Második rigómezei csata
| Strona | Autorzy | Nota |
| [1] | [2] | Ten artykuł został przetłumaczony z Wikipedii w języku angielskim. Treści pochodzące z Wikipedii w języku angielskim są oparte na licencji Creative Commons 3.0 – Uznanie Autorstwa – Na tych samych warunkach. Kopiując je lub tłumacząc, należy podać ich autorów i udostępnić na tych samych warunkach. |
|
Második rigómezei csata (pol. Druga bitwa o Kosowo, tur. İkinci Kosova Savaşı) – bitwa toczona w dniach 17–20 października 1448 r. między dowodzoną przez Węgry armią krzyżowców, a Imperium Osmańskim na Kosowym Polu. Była kulminacją węgierskiej ofensywy i miała stać się zemstą za porażkę pod Warną cztery lata wcześniej. W trzydniowej bitwie armia osmańska pod dowództwem sułtana Murada II pokonała armię krzyżowców regenta Jana Hunyadiego. Obliczając, że potrzebowałby ponad 40 000 ludzi, by pokonać Turków, regent starał się pobić siły armii osmańskiej, przy współpracy wojsk pod dowództwem Skanderbega. Osmanie w swojej bazie w Sofii otrzymali wiadomość o szlaku marszu armii krzyżowców i zaczęli przygotowywać swoich ludzi. Ponieważ wcześniej nie udało się Hunyadiemu zlokalizować głównej armii osmańskiej, która, jak się wydawało, wciąż znajduje się w ich stolicy w Edirne, Hunyadi został zaskoczony 17 października, gdy armia osmańska pojawiła się przed jego ludźmi na polu pod Kosowem. Zbudował fort taborowy na wzgórzu Plementina, z którego zamierzał walczyć z Turkami, a którzy w odpowiedzi zbudowali własną palisadę. Konne starcia kawalerii na flankach palisady w ciągu pierwszych dwóch dni oraz nocny atak krzyżowców z użyciem wozów i dział przeciwko środkowej pozycji sułtana w nocy z 18 na 19 października przyniósł rozlew krwi, ale bez rozstrzygających rezultatów. 19 października Murad II użył kawalerii – spahisów z Tesalii, aby otoczyć kawalerię na lewej flance krzyżowców, a także podjął ogólny atak na całej linii, aby odwrócić uwagę Hunyadiego od głównego ataku. Manewr się powiódł, Wołoszczyznę, Mołdawianie i Węgrzy zostali odcięci przez sipahich, którzy jednak nie wzieli jeńców. Znaczna część armii krzyżowców wycofała się. Gdy 20 października Murad II osobiście obserwował walkę, janczarzy zaatakowali i zabili wszystkich pozostawionych przy palisadzie. Bitwa zakończyła wszelkie nadzieje na uratowanie Konstantynopola przed Imperium Osmańskim. Węgierskie królestwo nie posiadało już środków wojskowych i finansowych do przeprowadzenia ofensywy przeciwko Turkom. Po zakończeniu trwającego od pół wieku zagrożenia krzyżowców na ich europejskiej granicy, syn Murada Mehmed II mógł swobodnie oblegać Konstantynopol w 1453 roku. Spis treściTłoW 1448 r. János Hunyadi uznał, że nadszedł właściwy moment na przeprowadzenie kampanii przeciwko Imperium Osmańskiemu. Po klęsce w bitwie pod Warną (1444) powołał kolejną armię, by zaatakować Turków. Jego strategia opierała się na oczekiwanym buncie narodu bałkańskiego, niespodziewanym ataku i zniszczeniu głównych sił Turków w jednej bitwie. We wrześniu 1448 r. Hunyadi przeprawił wojska węgierskie przez Dunaj i rozbił obóz w Serbii obok Kovina, tuż poza serbską stolicą Smederevo. Przez cały miesiąc obozowali tam Węgrzy w oczekiwaniu na niemieckich krzyżowców, hospodara wołoskiego, a także armię czeską i albańską[1]. Armia albańska pod dowództwem Skanderbega nie uczestniczyła w tej bitwie, ponieważ Osmanowie zablokowali jej możliwość połączenia się z armią Hunyadi[1] [5]. Uważano, że opóźnił go serbski despot Đurađ Branković, a następnie sprzymierzył się z sułtanem Muradem II, chociaż dokładna rola Brankovića jest kwestionowana. [6] [7] [8] W rezultacie Skanderbeg spustoszył domeny Brankovicia jako karę za porzucenie sprawy chrześcijańskiej. [5] [9] In September 1448 Hunyadi led the Hungarian forces across the Danube river and camped them in Serbia next to Kovin, just outside the Serbian capital of Smederevo. For a full month the Hungarians were encamped there awaiting the German crusaders, the Wallachian Duke as well as the Bohemian and Albanian army.Rogers, Clifford (2010-06-21). The Oxford Encyclopedia of Medieval Warfare and Military Technology. Oxford University Press. str. 471. ISBN 9780195334036. https://books.google.com/books?id=mzwpq6bLHhMC&pg=RA1-PA471. Pristupljeno 11 September 2012.