Krsto I. Frankopan

Z Felczak story
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Za: [2] Za: [3] Za: [4]


Krsto Frankopan Brinjski
Frangepán Kristóf

Ban Chorwacji, Slawonii i Dalmacji)
Popiersie Krzysztofa Frangepán
Popiersie Krzysztofa Frangepán
Herb rodziny Frangepán z dwoma lwami
Herb rodziny Frangepán
z dwoma lwami
Ban Chorwacji, Slawonii i Dalmacji
Okres od 1526
do 1527
Poprzednik Ivan Karlović
Następca Batthyány Ferenc
Dane biograficzne
Ród Frankopan
Urodziny 1482
Miejsce Modruš, Chorwacja
Śmierć 22 września 1527 (wiek 44–45)
Miejsce Varaždin, Chorwacja
Przyczyna naturalna
Ojciec Frangepán Bernát
hrabia Krk i Modrus
Matka Luiza Marzano d'Aragona
Rodzeństwo Beatrix/Beatrica
Matija, Ferdinand, Marija Magdalena, Elizabeta/Ižota, Ivan Franjo
Żona Apollonia Lang
Żona Anna Drágffy

Krsto I. Frankapan Brinjski lub Ozaljski (1482-27 września 1527), chorwacki książę, ban Królestwa Chorwacji, obrońca Królestw Chorwacji, Dalmacji i Slawonii, Najwyższy Kapitan Węgier między rzeką Drava a Dunajem i Przeor Vrany ze szlachetnej rodziny Frankapana. Utrzymując się w konflikcie z Habsburgami i Zapoliem, uważano, że chce dla siebie tronu królewskiego, ale historiografia odrzuciła takie twierdzenie[1].

Życiorys

Syn księcia Bernardina Ozaljsky'ego i księżniczki Louise z Aragonii. Od 1505 r. był w służbie wojskowej cesarza Maksymiliana I Habsburga, gdzie wyróżniał się jako dowódca wojskowy, za którą w 1510 r. otrzymał w nagrodę Novigrad i część mienia miasta Postojna, a jednocześnie został mianowany doradcą cesarskim i dowódcą Postojny i Krasa[2].

W 1512 roku walczył ze swoim ojcem przeciwko Wenecjanom, próbując wyzwolić swoją dawną posiadłość rodzinną, wyspę Krk. W latach 1513 i 1514 przejął od Wenecjan z Monfalcone, Cividale del Friuli, Udine i prawie całą Friuli, ale wkrótce ją stracił.[2]

W latach 1514-1519 był w niewoli weneckiej i po ucieczce z więzienia ponownie był w służbie wojskowej Habsburgów. W 1520 r. cesarz Karol V potwierdził swoje posiadłości i mianował go dowódcą wojskowym Istrii.

Od 1523 r. przebywał ponownie w Chorwacji, gdzie wraz z ojcem próbował kontrolować Senj i inne dobra rodzinne, które zostały skonfiskowane jego rodzinie w 1469 r. przez króla Macieja Korwina. W tym samym roku udał do papieża Hadriana VI do Rzymu, aby poprosić go o pomoc Chorwacji w wojnie przeciwko Turkom.[3] W czerwcu 1525 r. udało mu się dostarczyć żywność i pomoc okupowanemu Jajce i był generalnie zaangażowany w obronę Chorwacji przed Turkami, dlatego król Ludwik II nadał mu tytuł obrońcy Królestw Chorwacji, Dalmacji i Slawonii.

Gdy król odmówił zwrotu Senja i mianownia go chorwackim banem, zgodnie z żądaniem chorwackiego parlamentu w 1525 r., Krsto poddał się Habsburgom jako nowym władcom Chorwacji na sesji zgromadzenia w Križevci 25 stycznia 1526 r. [4]

Po klęsce armii węgierskiej na polu pod Mohaczem i śmierci Ludwika II. w 1526 r. chorwacka szlachta na zgromadzeniu w Koprivnicy 23 września nadała mu tytuł „naszego gubernatora i najwyższego obrońcy” (łac. Nostro Governatore et defensor generale).

Przypisy

  1. Frankapan, Krsto I. Brinjski - Hrvatski biografski leksikon
  2. 2,0 2,1 Hrvatski biografski leksikon, str. 414.
  3. Hrvatski biografski leksikon, str. 415.
  4. Hrvatski biografski leksikon, str. 415.

Link zewnętrzny


Frangepán Kristóf (1470 után – Varasd, 1527. szeptember 26.) hadvezér, főúr. Teljes címe, latinul: "Christophorus de Frangepanibus, Segniae, Vegliae, Modrusiae Comes, Joannis Regis Hungariae Capitaneus Generalis, Dalmatiae, Croatiae et Sclavoniae Banus, Eorumque Regnorum et Comitatuum Simegiensis et de Posega Generalis Tutor, et Protector, ac Comes Soproniensis."

Apja Frangepán Bernát és édesanyja Marzanói-Aragóniai Lujza, V. Alfonz aragóniai király unokája. Kristóf és apja hűségesek voltak Mátyás királyhoz és halála után II. Ulászló magyar királyhoz. Kristóf részt vett I. Miksa német-római császár velencei háborújában (15091514), ahol több várat is elfoglalt. 15141518 között velencei fogságban volt.

1525 júniusában élelmet juttatott be a törökök által szorosan körülzárt Jajca várába, amiért II. Lajos horvát-szlavón bánná nevezte ki.

Az 1526. évi török támadáskor sereget toborzott. Egy ötezer fős horvát sereggel szándékozott részt venni a katasztrófával végződött mohácsi csatában, s a csata utáni napokban Zágrábban várta hadainak gyülekezését. A csatavesztés után néhány száz fős csapattal a török után ment, portyázóikat többször megverte, majd Székesfehérvár megsegítésére indult. Szapolyai János király híve lett a mohácsi vész után, de miatta Szapolyai másik híve, Batthyány Ferenc átállt a Habsburgokhoz. Varasd ostrománál kapott halálos sebet egy ágyúgolyótól.

Házasságai

  • Lang Apollonia, Lang Máté salzburgi érsek-bíbornok nővére. Gyermekek nem maradtak.
  • Drágffy Anna, Kanizsay László özvegye. Gyermekek nem maradtak.

Ősei