Borisz

Strona	Autorzy	Nota
[1]	[2]	Ten artykuł został przetłumaczony z Wikipedii w języku angielskim. Treści pochodzące z Wikipedii w języku angielskim są oparte na licencji Creative Commons 3.0 – Uznanie Autorstwa – Na tych samych warunkach. Kopiując je lub tłumacząc, należy podać ich autorów i udostępnić na tych samych warunkach.

Boris Uherský (maďarsky Borisz, rusky Борис Коломанович; 1113/1114 – 1154) byl pretendent uherského trůnu. Život Urodził się jako syn węgierskiego króla Kolomana i jego cudzołożnej żony Eufemii, córki księcia Włodzimierza Monomacha z Kijowa. Podobno w 1128 roku brał udział w nieudanym buncie przeciwko królowi Stefanowi II. Następnie udał się do Bizancjum, gdzie poślubił i próbował uzyskać poparcie cesarza Jana II. Komnena. Narodil se jako syn uherského krále Kolomana a jeho pro cizoložství zapuzené choti Eufémie, dcery kyjevského knížete Vladimíra Monomacha. Zřejmě roku 1128 se zúčastnil neúspěšné revolty vůči králi Štěpánovi. Poté odešel do Byzance, kde se oženil a snažil se získat podporu císaře Jana II Komnéna. W 1131 r. marł bezdzietny Stefan II, a jego ślepy kuzyn Bela został jego spadkobiercą. W tym czasie Borisz ponownie nasilił swoje roszczenia do tronu węgierskiego i zajął stanowisko na polskim dworze Bolesława Krzywoustego. W 1132 roku zaatakował Węgry i uratował się przed przegraną bitwą, uciekając. Bela była militarnie wspierany przez szwagra austriackiego Adalberta Babenberskiego i czeskiego Soběslava I. wielokrotnie najeżdżali Śląsk Bolesława. Dopiero w sierpniu 1135 r. w parlamencie Rzeszy Bolesław wycofał się z popierania swego protegowanego Borisza i uznał Belę za króla Węgier . Borisz nie zrezygnował ze swojego marzenia o koronie węgierskiej, w 1146 r. bezskutecznie walczył z synem Beli Gejzą. Rok później przyłączył się do drugiej krucjaty, której przywódca, król Francji Ludwik VII, odmówił oddania Borisza Gejzie. W 1150 r. Borisz zaatakował południową część Węgier w służbie cesarza Manuela. Zmarł w bitwie z Pieczyngami w 1154 r. Roku 1131 bezdětný Štěpán zemřel a na trůn nastoupil jako jeho dědic oslepený bratranec Béla. Tehdy Boris znovu vystoupil se svými nároky na uherský trůn a získal zastání na polském dvoře Boleslava Křivoústého. Roku 1132 vpadl do Uher a z prohrané bitvy se spasil útěkem. Bélu vojensky podpořil švagr Adalbert Babenberský a Soběslav I. opakovaně vtrhl do Boleslavova Slezska. Až v srpnu 1135 se na říšském sněmu Boleslav vzdal svého chráněnce Borise a uznal Bélu uherským králem. Boris se svého snu o uherské koruně nevzdal, roku 1146 se utkal v marném boji s Bélovým synem Gejzou. O rok později se připojil k druhé křížové výpravě jejíž vůdce, francouzský král Ludvík VII., Borise odmítl Gejzovi vydat. Roku 1150 napadl ve službách císaře Manuela jižní část Uherska. Zemřel v bitvě s Pečeněhy roku 1154. Przypisy