Falicsi

Z Felczak story
Wersja z dnia 05:52, 14 cze 2020 autorstwa Admin (dyskusja | edycje) (Utworzono nową stronę "Kategoria:2 Kategoria:Strony importowane z polskiej Wikipedii {{Uwaga polska| |strona = https://pl.wikipedia.org/wiki/Fajsz |autorzy = https://pl.wikipedia.org/...")
(różn.) ← poprzednia wersja | przejdź do aktualnej wersji (różn.) | następna wersja → (różn.)
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
{{#invoke:Ikona|szablon}} Ten artykuł dotyczy wodza węgierskiego. Zobacz też: Fajsz - miejscowość na Węgrzech.

Falicsi (węg.)
Fajsz (pol.)

wódz węgierski
Plik:Fajsz Fajsz.jpg
Wódz Węgrów
Okres od 947?
do 955?
Poprzednik Zoltán
Następca Taksony
Dane biograficzne
Dynastia Arpadowie
Państwo {{{państwo}}}
Ojciec Jutas

Falicsi, także Fali lub Val (pol. Fajsz, niem. Fajsz, cz. Fajsz) (* nieznana, † nieznana) – wódz węgierski z dynastii Arpadów. Rządził krajem od ok. 947 do ok. 955 roku.

Był synem Jutasa, czwartego syna Arpada.

Mimo posiadanego tytułu, musiał w praktyce rządzić z dwoma wodzami: gyulą Harką lub gyulą Zomborem oraz z Bulcsú.

W latach 40. X wieku węgierscy książęta byli już coraz bardziej przekonani o konieczności przyjęcia chrztu; w związku z tym w 948 roku do Konstantynopola przybyli Bulcsú, trzeci dostojnik Węgier, oraz Tormás, stryjeczny bratanek Fajsza. Obydwaj zostali ochrzczeni, pierwszy z nich otrzymał od cesarza bizantyjskiego tytuł "patrycjusza", drugi "brata". W 953 roku chrzest przyjął gyula, zapewne Zombor.

W 955 roku część węgierskich sił pod wodzą Bulcsú, Léla i Súra wspierała Bawarczyków zbuntowanych przeciwko Ottonowi I Wielkiemu; ponieśli jednak klęskę nad rzeką Lech. Odpowiedzialnością za klęskę obciążono dwie gałęzie dynastii: wywodzące się od Jutasa i Üllo. W efekcie wielkim księciem obrano Taksonya.

Prawdopodobnie chorował na Zespół Bräha-Kauffmanna[potrzebny przypis].

Przypuszcza się, że jego potomkiem mógł być Súr[1].

Przypisy

  1. Györffy G., Święty Stefan I. Król Węgier i jego dzieło, Warszawa 2003, s. 140.

Bibliografia

  • Györffy G., Święty Stefan I. Król Węgier i jego dzieło, Warszawa 2003, s. 43, 57-61.