Księstwo Karyntii

Strona	Autorzy	Nota
[1]	[2]	Ten artykuł został przetłumaczony z Wikipedii w języku angielskim. Treści pochodzące z Wikipedii w języku angielskim są oparte na licencji Creative Commons 3.0 – Uznanie Autorstwa – Na tych samych warunkach. Kopiując je lub tłumacząc, należy podać ich autorów i udostępnić na tych samych warunkach.

Herzogtum Kärnten (pol. Księstwo Karyntii, slow. Vojvodina Koroška) było księstwem położonym w południowej Austrii i części północnej Słowenii. Został oddzielony od Księstwa Bawarskiego w 976 roku i był pierwszym nowo utworzonym państwem cesarskim po pierwotnych niemieckich księstwach macierzystych. The Duchy of Carinthia (; Szablon:Lang-sl) was a duchy located in southern Austria and parts of northern Slovenia. It was separated from the Duchy of Bavaria in 976, and was the first newly created Imperial State after the original German stem duchies. Karyntia pozostała państwem Świętego Cesarstwa Rzymskiego aż do jego rozwiązania w 1806 r., Jednak od 1335 r. Rządził nią austriackie królestwa dynastii Habsburgów. Stanowiąc część monarchii habsburskiej i cesarstwa austriackiego, pozostał do 1918 r. Krajem cisleitańskim Austro-Węgier. Przez Plebiscyt Karyntii w październiku 1920 r. Główny obszar księstwa utworzył austriackie państwo Karyntia. Carinthia remained a State of the Holy Roman Empire until its dissolution in 1806, though from 1335 it was ruled within the Austrian dominions of the Habsburg dynasty. A constituent part of the Habsburg Monarchy and of the Austrian Empire, it remained a Cisleithanian crown land of Austria-Hungary until 1918. By the Carinthian Plebiscite in October 1920, the main area of the duchy formed the Austrian state of Carinthia. Historia W siódmym wieku obszar ten był częścią słowiańskiego księstwa Carantania, które podlegało zwierzchnictwu księcia Bawarii około 743 r. Bawarskie księstwo macierzyste zostało włączone do imperium karolińskiego, kiedy Karol Wielki zrzucił syna Odilo księcia Tassilo III w 788 r. W rozbioru z 843 r. Na mocy traktatu z Verdun Karyntia stała się częścią wschodniej Francii pod panowaniem króla Ludwika Niemiec. W latach 889–976 był to Marsz Karyntii odnowionego księstwa Bawarii, choć w 927 r. Miejscowy hrabia Berthold z dynastii Luitpolding otrzymał prawa książęce od niemieckiego króla Henryka Fowlera. Po tym, jak Berthold został księciem Bawarii w 938 r., Oba terytoria były przez niego rządzone. Po jego śmierci w 948 r. Luitpoldingowie, chociaż spadkobiercy królewskiej dynastii ottońskiej, nie byli w stanie zachować swoich dóbr, ponieważ król Otto I kupił lojalność swojego młodszego brata Henryka I z ziemiami bawarskimi. In the seventh century the area was part of the Slavic principality of Carantania, which fell under the suzerainty of Duke Odilo of Bavaria in about 743. The Bavarian stem duchy was incorporated into the Carolingian Empire when Charlemagne deposed Odilo's son Duke Tassilo III in 788. In the 843 partition by the Treaty of Verdun, Carinthia became part of East Francia under King Louis the German. From 889 to 976 it was the Carinthian March of the renewed Bavarian duchy, though in 927 the local Count Berthold of the Luitpolding dynasty was vested with ducal rights by the German king Henry the Fowler. After Berthold became Duke of Bavaria in 938, both territories were ruled by him. Upon his death in 948 the Luitpoldings, though heirs of the royal Ottonian dynasty, were not able to retain their possessions, as King Otto I bought the loyalty of his younger brother Henry I with the Bavarian lands. Ustanowienie Plik:Duchy of Carinthia-1000 AD.svg The Duchy of Carinthia with Styrian, Carniolan and Istrian marches (blue) Syn księcia Henryka, Henryk II „Kłótnia”, począwszy od 974 r., Zbuntował się przeciwko swemu kuzynowi cesarzowi Otto II, po czym został obalony na księcia Bawarii na rzecz siostrzeńca Otto, księcia Otto I ze Szwabii. W tym samym czasie cesarz Otto II utworzył szóste księstwo oprócz pierwotnych księstw macierzystych, nowego księstwa Karyntii. Cofnął