanie o wielu znaczeniach) na Węgry. Niektórzy historycy interpretują to jako plemię Köten z 40 000 rodzin, choć jak zauważył węgierski historyk András Pálóczi-Horváth, ziemia Kumanów miała osiedlić się tylko w 17 000 rodzin, co sugeruje, że Köten prowadzi 40 000 ludzi. [1] [ 2] Tom szukał azylu w pobliskim królestwie Węgier; król odpowiedział, że mogą to zrobić, o ile Kumanie nawrócą się na katolicyzm i uznają go za swojego zwierzchnika, pełniącego służbę wojskową [3]. Following their defeat in 1239 soon after the Mongol invasion of Rus', many Cuman-Kipchak peoples were driven from their steppe further west or south. One such tribe was that of Khan Köten. According to Rogerius, Köten led a group consisting of 40,000 familias (a Latin phrase with multiple meanings) into Hungary. Some historians interpret this as Köten's tribe consisting of 40,000 families, though as pointed out by Hungarian historian András Pálóczi-Horváth the land the Cumans were expected to settle on could only support 17,000 families, suggesting Köten led 40,000 people in total. Köten sought asylum in the nearby kingdom of Hungary; the king responded that they could do so as long as the Cumans would convert to Catholicism and acknowledge him as their overlord, providing military service. Tom zgodził się na warunki Béli, obiecując przejście na chrześcijaństwo i walkę z Mongołami (zwanymi przez Węgrów „Tatarami”). [4] Król natychmiast pozwolił im osiedlić się na równinach wzdłuż rzeki Cisy. Jednak Cumans, przyzwyczajony do koczowniczego stylu życia opartego na nalotach, nie radził sobie dobrze z siedzącym trybem życia na Węgrzech. Wiele przypadków rozboju i gwałtu zostało zgłoszonych przez Cumans jako sprawców; Béla często odmawiał ukarania tych przestępstw, ponieważ nie chciał rozpocząć konfliktu z Kumanami, zwłaszcza gdy już spodziewał się inwazji Mongołów. Mieszkańcy oskarżali także Cumanów o bycie agentami Mongołów [5]. Köten agreed to Béla's conditions, promising to convert to Christianity and fight the Mongols (referred to as "Tatars" by the Hungarians). The king promptly gave them leave to settle in the plains along the Tisza River. However the Cumans, used to a nomadic and raid-based lifestyle, did not get on well with the sedentary population of Hungary. Many cases of robbery and rape were reported with Cumans as the perpetrators; Béla often refused to punish these transgressions, as he was reluctant to start a conflict with the Cumans, especially when he was already expecting a Mongol invasion. Townspeople also accused the Cumans of being agents of the Mongols. Hungarian preparations Invasion Pięć oddzielnych armii mongolskich zaatakowało Węgry w 1241 roku. Główna armia pod dowództwem Batu i Subutai przeszła przez Przełęcz Verecke. Armia Qadan i Büri przekroczyła przełęcz Tihuța. Dwie mniejsze siły pod dowództwem Böcheka i noyana Bogutai weszły na Węgry z południowego wschodu. Armia, która najechała Polskę pod Hordę i Bajdar, zaatakowała Węgry od północnego zachodu. Five separate Mongol armies invaded Hungary in 1241. The main army under Batu and Subutai crossed through the Verecke Pass. The army of Qadan and Büri crossed through the Tihuța Pass. Two smaller forces under Böchek and the noyan Bogutai entered Hungar from the southeast. The army that had invaded Poland under Orda and Baidar invaded Hungary from the northwest.