Traktat Wyszehradzki
| Strona | Autorzy | Nota |
| [1] | [2] | Ten artykuł został przetłumaczony z Wikipedii w języku chorwackim. Treści pochodzące z Wikipedii w języku chorwackim są oparte na licencji Creative Commons 3.0 – Uznanie Autorstwa – Na tych samych warunkach. Kopiując je lub tłumacząc, należy podać ich autorów i udostępnić na tych samych warunkach. |
|
Traktat wyszehradzki (chor. Višegradski ugovor) to przywilej chorwacko-węgierskiego króla Ludwika I do Dubrownika (gmina Dubrownik), wydany w Wyszehradzie 27 maja 1358 r. Jest to jeden z najważniejszych dokumentów historii Dubrownika. W wyniku traktatu w Zadaru| z 18 lutego 1358 r. król Węgier Ludwik zmusił Republikę Wenecką do rezygnacji z posiadania całej Dalmacji i wszystkich wysp od od Kvarnera do Drača. W ten sposób Dubrownik stał się częścią królestwa Węgier i po raz pierwszy wszedł do wspólnoty politycznej z krajami chorwackimi. Traktat Wyszehradzki określa relacje między Dubrownikiem a królestwem Węgier. Król Ludwik zapewnił Dubrownikowi ochronę i uprzywilejowaną pozycję wśród miast Dalmacji, dzięki czemu miasto mogło się rozwijać niezależnie. Obowiązkiem Dubrownika było dotrzymanie do tej pory wszystkich zobowiązań wobec Wenecjan. Stosunki nawiązane Traktatem Wyszehradzkim były wielkim krokiem naprzód w kierunku całkowitej niepodległości Dubrownika. Od 1358 r. Dubrownik stał się całkowicie autonomiczny, pod nominalnymi rządami królów węgierskich. ŹródłaLinki zewnętrrzne |