posiadanie terytoriów do Luitpoldings, kiedy oddzielił Karyntię od ziem bawarskich i zainstalował syna byłego księcia Bertholda, Henryka Młodszego, w roku 976. Duke Henry's son Henry II "the Quarreller" from 974 onwards, revolted against his cousin Emperor Otto II, whereupon he was deposed as Duke of Bavaria in favour of Otto's nephew Duke Otto I of Swabia. At the same time Emperor Otto II created a sixth duchy in addition to the original stem duchies, the new Duchy of Carinthia. He reverted the possession of the territories to the Luitpoldings, when he split Carinthia from the Bavarian lands and installed the former Duke Berthold's son Henry the Younger as duke in 976. Przez wieki nazwa „Karyntia” (Karyntia) stopniowo zastępowała dawną „Karyntię”. Królestwo książąt Karyntii początkowo obejmowało rozległe terytorium, w tym marsze w Styrii (marchia Carantana), Carniola i Istria, a także rządziły włoskim marszem w Weronie na południu. Niemniej jednak Henryk Młodszy był pierwszym i zarazem ostatnim księciem Luitpolding; gdy postanowił przyłączyć się do nieudanej Wojny Trzech Henryków przeciwko cesarzowi Otto II, dwa lata później stracił Karyntię, a jego następcą został bratanek cesarza Otto I, potomek dynastii Salian. Chociaż Henry po raz kolejny zdołał odzyskać tytuł książęcy w 985 roku, Karyntia po jego śmierci w 989 roku powróciła do cesarskiej dynastii ottońskiej w Bawarii. Over the centuries, the name 'Carinthia' (Kärnten) gradually replaced former 'Carantania'. The realm of the Carinthian dukes initially comprised a vast territory including the marches of Styria (marchia Carantana), Carniola and Istria, they also ruled over the Italian March of Verona in the south. Nevertheless, Henry the Younger was the first and also the last Luitpolding duke; as he chose to join the unsuccessful War of the Three Henries against Emperor Otto II, he lost Carinthia two years later and was succeeded by the Emperor's nephew Otto I, a scion of the Salian dynasty. Though Henry once again managed to regain the ducal title in 985, Carinthia upon his death in 989 fell back to the Imperial Ottonian dynasty in Bavaria. Eppensteinowie i Sponheimowie Plik:Bajovaria 1000AD.png Księstwo Karyntii przy maksymalnej ekspansji Karyntia pozostała jednak odrębnym bytem, ​​aw 1012 r. Hrabia Adalbero I z Eppenstein, margrabia ze Styrii od około 1000 r. Został nadany księstwu przez ostatniego cesarza ottońskiego Henryka II, podczas gdy marsz istryjski został rozdzielony i przekazany hrabiemu Poppo z Weimar. Adalbero został usunięty z urzędu w 1035 r. Po tym, jak popadł w niełaskę u cesarza Saliana Conrada 2. W 1039 r. Karyntia odziedziczył sam cesarz Henryk III, który w następnym roku oddzielił marsz karniolski i przyznał go margrabiego Poppo z Istrii. W 1077 r. Księstwo zostało przekazane Luitpoldowi, członkowi rodziny Eppensteinerów, który jednak wyginął wraz ze śmiercią młodszego brata Luitpolda, Henryka III z Karyntii w 1122 r. Po jego śmierci księstwo uległo dalszej redukcji: duża część ziem Eppenstein w dzisiejszej Górnej Styrii przeszła w ręce margrabiego Ottokara II w Styrii. Carinthia however remained a separate entity, and in 1012 Count Adalbero I of Eppenstein, Margrave of Styria since about 1000, was vested with the duchy by the last Ottonian emperor Henry II, while the Istrian march was separated and given to Count Poppo of Weimar. Adalbero was removed from office in 1035 after he had fallen out of favour with the Salian Emperor Conrad II. In 1039 Carinthia was inherited by Emperor Henry III himself, who split off the Carniolan march the following year and granted it to Margrave Poppo of Istria. In 1077, the duchy was given to Luitpold, again a member of the Eppensteiner family, which, however, became extinct with the death of Luitpold's younger brother Henry III of Carinthia in 1122. Upon his death the duchy was further reduced in area: a large part of the Eppenstein lands in what is today Upper Styria passed to Margrave Ottokar II of Styria. Pozostała część Karyntii przeszła od księcia Henryka