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} Transylvania Brassó Nagyszeben Hungary Mohi Pest Esztergom Croatia Mongol withdrawal {{#invoke:For|For}} Latem i jesienią 1241 r. Większość sił mongolskich spoczywała na równinie węgierskiej. Pod koniec marca 1242 r. Zaczęli się wycofywać. Najczęstszym powodem tego wycofania jest śmierć wielkiego chana Ögedei w dniu 11 grudnia 1241 r., Który rzekomo zmusił Mongołów do wycofania się do Mongolii, aby książęta krwi mogli być obecni przy wyborze nowego wielkiego chana. Potwierdza to jedno główne źródło: kronika Giovanniego da Pian del Carpine, który po wizycie w sądzie mongolskim stwierdził, że Mongołowie wycofali się z tego powodu; stwierdził ponadto, że Bóg spowodował śmierć Wielkiego Khana, aby chronić chrześcijaństwo łacińskie [6]. During the summer and autumn of 1241, most of the Mongol forces were resting on the Hungarian Plain. In late March, 1242, they began to withdraw. The most common reason given for this withdrawal is the Great Khan Ögedei's death on December 11, 1241, which supposedly forced the Mongols to retreat to Mongolia so that the princes of the blood could be present for the election of a new great khan. This is attested to by one primary source: the chronicle of Giovanni da Pian del Carpine, who after visiting the Mongol court, stated that the Mongols withdrew for this reason; he further stated that God had caused the Great Khan's death to protect Latin Christendom. Jednak Rashid Al-Din, wysoki minister i historyk mongolskiego Ilkhanate, wyraźnie stwierdza, że ​​Batu nie wiedział o śmierci Ogedei, kiedy zdecydował się wycofać. Twierdzą, że są z Węgrami w wyniku buntu Kumana, a następnie opuścili Europę w 1242 r., Ponieważ zakończyli swoją misję, a nie z powodu wpływu jakiejkolwiek siły zewnętrznej [7]. Rashid miał dostęp do oficjalnej historii mongolskiej, pisząc historię Ilkhanate (Altan Debter); dodatkowo, jak zauważa historyk John Andrew Boyle, sekcja, w której Rashid zajmuje się kwestią wycofania się Mongołów z Europy Środkowej, zawiera ortografię wskazującą, że wziął tę wersję wydarzeń bezpośrednio z wcześniejszych zapisów mongolskich [8]. Według relacji Carpiniego posłaniec mógłby odbyć podróż z Mongolii do Europy Środkowej w nieco ponad 3 miesiące w środku zimy. Sam Carpini towarzyszył mongolskiej partii w znacznie krótszej podróży (z Kijowa do Mongolii) latem i jesienią 1246 r., Gdzie partia „osiągnęła wielką prędkość”, aby zdążyć na czas na ceremonię wyborczą, i wykorzystała kilka koni podczas osoba podczas jazdy prawie cały dzień i noc. Zajęło to pięć miesięcy. [9] Historia Yuana nie wspomina o żadnym konkretnym powodzie wycofania się, ale zauważa, że ​​Batu wcale nie starał się uczestniczyć w kurultai, a Subutai przekonał go jedynie w roku 1244, długo po jego odejściu Węgry. [10] However, Rashid Al-Din, a high minister and historian of the Mongol Ilkhanate, specifically states that Batu did not know about Ogedei's death when he decided to withdraw. He states that they withdrew from Hungary to put down a Cuman rebellion, and then left Europe later in 1242 because they felt they had completed their mission, not because of the influence of any outside force. Rashid had access to the official Mongol history when writing the Ilkhanate's history (Altan Debter); additionally as historian John Andrew Boyle points out, the section where Rashid addresses the Mongol withdrawal from central Europe contains orthography that indicates he took this version of the events directly from earlier Mongol records. By Carpini's account, a messenger would have to be able to make the journey from Mongolia to Central Europe in a little over 3 months in the middle of winter. Carpini himself accompanied a Mongol party in a much shorter journey (from Kiev to Mongolia) during the summer and fall of 1246, where the party "made