</ref> The Albanian army under Skanderbeg did not participate in this battle as he was prevented from linking with Hunyadi's army by the Ottomans and their allies.[1][2] It is believed that he was delayed by Serbian despot Đurađ Branković, then allied with Sultan Murad II, although Branković's exact role is disputed.[3][4][5] As a result, Skanderbeg ravaged Branković's domains as punishment for deserting the Christian cause.[2][6] Branković zareagował dwuznacznie na wkroczenia i wynegocjował warunki przyłączenia się do krucjaty przeciwko Turkom w tym czasie. Hunyadi powiedział Brankovićowi, że przyprowadził 20 000 własnych ludzi, oczekując dodatkowych posiłków, i że on [Branković] ze swoją lekką kawalerią był jedynym sprzymierzeńcem niezbędnym do decydującego zwycięstwa. Branković był zmęczony, ponieważ jego królestwo zostało przywrócone po pełnej okupacji osmańskiej dopiero w 1444 r. oraz był w pełni świadomy siły osmańskiej siły wojskowej, a chciał utrzymać tron. Despot Branković nie chciał też pod żadnym pozorem poddać się dowództwu Hunyadi, ponieważ osobiście go nie lubił, biorąc pod uwagę niższe pochodzenie. Centralnym punktem sporu między Hunyadi a Brankovićiem była ich osobista kłótnia. Po pokoju w Szeged w 1444 roku Serbia została wasalem Osmanów, zgadzając się zapłacić 50 000 florenów i na wezwanie do broni wystawić 4000 kawalerii Dla Hunyadiego i króla Władysława despot zaoferował wszystkie swoje węgierskie posiadłości w imię porozumienia w sprawie pokoju. Hunyadi nie przyznał się zbytnio do żadnych umów z Turkami, a Branković widział w tym szansę na pokój i dobrobyt dla Serbii, więc pokój został zawarty, Branković opuścił Węgry i udał się do Smederewa. Później tego samego roku (1444) armia krzyżowców chciała dotrzeć do Adrianopola przez Serbię i Bułgarię, ale Branković odmówił im przejścia. Jak wiedzieli krzyżowcy, flota wenecka może blokować cieśniny w Marmara tylko przez krótki czas, wybrali więc trasę wzdłuż Dunaju, ale Hunyadi uznał despotę za szalonego, ponieważ ten pomyślał, że Murad oddał mu na stałe swój kraj i obiecał Brankovićowi, że podpali Serbię, kiedy wrócą. Po bitwie pod Warną Hunyadi spędził rok 1445 na rozwiązywaniu spraw wewnętrznych Wegier, w 1446 r. musiał prowadzić kampanię w Styrii przeciwko Ulrichowi z Celje, a w 1447 r. stłumił przyjazny dla Osmanów bunt wołoski, lecz w 1448 r. przyszła kolejna krucjata i kolejna szansa aby despota sam się odkupił, ale znowu odmówił przejścia i poprosił o pomoc Turków. BitwaKrzyżowcy, liczący od 22 000 do 30 000, [10] [11] [12] [13] przybyli na pole Kosowo - miejsce pierwszej bitwy o Kosowo w 1389 r. Między Serbami i Turkami - i stanęli w obliczu armii osmańskiej liczącej do 60 000 [13] [11]. Sułtan Murad osobiście dowodził dużą częścią armat i dozorców, podczas gdy jego syn i przyszły następca, 16-letni Mehmed, który po raz pierwszy stanął w obliczu bitwy, poprowadził wojska anatolijskie na prawym skrzydle. Hunyadi dowodził centrum swojej armii w bitwie, podczas gdy prawe skrzydło krzyżowców znajdowało się pod Wołoszczyzną. Węgrzy mieli długie działa przeciwpancerne. The Crusaders, numbering 22,000–30,000,{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}}[7][8][9] arrived at Kosovo Field – the site of the first Battle of Kosovo in 1389, between Serbs and Ottomans – and faced an Ottoman army of up to 60,000.[9][7] Sultan Murad personally commanded a large section of cannons and janissaries, while his son and would-be successor, 16-year-old Mehmed, who faced battle for the first time, led the Anatolian troops at the right wing. Hunyadi commanded the center of his army in the battle, while the Crusaders right wing was under the Wallachians. The Hungarians had long barrage cannons.