III do jego chrześniaka Henryka z Domu Sponheim, który rządził jako Henryk IV, od 1122 r. Do jego wczesnej śmierci w następnym roku. [1] Najwybitniejszym z książąt Spanheim był Bernhard, pierwszy książę Karyntii, który został opisany i uhonorowany w dokumentach jako „książę ziemi” [1]. Ostatnim księciem Spanheim był Ulrich III; podpisał traktat spadkowy ze swoim bratem arcybiskupem Filipem z Salzburga, który jednak nie mógł wygrać z królem czeskim Ottokarem II Przemyślem. Pomimo wsparcia ze strony króla Habsburgów, Rudolfa Niemiec, który pokonał Ottokara II w bitwie pod Marchfeld w 1278 r., Filip nigdy nie uzyskał faktycznej władzy. Księstwo zostało zajęte przez Rudolfa, a Filip zmarł rok później w 1279 roku. The remainder of Carinthia passed from Duke Henry III to his godchild Henry from the House of Sponheim, who ruled as Henry IV, from 1122 to his early death the following year. The most outstanding of the Spanheim dukes was Bernhard, the first Carinthian duke who was actually described and honoured in documents as "prince of the land". The last Spanheim duke was Ulrich III; he signed an inheritance treaty with his brother Archbishop Philip of Salzburg, who however could not prevail against the Bohemian king Ottokar II Přemysl. In spite of being supported by the Habsburg king Rudolf I of Germany, who defeated Ottokar II at the Battle on the Marchfeld in 1278, Philip never gained actual power. The duchy was seized by Rudolph and Philip died a year later in 1279. Habsburgowie Rudolf, po tym jak został wybrany Królem Rzymian i pokonał króla Ottokara II, początkowo przekazał Karyntii hrabiemu Meinhardowi II z Gorizii-Tyrolu. W 1335 r., Po śmierci Henryka, ostatniego mężczyzny z tej linii, cesarz Ludwik Bawarski podarował Karyntii i południowej części Tyrolu cesarskiemu lendzie rodzinie Habsburgów 2 maja w Linzu. Habsburgowie nadal panowaliby w Karyntii do 1918 r. Podobnie jak inne części monarchii habsburskiej, Karyntia przez długi czas pozostawała półautonomicznym państwem o własnej strukturze konstytucyjnej. Habsburgowie dwukrotnie podzielili swoje terytoria w obrębie rodziny, zgodnie z traktatem z Neuberg z 1379 r. I ponownie w 1564 r. Za każdym razem Księstwo Karyntii wchodziło w skład Wewnętrznej Austrii i było rządzone wspólnie z sąsiednimi księstwami Styrii i Carnioli. Rudolf, after being elected King of the Romans and defeating King Ottokar II, at first gave Carinthia to Count Meinhard II of Gorizia-Tyrol. In 1335, after the death of Henry, the last male of this line, Emperor Louis the Bavarian gave Carinthia and the southern part of the Tyrol as an imperial fief to the Habsburg family on 2 May in Linz. The Habsburgs would continue to rule Carinthia until 1918. As with the other component parts of the Habsburg Monarchy, Carinthia remained a semi-autonomous state with its own constitutional structure for a long time. The Habsburgs divided up their territories within the family twice, according to the 1379 Treaty of Neuberg and again in 1564. Each time, the Duchy of Carinthia became part of Inner Austria and was ruled jointly with the adjacent duchies of Styria and Carniola. Plik:Duchy of Carinthia.jpg Early 18th century map of Carinthia showing fiefs owned by Salzburg and Bamberg Cesarzowa Maria Teresa z Austrii i jej syn Józef II próbowali stworzyć bardziej jednolite państwo Habsburgów, aw 1804 r. Karyntia została włączona do nowo utworzonego Cesarstwa Austriackiego pod panowaniem Franciszka II / I. Zgodnie z traktatem Schönbrunn z 1809 r. Terytoria Górnej Karyntii wokół Villach stanowiły część krótkotrwałych napoleońskich prowincji iliryjskich; Karyntia jako całość pozostawała częścią królestwa Habsburgów Ilirii aż do jego rozwiązania w 1849 r. Empress Maria Theresa of Austria and her son Joseph II attempted to create a more unitary Habsburg state, and in 1804 Carinthia was integrated into the newly established Austrian Empire under Francis II/I. According to the 1809 Treaty of Schönbrunn, the Upper Carinthian territories around Villach formed part of the