great speed" in order to reach the election ceremony in time, and made use of several horses per person while riding nearly all day and night. It took five months. The History of Yuan does not mention any particular reason for the withdrawal, but does note that Batu did not seek to attend a kurultai at all, and was only convinced to attend by Subutai in the year 1244, long after he had left Hungary. Prawdziwe przyczyny wycofania się Mongołów nie są w pełni znane, ale istnieje wiele wiarygodnych wyjaśnień. Inwazja Mongołów pogrążyła się w serii kosztownych i frustrujących oblężeń, w których zdobyli niewiele łupów i napotkali sztywny opór. Mimo zwycięstw stracili dużą liczbę ludzi (patrz wyżej). W końcu zostali rozciągnięci w teatrze europejskim i przeżyli bunt Kumanów w dzisiejszej południowej Rosji i na Kaukazie (Batu wrócił, by to odłożyć i spędził na tym mniej więcej rok) [11]. Inna teoria porównuje się do pogody w Europie: Węgry mają wysoki poziom wody i łatwo zalewają. Analiza słojów drzew przeprowadzona przez współczesnych badaczy wykazała, że ​​na początku 1242 roku Węgry miały mroźną mokrą zimę (przyczyniając się do głodu), co prawdopodobnie przekształciło środkową równinę Węgier w ogromne bagno. Nie mając pastwisk dla koni, Mongołowie musieliby wrócić do Rosji w poszukiwaniu lepszych muraw [12]. The true reasons for the Mongol withdrawal are not fully known, but numerous plausible explanations exist. The Mongol invasion had bogged down into a series of costly and frustrating sieges, where they gained little loot and ran into stiff resistance. They had lost a large number of men despite their victories (see above). Finally, they were stretched thin in the European theater, and were experiencing a rebellion by the Cumans in what is now southern Russia, and the Caucasus (Batu returned to put it down, and spent roughly a year doing so). Another theory relates to Europe's weather: Hungary has a high water table and floods easily. An analysis of tree rings by modern researchers has found that Hungary had a cold wet winter in early 1242 (contributing to the famine), which likely turned Hungary’s central plain into a huge swamp. Lacking pastures for their horses, the Mongols would have had to fall back to Russia in search of better grasslands. Bez względu na powód, Mongołowie zostali całkowicie wycofani z Europy Środkowej do połowy 1242 r., Choć w tym czasie nadal podejmowali działania wojskowe na zachodzie, w szczególności inwazję Mongołów na Anatolię [13]. Po wycofaniu wojsk mongolskich Subutai został ponownie przydzielony przez Guyuka do angażowania się w Pieśń Południową i zmarł w podeszłym wieku w 1248 roku. Regardless of their reasons, the Mongols had completely withdrawn from Central Europe by mid-1242, though they still launched military operations in the west at this time, most notably the 1241–1243 Mongol invasion of Anatolia. After the withdrawal of the Mongol troops, Subutai was reassigned by Guyuk to engage the Southern Song, and died of old age in 1248. Aftermath Dewastacja Węgier Skutki inwazji Mongołów były ogromne w królestwie Węgier. Najgorsze szkody wyrządziły równiny, w których zniszczono 50–80% osad [14]. Kombinacja masakr popełnionych przez Mongołów, głód wywołany ich żerowaniem i jednoczesne spustoszenie wsi przez ucieczkę z Kumanów w szacowanej utracie 15-25% populacji Węgier, łącznie około 300 000-500 000 osób [ 15] Jedynymi miejscami, które miały miejsce w obliczu ataków mongolskich, było około osiemdziesięciu umocnionych miejsc, w tym wszystkie nieliczne kamienne zamki w królestwie. Wśród tych miejsc były