Krsto I. Frankapan

	Krsto Frankapan Brinjski; Frangepán Kristóf
	Krsto Frankapan Brinjski; Frangepán Kristóf
	Popiersie Krzysztofa Frangepán; Popiersie Krzysztofa Frangepán
	Herb rodziny Frangepán z dwoma lwami; Herb rodziny Frangepán; z dwoma lwami
	Ban Chorwacji, Slawonii i Dalmacji
Okres	od 1526; do 1527
Poprzednik	Ivan Karlović
Następca	Batthyány Ferenc
	Dane biograficzne
Ród	Frankapan
Urodziny	1482
Miejsce	Modruš, Chorwacja
Śmierć	22 września 1527 (wiek 44–45)
Miejsce	Varaždin, Chorwacja
Przyczyna	śmiertelnie raniony kulą armatnią
Ojciec	Bernardin Frankapan; hrabia Krk i Modrus
Matka	Luiza Marzano d'Aragona
Rodzeństwo	Beatrix/Beatrica; Matija, Ferdinand, Marija Magdalena, Elizabeta/Ižota, Ivan Franjo
Żona	Apollonia Lang
Żona	Anna Drágffy

Za: [1] Za: [2] Za: [3]

Poprzednik:	Ban Chorwacji, Slawonii i Dalmacji (1527)	Następca:
Batthyány Ferenc	Ban Chorwacji, Slawonii i Dalmacji (1527)	Batthyány Ferenc

Krsto I. Frankapan Brinjski lub Ozaljski (1482-27 września 1527), chorwacki książę ze szlachetnej rodziny Frankapana, syn księcia Bernardina Ozaljsky'ego i księżniczki Louise z Aragonii - wnuczki króla hiszpaszpańskiego Alfonsa V. Naczelny wódz, ban Królestwa Chorwacji, obrońca Królestw Chorwacji, Dalmacji i Slawonii, Najwyższy Kapitan Węgier między rzeką Drava a Dunajem i Przeor Vrany , jego pełny tytuł w języku łacińskim brzmi: „Christophorus de Frangepanibus, Segniae, Vegliae, Modrusiae Comes, Joannis Regis Hungariae Capitaneus Generalis, Dalmatiae, Croatiae and Sclavoniae Banus, Eorumque Regnorum i Comitatuum Simegiensis i de Posega Generalis Tutor, et Comector”.Utrzymując się w konflikcie z Habsburgami i Zapoliem, uważano, że chce dla siebie tronu królewskiego, ale historiografia odrzuciła takie twierdzenie^[1].

Życiorys

Krsto Frankapan na zagrebačkom Zrinjevcu

Krzysztof i jego ojciec byli lojalni wobec króla Macieja Korwina, a po jego śmierci węgierskiemu królowi Władysławowi II Jagiellończykowi. Od 1505 r. był w służbie wojskowej cesarza Maksymiliana I Habsburga, gdzie wyróżniał się jako dowódca wojskowy w wojnie z Wenecją, za którą w 1510 r. otrzymał w nagrodę Novigrad i część mienia miasta Postojna, a jednocześnie został mianowany doradcą cesarskim i dowódcą Postojny i Krasa^[2].

W 1512 roku walczył ze swoim ojcem przeciwko Wenecjanom, próbując wyzwolić swoją dawną posiadłość rodzinną, wyspę Krk. W latach 1513 i 1514 przejął od Wenecjan z Monfalcone, Cividale del Friuli, Udine i prawie całą Friuli, ale wkrótce ją stracił.^[2]

W latach 1514-1519 był w niewoli weneckiej i po ucieczce z więzienia ponownie był w służbie wojskowej Habsburgów. W 1520 r. cesarz Karol V potwierdził swoje posiadłości i mianował go dowódcą wojskowym Istrii.

Od 1523 r. przebywał ponownie w Chorwacji, gdzie wraz z ojcem próbował kontrolować Senj i inne dobra rodzinne, które zostały skonfiskowane jego rodzinie w 1469 r. przez króla Macieja Korwina. W tym samym roku udał do papieża Hadriana VI do Rzymu, aby poprosić go o pomoc Chorwacji w wojnie przeciwko Turkom.^[3] W czerwcu 1525 r. udało mu się dostarczyć żywność i pomoc okupowanemu przez Turków Jajce i był generalnie zaangażowany w obronę Chorwacji przed Turkami, dlatego król Ludwik II nadał mu tytuł obrońcy Królestw Chorwacji, Dalmacji i Slawonii.

Gdy król odmówił zwrotu Senja i mianownia go chorwackim banem, zgodnie z żądaniem chorwackiego parlamentu w 1525 r., Krzysztof poddał się Habsburgom jako nowym władcom Chorwacji na sesji zgromadzenia w Križevci 25 stycznia 1526 r. ^[4]

Rekrutował wojsko podczas najazdu tureckiego w 1526 r., z którym zamierzał dołączyć do pięciotysięcznej armii chorwackiej. Po klęsce armii węgierskiej na polu pod Mohaczem i śmierci Ludwika II. w 1526 r. chorwacka szlachta na zgromadzeniu w Koprivnicy 23 września nadała mu tytuł „naszego gubernatora i najwyższego obrońcy” (łac. Nostro Governatore et defensor generale). Po przegranej bitwie podążył za Turkami z setkami żołnierzy, kilkakrotnie pokonał ich i poszedł pomóc Székesfehérvár.

Podczas oblężenia Varaždin został śmiertelnie raniony kulą armatnią.