short-lived Napoleonic Illyrian Provinces; Carinthia as a whole remained a part of the Habsburg Kingdom of Illyria until its dissolution in 1849. W 1867 r. Księstwo stało się krajem koronnym Cisleithanii, zachodniej części Austro-Węgier (patrz Historia Austrii). In 1867, the duchy became a crown land of Cisleithania, the western part of Austria-Hungary (see History of Austria). Plik:Kaernten Donaumonarchie.png Cisleitańska korona kraju Karyntii w obrębie Austro-Węgier Przez stulecia język niemiecki, który cieszył się większym prestiżem, rozwijał się kosztem słoweńskiego, ale fakt, że w XVI wieku majątki Karyntii wciąż wskazywały, że Karyntia była „arcybiskupstwem wiatrów”, tj. suwerenne księstwo Słowenii pokazuje, że lud Karyntii był świadomy swoich starożytnych i przedniemieckich korzeni. Over the centuries, the German language, which carried more prestige, expanded at the expense of Slovene, but the fact that in the 16th century the Estates of Carinthia could still point out that Carinthia was "a Windic Archduchy", i.e. a sovereign Slovene principality, shows that the Carinthian people were aware of their ancient and pre-German roots. World War I and Carinthian Plebiscite Podczas I wojny światowej Karyntia poniosła stosunkowo dużą liczbę zgonów wojennych: trzydzieści siedem na każde 1000 mieszkańców. Było to wyższe niż w większości innych niemieckojęzycznych obszarów Austro-Węgier (oprócz niemieckich Moraw Południowych) [2] During World War I, Carinthia experienced a relatively high number of war deaths: thirty-seven for every 1,000 inhabitants. This was higher than in most other German-speaking areas of Austria-Hungary (except German South Moravia). Po zakończeniu wojny i rozwiązaniu Austro-Węgier, traktat z Saint-Germain z 1919 r. Przewidywał dolinę Kanału Karyntii rozciągającą się od Tarvisio aż do Pontafel (172 mil kwadratowych) [3] do Włoch i że mówiący po słoweńsku obszary doliny Mežy, doliny rzeki Drawy wokół Unterdrauburga, która później została przemianowana na Dravograd, oraz obszaru Jezersko (128 mil kwadratowych terytorium) [3] zostaną przeniesione na nowe państwo SHS. Królestwo Serbów, Chorwatów i Słoweńców nie było jednak zadowolone z tych części dawnego księstwa, a także zajmowało ziemię na północ od pasma górskiego Karawanks, w tym stolicę Klagenfurtu. Mocarstwa Ententy zdecydowały o dwustopniowym referendum, którego pierwszy etap, Plebiscyt Karyntii, odbył się 10 października 1920 r. W celu ustalenia losów Karyntii. Wynik na korzyść Austrii nie zmienił granic, jak ustalono w traktacie z Saint-Germain. Following the end of the war and the dissolution of Austria-Hungary, the 1919 Treaty of Saint-Germain stipulated the Carinthian Canal Valley stretching from Tarvisio as far as Pontafel (172 square miles) go to Italy and that the Slovene-speaking areas of the Meža Valley, the Drava Valley area around Unterdrauburg, which was afterwards renamed Dravograd, and the Jezersko area (128 square miles of territory) be ceded to the new SHS State. The Kingdom of Serbs, Croats and Slovenes, however, was not satisfied with these parts of the former duchy and also occupied land north of the Karawanks mountain range, including the capital city of Klagenfurt. The Entente powers decided on a two-stage referendum, of which the first stage, the Carinthian Plebiscite was held on 10 October 1920 to determine the fate of Carinthia. The outcome in favour of Austria did not change the borders as decided upon in the Treaty of Saint-Germain. Plik:Klagenfurt Landhaus 25042009 31.jpg Klagenfurt Landhaus Plik:Landhaus Wappensaal Fuerstenstein 01.jpg Prince's Stone (Knežji kamen) Plik:Vojvodski stol.jpg Duke's Chair (Vojvodski prestol) Austriacka część byłego księstwa stanowi dziś federalny stan Karyntii (niem. Land Kärnten), a obszar, który został przekazany Włochom w ramach rzekomego „marszu juliańskiego”, należy do autonomicznego regionu Friuli - Venezia Giulia. Większość obszaru przyznanego Jugosławii (por. Słoweńska Karyntia) stanowi obecnie część większego regionu statystycznego