Esztergom, Székesfehérvár i Pannonhalma Archabbey. [16] Jednak miejsc tych było stosunkowo niewiele; niemiecki kronikarz w 1241 r. zauważył, że Węgry „prawie nie miały miasta chronionego silnymi murami lub fortecami”, więc większość osad była wyjątkowo narażona [17]. The effects of the Mongol invasion were tremendous in the kingdom of the Hungary. The worst damage was incurred on the plains regions, where 50-80% of settlements were destroyed. The combination of massacres perpetrated by the Mongols, the famines induced by their foraging, and the simultaneous devastation of the countryside by the fleeing Cumans resulted in an estimated loss of 15-25% of Hungary's population, some 300,000-500,000 people in total. The only places that held in the face of Mongol assaults were approximately eighty fortified places, including all of the few stone castles in the kingdom. Among these places were Esztergom, Székesfehérvár, and the Pannonhalma Archabbey. However, these places were relatively few; a German chronicler in 1241 noted that Hungary "had almost no city protected by strong walls or fortresses", so the majority of settled areas were extremely vulnerable. Reakcja innych władców europejskich Podczas gdy król był na bieżąco informowany o sytuacji w pozostałej części kraju, podejmował liczne próby skontaktowania się z innymi władcami Europy, w tym Papieżem, Świętym Cesarzem Rzymskim i Królem Francji. Żadna z nich nie była gotowa udzielić znaczącego wsparcia Węgrom, zarówno podczas inwazji, jak i po niej. Papież Grzegorz XI zwołał Krucjatę przeciwko Mongołom, napisał do licznych niemieckich książąt, prosząc ich o zebranie sił, i nakazał duchowieństwu schronienie króla węgierskiego, a jego poddani powinni szukać schronienia przed Mongołami. Ostrzegł jednak króla węgierskiego, że pomoc nie może się zmaterializować, dopóki Święty Cesarz Rzymski pozostanie wojujący i będzie w konflikcie z kościołem [18]. While the king kept himself apprised of the situation in the rest of the country, he made numerous attempts to contact other rulers of Europe, including the Pope, the Holy Roman Emperor, and the King of France. None of them were willing to provide significant support to Hungary, either during or after the invasion. Pope Gregory XI called a Crusade against the Mongols, wrote to numerous German princes telling them to gather their forces, and ordered the clergy to give refuge to the Hungarian king and his subjects should they seek refuge from the Mongols. However, he warned the Hungarian king that help was unlikely to materialize as long as the Holy Roman Emperor remained belligerent and in conflict with the church. Jego prognoza była w końcu prawidłowa, ponieważ Święte Cesarstwo Rzymskie (HRE) brało niewielki udział w walce z Mongołami, odpychając drobne grupy zwiadowcze w Czechach, na Morawach, Bawarii i Austrii. Cesarz Fryderyk II w liście ostrzegawczym do Christiandoma ponuro ocenił sytuację, ale również próbował wykorzystać ją jako dźwignię w stosunku do papiestwa [19]. Jednak Frederick był świadomy zagrożenia, jakie stanowiły. Jeszcze przed wezwaniem papieża cesarz Fryderyk II i jego syn Konrad IV zwołali Landfrieden w całych Niemczech. Conrad nakazał magnatom zarejestrować ich armie, a Fryderyk II nakazał im wzmocnienie ich obrony [20]. Stany Świętego Cesarstwa Rzymskiego mają na celu zasadzenie Mongołów na oblężeniu tysięcy zamków i miast obronnych i walkę z tysiącami małych sił zbrojnych, zamiast jechać na spotkanie Mongołów w jednej wielkiej bitwie polowej, tak jak zrobili to Węgrzy i Polacy , List napisany przez cesarza Fryderyka II, znaleziony w