Bebek II. Imre
| Strona | Autorzy | Nota |
| [1] | [2] | Ten artykuł został przetłumaczony z Wikipedii w języku węgierskim. Treści pochodzące z Wikipedii w języku węgierskim są oparte na licencji Creative Commons 3.0 – Uznanie Autorstwa – Na tych samych warunkach. Kopiując je lub tłumacząc, należy podać ich autorów i udostępnić na tych samych warunkach. |
Pelsőci Bebek II. Imre († po 28 listopada 1405.), węgierski szlachcic, członek Zakonu Rycerskiego Joannitów, przeor Vrany do 1403 r. Syn Detre. [1] Pelsőci Bebek Imre(†1405. november 28. után), a johannita lovagrend tagjaként vránai perjel volt 1403-ig. Bebek Detre fia.[1] Zygmunt był nieprzebaczającym wrogiem, który zniszczył powstanie 1403 przeciwko sobie. Imre został schwytany przez Özdögei Pawła Besenyő, ban Dalmacji i Chorwacji, i wysłany do Władysława Neapolitańskiego jako więzień. Imre nawet po stłumieniu buntu nie poddał się Zygmuntowi, więc utracił pozycję. Prawdopodobnie zmarł za granicą. [2] Zsigmond engesztelhetetlen ellensége volt, ő robbantotta ki az 1403-as felkelést a király ellen. Elfogatta Özdögei Besenyő Pál horvát bánt, és Nápolyi Lászlóhoz küldte fogolyként. A felkelés leverése után sem hódolt meg Zsigmondnak, ezért elvesztette perjelségét. Valószínűleg külföldön halt meg.[2] Od 1392 r. do 28 listopada 1405 r. był szefem Zakonu Joannitów. W lipcu 1396 r. wraz z kilkoma europejskimi przywódcami Zakonu przyłączył się do armii zakonnej w Budzie podczas międzynarodowej krucjaty przeciwko Turcji zwołanej przez króla Zygmunta, który ostatecznie została pokonany pod Nikopolem. Po klęsce statki Zakonu Joannitów ewakuowały króla Zygmunta i jego eskortę przez Dunaj na Morze Czarne, a stamtąd do Konstantynopola [3]. 1392-től a magyarországi János-lovagrend rendfőnöke volt egészen 1405. november 28-ig. 1396 júliusában a János-lovagrend több európai vezetőjével együtt seregével Buda alatt csatlakozott a török ellen készülő Zsigmond király által összehívott nemzetközi hadtesthez, amely végül Nikápoly alatt súlyos vereséget szenvedett. A vereség után a János-lovagrend hajói szállították Zsigmond királyt és kíséretét a Dunán a Fekete-tengerig és onnan Konstantinápolyig.[3] W 1403 r. był już zakazem słowiańskim i chorwacko-dalmatyńskim. Ban Chorwacji i Dalmacji [1] 1403-ban szlavón bán és horvát–dalmát bán is volt.[1] Imre Pelsőci Bebek († po 28 listopada 1405 r.), Członek Zakonu Rycerskiego Johannitów, był wranskim cięciem do 1403 r. Syn Bebek Detre. [1] Zygmunt był nieprzebaczającym wrogiem, który odpalił powstanie 1403 przeciwko królowi. Został schwytany przez Pála Bessenyő Özdögei, Chorwata, i wysłany do László Neapolu jako więzień. Nawet po stłumieniu powstania nie poddał się Zygmuntowi, więc stracił tytuł dworski. Prawdopodobnie zmarł za granicą. [2] W 1403 r. Imre Bebek zwrócił się przeciwko swojemu królowi. Doszło do narodowego powstania przeciwko Zygmuntowi, którego przywódcami byli Bebek Detre i Imre. Niezadowoleni władcy zaprosili na węgierski tron László Neapol (Anjou), syn króla Karola Węgra. Postanowieniem Imre Bebek część komitataów południowych oraz dalmatyńskich zamków i miast zaakceptowała pretensje László do tronu. Na czele armii południowej Imre Bebek, nowo mianowany batalion chorwacki przeciwko niemu, zmiażdżył armię Paula Bessenyei i sam schwytał przywódcę. W 1403 r. Arcybiskup Esztergom został koronowany na króla Węgier przez króla László w Zadarze specjalną koroną. Ale przeciwny król, László, nie odważył się już wjechać do kraju, lecz mianował porucznikiem, w wyniku czego całe powstanie zginęło. Imre Bebek ponownie rozpalił Południe i został przywódcą powstania rewolucyjnego, z powodu upokarzającego prawa do pokoju i gorliwych działań zwycięzców. Nawiązał kontakt z Wilhelmem, austriackim księciem, szwagrem László Neapolu, który zaatakował Węgry na zachodniej granicy. Imre Bebek został zatem pozbawiony przez sąd w Zelandii 28 listopada 1405 r. Okoliczności i czas jego śmierci nie są znane, niektórzy twierdzą, że popadł w zamki, a inni uważają, że zmarł na wygnaniu w obcym kraju. Ta ostatnia możliwość jest jeszcze bardziej prawdopodobna, ponieważ Vrana i dalmatyńskie zamki Priory zostały zachowane przez Władysława, który w 1409 roku sprzedał go Republice Weneckiej. Dyplom z dworu Zygmunta z 1412 r. Wymienia zmarłego [3]. Bebek Imre 1403-ban királya ellen fordult. Zsigmond ellen országos felkelés támadt, melynek vezérei között volt Bebek Detre és Imre is. Az elégedetlenkedő főurak Nápolyi (Anjou) Lászlót, Kis Károly magyar király fiát hívták meg a magyar trónra. Bebek Imre állásfoglalásával a délvidéki vármegyék egy része és a dalmáciai várak és városok is László trónkövetelőnek fogadtak hűséget. A délvidéki hadak élén Bebek Imre az ellene küldött frissen kinevezett horvát bán, Bessenyei Pál seregét leverte, magát a vezért is foglyul ejtette. 1403-ban László nápolyi királyt Zárában az esztergomi érsek egy alkalmi koronával Magyarország királyává koronázta. László ellenkirály azonban az ország belsejébe hatolni már nem mert, inkább helytartót kinevezve hazatért, minek okán az egész felkelés kifulladt. Bebek Imre a megalázó békejobbra és a győztesek túlbuzgó tevékenységének hatására újra lángra lobbantotta a délvidéket és a megújoló felkelés fővezérévé lépett elő. Összeköttetésbe helyezte magát Vilmos osztrák herceggel, Nápolyi László sógorával, aki a nyugati határszélen támadta meg Magyarországot. Bebek Imrét ezért Zsigmond 1405. november 28-án megfosztotta a vránai perjelségtől. Halálának körülménye és ideje ismeretlen, egyes vélemények szerint a perjelség váraiba zárkózva esett el, más vélemények szerint idegen földön, száműzetésben halt meg. Ez utóbbi lehetőség azért is valószínűbb, mert Vránát és a perjelség dalmáciai várait, sikerült Lászlónak megtartani, amit aztán 1409-ben eladott a Velencei Köztársaságnak. Egy 1412-es keltezésű Zsigmond udvarából származó oklevél, mint elhunytat említi.[3] Forrás
|
| |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
