Ulrich von Cillei
| Strona | Autorzy | Nota |
| [1] | [2] | Ten artykuł został przetłumaczony z Wikipedii w języku chorwackim. Treści pochodzące z Wikipedii w języku chorwackim są oparte na licencji Creative Commons 3.0 – Uznanie Autorstwa – Na tych samych warunkach. Kopiując je lub tłumacząc, należy podać ich autorów i udostępnić na tych samych warunkach. |
| Strona | Autorzy | Nota |
| [3] | [4] | Ten artykuł pochodzi z Wikipedii w języku polskim. Treści pochodzące z Wikipedii w języku polskim są oparte na licencji Creative Commons 3.0 – Uznanie Autorstwa – Na tych samych warunkach. Kopiując je lub tłumacząc, należy podać ich autorów i udostępnić na tych samych warunkach. |
Ulrich von Cillei (pol. Ulryk Cellejski, chor. Ulrik II. Celjski, węg. Cillei II. Ulrik) (* ok.1406, † 9 listopada 1456 w Belgradzie), szlachcic austriacki i chorwacko-węgierski, Ban całej Slawonii z rodziny hrabiów Celje. Syn Fryderyka II oraz Elżbiety Frankopanskiej, wnuk Hermana II. Ulrich II był synem Fryderyka II i jego żony, Elżbiety Frankopanskiej. Niewiele wiadomo o jego młodości, ok. 1432 ożenił się z Katarzyną Branković, córką władcy Serbii, Đurađa Brankovicia. W 1433 r. ożenił się z Katariną, córką serbskiego despota Đurađa Brankovićia, który starał się wzmocnić pozycję rodzin na Bałkanach. W 1436 r. król Zygmunt ogłosił Fryderyka II i jego syn Ulricha II dziedzicznymi książętami Świętego Cesarstwa Rzymskiego. W konfrontacji z Talovciami o tytuł bana i przywództwo w Chorwacji Ulrik wykorzystał ważny wówczas fort Medvedgrad, który nabył po wyginięciu rodu Albenich. Poparł prawo wdowy Elżbiety do dziedziczenia po królu Albrechcie, w imieniu ich syna pogrobowca Władysława. Po śmierci Matko Talovaca przejął banowanie Slawonii w 1445 r., co umożliwiło mu zdobycie wpływów w Zagrzebiu. W walce o władzę w królestwie Ulrik starł się z potężną węgierską rodziną Hunyadich, a wrogość została tymczasowo osłabiona przez małżeństwo córki Ulrika, Elżbiety z młodszym synem Hunyadiego, Maciejem.[1] W 1456 r. Ulrich został gubernatorem Węgier, ale w tym samym roku został w Belgradzie[2] zabity przez Władysława Hunyadiego. PrzypisyLinki zewnetrzne
Ulryk II był synem Fryderyka II i jego żony, Elżbiety Frankopanskiej. Niewiele wiadomo o jego młodości, ok. 1432 ożenił się z Katarzyną Branković, córką władcy Serbii, Đurađa Brankovicia. Jego wpływ na sprawy Królestwa Węgier i Świętego Cesarstwa Rzymskiego wkrótce stał się większy niż ojca, z którym został podniesiony do rangi księcia cesarstwa przez cesarza Zygmunta Luksemburskiego w 1436. Doprowadziło to do waśni z austriackim rodem Habsburgów, który jednak szybko wygaszono. Król niemiecki Albrecht II Habsburg uczynił Ulryka swoim przedstawicielem w Czechach. Po śmierci Alberta w 1439 Ulryk wziął pod opiekę wdowę po nim, Elżbietę Luksemburską. W 1452 przeforsował koronację jej syna, Władysława Pogrobowca, na króla Węgier. Został zamordowany przez Władysława Hunyadyego w Belgradzie. |
| ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
.svg){kind=link}