Regesta Imperii, z dnia 20 czerwca 1241 r., Przeznaczony dla wszystkich jego wasali w Szwabii, Austrii i Czechach, zawiera szereg szczegółowych instrukcji wojskowych. Jego siły miały unikać angażowania Mongołów w bitwy polowe, gromadzenia zapasów żywności w każdej fortecy i warowni oraz uzbrojenia wszystkich możliwych opłat, a także ogólnej populacji [21]. Książę Fryderyk Austrii wzmocnił zamki graniczne na własny koszt [22]. W czeskim królu Wacławie każdy zamek został wzmocniony i zregenerowany, a także zapewniany żołnierzom i uzbrojeniu, aby zamienili ich w uchodźców dla ludności cywilnej. W końcu przygotowania te były niepotrzebne, ponieważ Mongołowie nigdy nie rozpoczęli pełnej inwazji na Święte Cesarstwo Rzymskie. Po zwycięstwach w Polsce i na Węgrzech miały miejsce najazdy i oblężenia Mongolii w krajach przygranicznych HRE, w których wydawało się, że instrukcje Fryderyka były przestrzegane, ale były to drobne sprawy i szybko porzucono [24] [25]. His prediction was ultimately correct, as the Holy Roman Empire (HRE) took little part in fighting the Mongols, bar repelling minor scouting parties in Bohemia, Moravia, Bavaria, and Austria. Emperor Frederick II, in his warning letter to Christiandom, grimly assessed the situation but also tried to use it as leverage over the Papacy. However, Frederick was well aware of the threat they posed. Even before the Pope's summons, Emperor Frederick II and his son, Conrad IV, called a Landfrieden throughout Germany. Conrad ordered the magnates to levy their armies, while Frederick II ordered them to strengthen their defenses. The states of the Holy Roman Empire intended to bog the Mongols down laying siege to thousands of castles and fortified towns and fighting thousands of small sallying forces, rather than riding out to meet the Mongols in one large field battle as the Hungarians and Poles had done. A letter written by Emperor Frederick II, found in the Regesta Imperii, dated to June 20th 1241 and intended for all his vassals in Swabia, Austria, and Bohemia, included a number of specific military instructions. His forces were to avoid engaging the Mongols in field battles, hoard all food stocks in every fortress and stronghold, and arm all possible levies as well as the general populace. Duke Frederick of Austria paid to have Austria's border castles strengthened at his own expense. In Bohemia king Wenceslaus I had every castle strengthened and provisioned, as well as providing soldiers and armaments to monasteries in order to turn them into refuges for the civilian population. In the end these preparations were unnecessary, as the Mongols never launched a full-scale invasion of the Holy Roman Empire. There were Mongol raids and sieges in the HRE border states in the aftermath of their victories in Poland and Hungary, in which Frederick's instructions seemed to have been followed, but these were minor affairs and quickly abandoned. Książę Austrii i Styrii, Fryderyk I, wykorzystał chaos inwazji, aby zająć trzy hrabstwa węgierskie, które następnie ufortyfikował. W drugiej połowie 1242 r., Po wycofaniu się Mongołów, Węgrzy zebrali pozostałe wojska i zaatakowali sporne hrabstwa. Przez następne cztery lata walczyliby o to rzadko, aż do bitwy nad rzeką Leithą, gdzie śmierć Fryderyka nastąpiła na wsi, przeniesionej na Węgry [26]. The Duke of Austria and Styria, Frederick I, took advantage of the chaos of the invasion to occupy three Hungarian counties which he then had fortified. During the second half of 1242, following the Mongol withdrawal, the Hungarians mustered their remaining troops and invaded the