Następnego dnia bitwa rozpoczęła się, gdy Hunyadi zaatakował flanki osmańskie za pomocą kawalerii mieszanej (lekkiej i ciężkiej). Flanki tureckie, składające się z żołnierzy z Rumelii i Anatolii, przegrywały, dopóki turecka lekka kawaleria nie przybyła, aby je wzmocnić. Chrześcijańskie flanki zostały rozgromione, a ci, którzy przeżyli, wycofali się z powrotem do głównej siły Hunyadi. Kiedy Hunyadi zobaczył klęskę swoich skrzydeł, zaatakował swoją główną siłą złożoną z rycerzy i lekkiej piechoty. Korpus janissary nie odniósł sukcesu; kawaleria posuwała się naprzód przez centrum tureckie, ale została zatrzymana w tureckim obozie. Kiedy główny atak został zatrzymany, turecka piechota przegrupowała się i skutecznie odepchnęła węgierskich rycerzy z powrotem. Lekka kawaleria, która była teraz pozbawiona wsparcia rycerzy, również została pokonana. Siły węgierskie wycofały się do swojego obozu. Podczas odwrotu janczownicy zabili większość szlachty węgierskiej; Hunyadi uciekł, ale później został schwytany przez Serbów. W nocy turecka piechota wystrzeliła pociski do Węgrów, którzy odpowiedzieli działami. Następnego dnia ostatni atak zniszczył pozostałą armię węgierską. The next day the battle opened when Hunyadi attacked the Ottoman flanks with mixed cavalry (light and heavy). The Turkish flanks, consisting of soldiers from Rumelia and Anatolia, were losing until Turkish light cavalry arrived to reinforce them. The Christian flanks were subsequently routed and the survivors retreated back to Hunyadi's main force. When Hunyadi saw the defeat of his flanks, he attacked with his main force, composed of knights and light infantry. The janissary corps were not successful; the cavalry made progress through the Turkish center but were stopped at the Turkish camp. When the main attack was halted, the Turkish infantry regrouped and successfully drove the Hungarian knights back. The light cavalry, who were now without the knights' support, were also overcome. Hungarian forces retreated to their camp. During the retreat, the janissaries killed most of the Hungarian nobles; Hunyadi fled, but was later captured by the Serbs. During the night, Turkish infantry fired missiles at the Hungarians, who replied with cannons. On the next day, a final assault destroyed the remaining Hungarian army. NastępstwaChrześcijańskie państwa bałkańskie nie były w stanie oprzeć się Turkom po tej porażce, ostatecznie pozostając pod kontrolą Imperium Osmańskiego. Po bitwie Hunyadi został schwytany przez Brankovića, który zwolnił go dopiero po okupie w wysokości 100 000 florenów, uzgodniono powrót domen, które Hunyadi odwołał z Brankovića, i uzgodniono zaręczenie spadkobiercy Hunyadi z córką Brankovića [14]. Przez resztę swojego panowania Hunyadi skutecznie bronił Królestwa Węgier przed kampaniami osmańskimi. Skanderbeg z powodzeniem utrzymywał opór w Albanii aż do swojej śmierci w 1468 r., Ale dziesięć lat później w 1478 r. Kraj znalazł się pod pełną kontrolą osmańską. Islamizacja państw bałkańskich stanie się ważna przez następne 2 stulecia. The Christian Balkan states were unable to resist the Ottomans after this defeat, eventually falling under control of the Ottoman Empire. After the battle Hunyadi was captured by Branković, who did not release him until a ransom of 100,000 florins, the return of the domains that Hunyadi had revocated from Branković, and the engagement of Hunyadi's heir to Branković's daughter were agreed upon.[10] For the remainder of his reign Hunyadi successfully defended the Kingdom of Hungary against Ottoman campaigns. Skanderbeg also successfully continued his resistance in Albania until his death in 1468, but ten years later in 1478 the country fell under full Ottoman control. The Islamisation of the Balkan states would come to the fore for the next 2 centuries. Bibliografia
Linki zewnętrzne
Przypisy
|
| |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
- ↑ Antoche, E.C. (2017). "Hunyadi's Campaign of 1448 and the Second Battle of Kosovo Polje (October 17–20)". In Housley, Norman (ed.). Reconfiguring the Fifteenth-Century Crusade. Palgrave Macmillan. str. 273. ISBN 978-1-137-46280-0.
- ↑ Antoche, E.C. (2017). "Hunyadi's Campaign of 1448 and the Second Battle of Kosovo Polje (October 17–20)". In Housley, Norman (ed.). Reconfiguring the Fifteenth-Century Crusade. Palgrave Macmillan. str. 283. ISBN 978-1-137-46280-0.
- ↑ Mehmed the Conqueror and His Time by Franz Babinger, str. 55. dostęp: 2019-12-27
- ↑ Antoche, E.C. (2017). "Hunyadi's Campaign of 1448 and the Second Battle of Kosovo Polje (October 17–20)". In Housley, Norman (ed.). Reconfiguring the Fifteenth-Century Crusade. Palgrave Macmillan. str. 273. ISBN 978-1-137-46280-0.
_big.svg){kind=link}
