Krsto I. Frankopan

Za: [2] Za: [3] Za: [4]

Poprzednik:	Ban Chorwacji, Slawonii i Dalmacji (1527)	Następca:
Batthyány Ferenc		Batthyány Ferenc

Krsto Frankopan Brinjski Frangepán Kristóf — Ban Chorwacji, Slawonii i Dalmacji) — Popiersie Krzysztofa Frangepán Popiersie Krzysztofa Frangepán Herb rodziny Frangepán z dwoma lwami Herb rodziny Frangepán z dwoma lwami Ban Chorwacji, Slawonii i Dalmacji Okres od 1526 do 1527 Poprzednik Ivan Karlović Następca Batthyány Ferenc Dane biograficzne Ród Frankopan Urodziny 1482 Miejsce Modruš, Chorwacja Śmierć 22 września 1527 (wiek 44–45) Miejsce Varaždin, Chorwacja Przyczyna naturalna Ojciec Frangepán Bernát hrabia Krk i Modrus Matka Luiza Marzano d'Aragona Rodzeństwo Beatrix/Beatrica Matija, Ferdinand, Marija Magdalena, Elizabeta/Ižota, Ivan Franjo Żona Apollonia Lang Żona Anna Drágffy

Krsto I. Frankapan Brinjski lub Ozaljski (1482-27 września 1527), chorwacki książę, ban Królestwa Chorwacji, obrońca Królestw Chorwacji, Dalmacji i Slawonii, Najwyższy Kapitan Węgier między rzeką Drava a Dunajem i Przeor Vrany ze szlachetnej rodziny Frankapana. Utrzymując się w konflikcie z Habsburgami i Zapoliem, uważano, że chce dla siebie tronu królewskiego, ale historiografia odrzuciła takie twierdzenie.

Życiorys

Krsto Frankapan na zagrebačkom Zrinjevcu

Syn księcia Bernardina Ozaljsky'ego i księżniczki Louise z Aragonii. Od 1505 r. był w służbie wojskowej cesarza Maksymiliana I Habsburga, gdzie wyróżniał się jako dowódca wojskowy, za którą w 1510 r. otrzymał w nagrodę Novigrad i część mienia miasta Postojna, a jednocześnie został mianowany doradcą cesarskim i dowódcą Postojny i Krasa.

W 1512 roku walczył ze swoim ojcem przeciwko Wenecjanom, próbując wyzwolić swoją dawną posiadłość rodzinną, wyspę Krk. W latach 1513 i 1514 przejął od Wenecjan z Monfalcone, Cividale del Friuli, Udine i prawie całą Friuli, ale wkrótce ją stracił.

1

W latach 1514-1519 był w niewoli weneckiej i po ucieczce z więzienia ponownie był w służbie wojskowej Habsburgów. W 1520 r. cesarz Karol V potwierdził swoje posiadłości i mianował go dowódcą wojskowym Istrii.

2

Od 1523 r. Przebywał ponownie w Chorwacji, gdzie wraz z ojcem próbował kontrolować Senja i inne dobra rodzinne, które zostały skonfiskowane z jego rodziny w 1469 r. Przez króla Matija Korvina. W tym samym roku poszedł do papieża Hadriana VI. do Rzymu, aby poprosić go o pomoc z Chorwacją w wojnie przeciwko Turkom. [3] W czerwcu 1525 r. Udało mu się dostarczyć żywność i pomoc okupowanemu Jajce i był generalnie zaangażowany w obronę Chorwacji przed Turkami, gdy król Ludwik II. podzielił tytuł obrońców Królestw Chorwacji, Dalmacji i Slawonii.

Od 1523. godine opet je boravio u Hrvatskoj gdje se zajedno s ocem pokušavao domoći Senja i drugih obiteljskih posjeda koje je njegovu rodu oduzeo 1469. kralj Matija Korvin. Iste je godine otišao kod pape Hadrijana VI. u Rim da ga zamoli za pomoć Hrvatskoj u ratu protiv Turaka. U lipnju 1525. uspio je zaposjednutom Jajcu dopremiti hranu i pomoć, a općenito se angažirao u obrani Hrvatske od Turaka, našto mu je kralj Ludovik II. podijelio naslov branitelja Kraljevina Hrvatske, Dalmacije i Slavonije.

3

Kiedy król odmówił powrotu Senja i mianował go chorwackim Banem, zgodnie z żądaniem chorwackiego parlamentu w 1525 r., Krsto oświadczył się Habsburgom nowym władcom Chorwacji na sesji zgromadzenia w Kriżewci 25 stycznia 1526 r. [3]

Kada mu je kralj odbio vratiti Senj i imenovati ga za hrvatskog bana, što je zatražio hrvatski sabor 1525. godine, Krsto je na zasjedanju sabora u Križevcima 25. siječnja 1526. predložio Habsburgovce za nove vladare Hrvatske.

4

Po klęsce armii węgierskiej na polu Mohaczów i śmierci Ludwika II. W 1526 r. Chorwacka szlachta wyznaczyła krzyż na zgromadzeniu w Koprivnicy 23 września jako „gubernator i najwyższy obrońca” (łac. Nostro Governatore et defensor general).

Poslije poraza ugarske vojske na Mohačkom polju i pogiblje Ludovika II. 1526. hrvatsko plemstvo imenovalo je Krstu na saboru u Koprivnici 23. rujna, "upraviteljem i vrhovnim braniteljem" (lat. nostro governatore et defensor generale).

Link zewnętrzny

• Frankapan, Krsto I. Brinjski - Hrvatski biografski leksikon

Frangepán Kristóf (1470 után – Varasd, 1527. szeptember 26.) hadvezér, főúr. Teljes címe, latinul: "Christophorus de Frangepanibus, Segniae, Vegliae, Modrusiae Comes, Joannis Regis Hungariae Capitaneus Generalis, Dalmatiae, Croatiae et Sclavoniae Banus, Eorumque Regnorum et Comitatuum Simegiensis et de Posega Generalis Tutor, et Protector, ac Comes Soproniensis."

Apja Frangepán Bernát és édesanyja Marzanói-Aragóniai Lujza, V. Alfonz aragóniai király unokája. Kristóf és apja hűségesek voltak Mátyás királyhoz és halála után II. Ulászló magyar királyhoz. Kristóf részt vett I. Miksa német-római császár velencei háborújában (1509–1514), ahol több várat is elfoglalt. 1514–1518 között velencei fogságban volt.

1525 júniusában élelmet juttatott be a törökök által szorosan körülzárt Jajca várába, amiért II. Lajos horvát-szlavón bánná nevezte ki.

Az 1526. évi török támadáskor sereget toborzott. Egy ötezer fős horvát sereggel szándékozott részt venni a katasztrófával végződött mohácsi csatában, s a csata utáni napokban Zágrábban várta hadainak gyülekezését. A csatavesztés után néhány száz fős csapattal a török után ment, portyázóikat többször megverte, majd Székesfehérvár megsegítésére indult. Szapolyai János király híve lett a mohácsi vész után, de miatta Szapolyai másik híve, Batthyány Ferenc átállt a Habsburgokhoz. Varasd ostrománál kapott halálos sebet egy ágyúgolyótól.

Házasságai

• Lang Apollonia, Lang Máté salzburgi érsek-bíbornok nővére. Gyermekek nem maradtak.
• Drágffy Anna, Kanizsay László özvegye. Gyermekek nem maradtak.