disputed counties. They would be fought over infrequently for the next four years, until the Battle of the Leitha River, where Frederick's death resulted in the counties being ceded to Hungary. Reformy Węgier i przyszłe naloty Podczas dewastacji królestwo Węgier pozostało nietknięte. W ciągu roku od wycofania się z Mongołów trzy najbardziej wysunięte na zachód powiaty (Moson, Sopron i Vas), które zostały wymuszone jako okup przez księcia Fryderyka Austrii, zostały odzyskane, a lokalne powstanie w Slawonii zostało stłumione. W następnych dziesięcioleciach chany Złotej Hordy będą wielokrotnie żądane od Węgier - na przykład Berke raz w 1259 r. Zażądał, aby Węgry stały się częścią jego imperium i w zamian włączyły swoją armię do planowanej inwazji na Europę Środkową dla zwolnienia podatkowego i części grabieży - ale zawsze były ignorowane [27] Zagrożenie kolejną inwazją Mongołów, tym razem potraktowane poważnie, było źródłem jedności narodowej i dało impuls do szerokiej ekspansji obrony węgierskiej Béli IV, zwłaszcza budowy nowych kamiennych zamków (czterdzieści cztery w ciągu pierwszych dziesięciu lat) i rewitalizacja armii, w tym zwiększenie liczby ciężko opancerzonych kawalerii i rycerzy w armii królewskiej. Béla IV jest obecnie postrzegana jako drugi założyciel narodu, częściowo w uznaniu za wszystko, co za jego rządów zrobiono, aby odbudować i wzmocnić kraj przed zagraniczną inwazją ze wschodu. Te ulepszenia miały się opłacić w 1285 r., Kiedy Nogai Khan podjął próbę inwazji na kraj (naloty wzdłuż granicy były częste w kolejnych latach, ale atak Nogai był pierwszą dużą inwazją od 1242 r.). W takim przypadku inwazja została szybko pokonana [28], podobnie jak liczba innych ataków przed i po. While devastated, the kingdom of Hungary was intact. Within a year of the withdrawal of the Mongols, the three westernmost counties (Moson, Sopron, and Vas) that were extorted as ransom by Duke Frederick of Austria were recaptured, and a local uprising in Slavonia was quashed. In the decades following, the khans of the Golden Horde would repeatedly demand submission from Hungary- for example, Berke demanded once in 1259 and again in 1264 that Hungary become part of his empire and contribute its army to his planned invasion of central Europe in exchange for tax exemption and a share of the plunder- but were always ignored. The threat of another Mongol invasion, this time taken seriously, was the source of national unity and provided the impetus for Béla IV's extensive expansion of Hungarian defenses, especially the building of new stone castles (forty-four in the first ten years) and the revitalization of the army, including expanding the number of heavily armoured cavalry and knights in the royal army. Béla IV is seen now as a second founder of the nation, partly in recognition of all that was done during his reign to reconstruct and fortify the country against foreign invasion from the east. These improvements were to pay off in 1285 when Nogai Khan attempted an invasion of the country (raids along the frontier had been frequent in the intervening years, but Nogai's attack was the first major invasion since 1242). In that event, the invasion was defeated quickly, as were a number of other attacks before and after. See also Lament for the Destruction of Hungary by the Tartars Przypisy Źródła Cartledge, Bryan (2011). A History of Hungary. C. Hurst & Co. ISBN 978-1-84904-112-6. Jackson, Peter (2005). The Mongols and the West, 1221–1410'. Routledge. Salagean, Tudor (2016). Transylvania in the Second Half of the Thirteenth Century: The Rise of the Congregation System. Brill. Saunders, J. J. (1971). The History of the Mongol Conquests. London: Routledge & Kegan Paul. Sophoulis, Panos (2015). "The Mongol Invasion of Croatia and Serbia in 1242". Fragmenta Hellenoslavica. 2: 251–77. Sverdrup, Carl (2010). "Numbers in Mongol Warfare". Journal of Medieval Military History. Boydell Press. 8: 109–17 [s. 115]. ISBN 978-1-84383-596-7. Sweeney, James Ross (1982). "Thomas of Spalato and the Mongols: a Thirteenth-Century Dalmatian View of Mongol Customs". Florilegium. 4: 156–83.

