Marchia Friulska
| Strona | Autorzy | Nota |
| [1] | [2] | Ten artykuł pochodzi z Wikipedii w języku polskim. Treści pochodzące z Wikipedii w języku polskim są oparte na licencji Creative Commons 3.0 – Uznanie Autorstwa – Na tych samych warunkach. Kopiując je lub tłumacząc, należy podać ich autorów i udostępnić na tych samych warunkach. |
|
Plik:Carolingian Empire map 1895.jpg Imperium Karolingów z południowo-wschodnim Marchią Friulską po traktacie z Verdun z 843 r. Marchia Friulska – przygraniczna marchia Karolingów, umieszczona między Adriatykiem a Balatonem i istniejącą w latach 828-952, po czym włączona przez Ottona I do Marchii Werony[1]. Była sukcesorem longobardzkiego księstwa Friuli. Gdy longobardzkie królestwo Włoch zostało w 774 podbite przez Karola Wielkiego, pozwolił on longobardzkim, a potem frankijskim książętom kontynuować rządy nad Friulią – do której dołączył Pannonię jako integralną część swego imperium – jako zaporą przeciw wdzierającym się Awarom i Chorwatom. Gdy ostatni książę, Baldric, został usunięty z urzędu w 827, księstwo podzielono na cztery hrabstwa (Zjazd w Akwizgranie 828). W 846 hrabstwa ponownie zebrano razem i przyznano Eberhadowi, pochodzącemu z klanu Unrochingów, jednego z klanów Franków. Wprawdzie otrzymał on tytuł dux, to jego następcy byli zwani marchio, czyli "margrabia". W 887 Berengar I został wybrany królem Włoch. Jego wybór doprowadził do dziesięcioleci walk o tron między rywalizującymi pretendentami. Berengar utracił tron w 888 i nie udało mu się go odzyskać aż do 905. W tym czasie pozostawał samodzielnym panem Friuli, która zawsze go wspierała. Po jego śmierci w 924, jego zwolennicy wybrali na króla Hugona z Arles. Hugon nie wyznaczył nowego margrabiego i marchia leżała pusta, chociaż pozostawała politycznie częścią (Marchia Werony) królestwa Włoch do późnego średniowiecza. Zobacz teżPrzypisy
Źródła
|
|
|||||||||||||||