Karyntii w Słowenii. The Austrian part of the former duchy today forms the federal state of Carinthia (), while the area that was ceded to Italy as a part of the claimed "Julian March" belongs to the autonomous region of Friuli–Venezia Giulia. Most of the area awarded to Yugoslavia (cf. Slovenian Carinthia) now forms part of the larger Carinthia Statistical Region in Slovenia. Area and population Area: Total: 10,327 km² Population (1910 Census): Total: 396,228 Linguistic composition According to the last Austrian Imperial census of 1910, the Duchy of Carinthia was composed of the following linguistic communities: Total: 396,228 German: 304,315 (76.80%) Slovene: 82,212 (20.75%) Italian: 82 (0.02%) Other languages or foreigners: 9,619 (2.43%) The Austrian censuses did not count ethnic groups, nor the mother tongue, but the "language of daily interaction" (Umgangssprache). Religious composition Total: 396,228 Roman Catholics: 371,361 (93.72%) Protestants: 24,299 (6.13%) Jewish: 341 (0.09%) Other religions or unknown: 227 (0.06%) Dukes of Carinthia Various dynasties Luitpoldings Henry I (976–978) Salian dynasty Otto I (978–985) Luitpoldings Henry I (985–989), again, Duke of Bavaria 983–985 Ottonian dynasty Henry II (989–995), also Duke of Bavaria 985–995 Henry III (995–1002), also Duke of Bavaria 995–1005 Salian dynasty Otto I (1002–1004), again Conrad I (1004–1011) House of Eppenstein Adalbero (1011–1035) Salian dynasty Conrad II (1036–1039) Henry IV (1039–1047), also Duke of Bavaria 1026–1041 and Holy Roman Emperor (as Henry III) 1046–1056 Elder House of Welf Welf (1047–1055) Ezzonids Conrad III (1056–1061) House of Zähringen Berthold II (1061–1077) House of Eppenstein Luitpold (1077–1090) Henry IV (1090–1122) House of Sponheim Plik:Spanheim coat.PNG The Carinthian ducal coat of arms until 1246 Plik:Kaernten shield CoA.svg The Carinthian coat of arms from 1246 Henry IV (1122–1123 ) Engelbert (1123–1134) Ulrich I (1134–1144) Henry V (1144–1161) Herman (1161–1181) Ulrich II (1181–1201) Bernhard (regent from 1199, duke 1202-1256) Ulrich III (1256–1269) Various dynasties Přemyslid dynasty Otakar (1269–1276), also King of Bohemia 1253-1278 House of Habsburg Rudolph I (1276–1286), also King of Germany 1273-1291 Gorizia-Tyrol Meinhard (1286–1295) Henry VI (1295–1335), also King of Bohemia 1306/1307-1310, jointly with his brothers Louis (1295–1305) Otto III (1295–1310) House of Habsburg Otto IV (1335–1339), jointly with his brother Albert II (1335–1358) Frederick (1358–1362), jointly with his brother Rudolph II (1358–1365) Albert III (1365–1379) Leopoldian line Leopold (1379–1386) William (1386–1406) Ernest (1406–1424) Frederick (1424–1493) Habsburg territories reunified in 1458 Maximilian I (1493–1519), also Holy Roman Emperor 1508-1519 Charles I (1519–1521), also Holy Roman Emperor 1519-1556 Ferdinand I (1521–1564), also Holy Roman Emperor 1558-1564 Inner Austrian Habsburgs Charles II (1564–1590) Ferdinand II (1590–1637), also Holy Roman Emperor 1619-1637 Carinthia was unified with the rest of the Habsburg territories again in 1619. See List of rulers of Austria See also Carantania Carantanians Carinthian Slovenes History of Austria History of Slovenia Black panther (symbol) Notes and references {{#invoke:Check for unknown parameters|check|unknown=|preview=Page using Template:Reflist with unknown parameter "_VALUE_"|ignoreblank=y| 1 | colwidth | group | liststyle | refs }} Kärnten (Religious population data is inaccurate) External links Map of the Balkans (1815–59)

Herzogtum Kärnten Vojvodina Koroška (slow.) Księstwo Karyntii 976–1335/1918 Flaga Karyntii Herb Karyntii {{{flaga_nazwa_dopełniacz}}} Herb Karyntii Hymn: Landeshymne. Des Kärntners Heimatlied Położenie Karyntii Język urzędowy niemiecki Stolica Klagenfurt am Wörthersee, do 1518 St. Veit an der Glan Ustrój polityczny monarchia Typ państwa kraj koronny Cesarstwa Austrii Ostatnia głowa państwa książę Karol I Habsburg Religia dominująca katolicyzm Mapa Karyntii Karyntia (żółty) na tle księstw Austrii wewnętrznej