the Mongol invasion of Europe Mongol invasion depicted in Johannes de Thurocz's Chronica Hungarorum Mongol invasion depicted in Johannes de Thurocz's Chronica Hungarorum Czas March 1241 – April 1242 Miejsce Kingdom of Hungary (including modern-day Hungary, Croatia, Slovakia, Vojvodina, and parts of Romania) Terytorium Królestwo Węgier Wynik Zwycięstwo Mongołów Dewastacja Węgier; ciężkie zniszczenie ludności i infrastruktury Węgier, zabrane dużo łupów. Niepowodzenie Mongołów do podporządkowania królestwa i zdobycia Béli IV. Późniejsze żądania Mongołów z lat 1254, 1259 i 1264 są ignorowane, co prowadzi do kolejnych nalotów i ostatecznie drugiej inwazji. Strony konfliktu 18px Królestwo Węgier Siedmiogród 18px Królestwo Chorwacji 18px Templariusze Minor belligerent: 20px Księstwo Austrii (do kwietnia 1241) 30px Złota Orda (Imperium Mongołów) Kumanowie pod wodzą Kötena Dowódcy 18px Béla IV 18px Koloman Halicki † 18px Csák I. Ugrin † 18px Tomaj Dénes † 18px Pósa z Transylwanii † 18px Csák Miklós † 18px Geregye Pál 18px Rembald de Voczon 20px Friedrich II. (Österreich) 30px Batu Khan 30px Subutai 30px Shiban 30px Berke 30px Boroldai Wódz Köten 30px Zaangażowane jednostki przede wszystkim lekka kawaleria, Templariusze, KuszniCY, piechota Kawaleria, głównie łucznicy konni i lansjerzy, miotacze kamieni, prawdopodobnie chińskie jednostki broni palnej i inne jednostki artyleryjskie Siły ~30,000 żołnierzy (współczesne źródła) Inne szacunki: (Tylko pod Mohi) 80,000 25,000 50,000 ~40,000 jazdy (współczesne źródła) Inne szacunki: (Tylko pod Mohi) 70,000 25,000 50,000 Straty 10,000+ zabitych rycerzy 300,000-500,000 cywile zabici nieznane, ale ciężkie Podboje Turcji Osmańskiej  ♦  Didymotyka  ♦  Bitwa pod Adrianopolem (1365)  ♦  Marica  ♦  Dubravnica  ♦  Bileća  ♦  Plocznik  ♦  Kosowe Pole (1389)  ♦  Rowina  ♦  Tyrnowo (1393)  ♦  Bitwa pod Nikopolis (1396)  ♦  Ankara  ♦  Powstanie w Bułgarii (1403)  ♦  Gallipoli  ♦  Siedmiogród (1438)  ♦  Jałomica (1442)  ♦  Zlatica (1443)  ♦  Warna (1444)  ♦  Kosowe Pole (1448)  ♦  Albulena (1457)  ♦  Serbia (1458)  ♦  Konstantynopol  ♦  Belgrad  ♦  Târgovişte (1462)  ♦  Kruja (1466)  ♦  Başkent  ♦  Vaslui (1475)  ♦  Valea Albă (1476)  ♦  Chlebowe Pole  ♦  Krbavsko Polje  ♦  Sapienza  ♦  Czałdyran  ♦  Mardż Dabik  ♦  Ar-Rajdanijja  ♦  Rodos –  ♦  Oblężenie Ostrovicy (1523)  ♦  Mohacz  ♦  Wiedeń (1529) 18px Wojny węgiersko-tureckie 20px Nikopolis (1396)  ♦  Oblężenie Belgradu (1440)  ♦  Jałomica (1442)  ♦  Sybin (1442)  ♦  Bitwa pod Zlaticą (1443)  ♦  Nisz (1443)  ♦  Bitwa pod Kunowicą (1444)  ♦  Kosowe Pole (1448)  ♦  Bitwa pod Kruševac (1454)  ♦  Bitwa pod Belgradem (1456)  ♦  Vaslui (1475)  ♦  Šabac (1476)  ♦  Bitwa na Chlebowym Polu (1479)  ♦  Bitwa w wawozie Vrpilam (1491)  ♦  Krbavsko Polje (1493)  ♦  Bitwa pod Dubicą (1513)  ♦  Oblężenie Zimony (1521)  ♦  Oblężenie Szabács (1521)  ♦  Upadek Belgradu (1521)  ♦  Oblężenie Ostrovicy (1523)  ♦  Upadek Petrovaradina (1526)  ♦  Bitwa pod Mohaczem (1526)  ♦  Bitwa pod Pusztamarót (1526)  ♦  Güns (1532)  ♦  Eger (1552)  ♦  Szigetvár (1566)  ♦  Calugareni (1595)

|}