|
Węgierski rajd na Hiszpanię miał miejsce w lipcu 942 r. Był to najdalej najdalszy na zachód wyprawiony rabunkowy Węgrów w okresie ich migracji do Europy Środkowej; chociaż podczas wielkiego najazdu w latach 924–25 Węgrzy splądrowali Nîmes i być może dotarli aż do Pirenejów.[1]
Jedyną współczesną wzmianką o Węgrach przekraczających Pireneje do Hiszpanii jest Al-Masudi, który napisał, że „ich najazdy rozciągają się na ziemie Rzymu i prawie do Hiszpanii”.[2] Jedyny szczegółowy opis najazdu z 942 roku został zachowany przez Ibn Ḥayyāna w jego Kitāb al-Muqtabis fī tarīkh al-Andalus (Ten, który szuka wiedzy o historii al-Andalus), która została ukończona na krótko przed jego śmiercią w 1076 r. Jego relacja o Węgrach opiera się na utraconym żródle z X wieku.[3] Według Ibn Ḥayyāna węgierska grupa najazdowa przeszła przez Królestwo Longobardów (północne Włochy), a następnie przez południową Francję, walcząc po drodze. Następnie najechali Thaghr al-Aqṣā („Najdalszy Marsz”), północno-zachodnią prowincję graniczną kalifatu Kordoby. 7 lipca 942 r. główna armia rozpoczęła oblężenie Lleidy. Wszystkie miasta Lleida, Huesca i Barbastro były rządzone przez członków rodziny Banū aṭ-Ṭawīl. Dwoma pierwszymi rządził Mūsa ibn Muhammad, podczas gdy Barbastro był pod kontrolą jego brata Yaḥyā ibn Munammada. Oblegając Lleidę, węgierska kawaleria napadła aż do Huesca i Barbastro, gdzie 9 lipca zajęła Yaḥyę.
1
Ten, który zgłosił ich sprawy, powiedział, że ich ziemia jest na dalekim wschodzie, a Pieczyngowie [Bacanāk] sąsiadują z nimi na wschodzie, że ziemia rzymska jest od nich w kierunku qibla (np. Mekki), a ziemia Konstantynopola jest trochę mała. na wschód od nich. Na północy leżą Morawy [Marāwa] i inne miasta Słowian. Na zachód od nich są Sasi [ṢXṢNṢ] i Frankowie [Ifranca]. Aby dostać się do ziemi Andaluzji, przeszli długą drogę [której częścią jest] pustynia... Ich droga podczas marszu przecięła graniczącą z nimi Lombardię. Między nimi a Lombardią jest ośmiodniowa odległość. Ich miejsca zamieszkania znajdują się nad Dunajem i są nomadami, jak Arabowie bez miast i domów, mieszkający w filcowych namiotach w rozproszonych miejscach ... [4][5] wychodząc z kraju Franków, po pokonaniu każdego, kogo znaleźli podczas ich przejazd, osiągający wysokość sprzed Léridy, pod koniec marca, w czwartek, dziesięć nocy pozostałych w miesiącu sawwal; postęp ich kawalerii umieścił ich na równinie doliny Ena, Cerratania i miasta Huesca; aw sobotę, trzeciego dnia obozu, uprowadzili do niewoli Yaḥyā ibn Muḥammada ibn aṭ-Ṭawīl, pana Barbastro.[6][7][8]
2
Ibn Ḥayyān wymienia również siedmiu węgierskich „przywódców” - słowo amīr jest ogólnym określeniem władcy lub gubernatora: „Posiadali siedmiu wodzów. Wśród nich największy godność nazywał się Djila. Ecser podążył za nim, po nim Bulcsú, potem Bashman, Alpár, Glad i w koncu Harhadi. ”[9]Błąd rozszerzenia cite: Brak znacznika zamykającego </ref> po otwartym znaczniku <ref> Zaproponowano, że byli to dowódcy siedmiu kontyngentów, które tworzyły armię inwazyjną[10][11], ale jest znacznie bardziej prawdopodobne, że Ibn Ḥayyān jest po prostu odnotowując siedmiu wodzów plemion węgierskich. Być może opiera się na źródle bizantyjskim.[9]Elter 1981. W późniejszej tradycji Alpár i Glad zostali zapamiętani jako pokonani wrogowie Węgrów. György Györffy argumentuje, że „przetasowanie władzy” po 942 roku spowodowało, że zostali w ten sposób zapamiętani[9].
Informacje o położeniu Węgier, ich przywódcach i trasie armii najeźdźczej mogły pochodzić od pięciu schwytanych Węgrów, którzy według Ibn Ḥayyāna przeszli na islam i zostali wcieleni do straży kalifa. Yaḥyā zapłacił duży okup i został wypuszczony 27 lipca. Następnie udał się do Kordoby, aby oddać hołd kalifowi ʿAbd ar-Rahmān III an-Nasir:
3
Później oni [jeńcy] stali się muzułmanami, a on włączył ich do swojej służby. Z daleka Tortosa przyszedł pierwszy dzień miesiąca muḥarram w następnym roku 331 [e] [14 września 942]] o uratowaniu Yaḥyā ibn Muḥammada ibn aṭ-Ṭawīl z rąk tych Turków dzięki dużej sumie, którą zapłacił za niego, za pomocą których Bóg poprawił jego sytuację w środę, dziesiątego dnia miesiąca ḏū l-qaʿdah [27 lipca 942], [po czym] udał się do stolicy, aby odnowić swój hołd dla an-Nasira. [f]
Z braku zapasów żywności i braku paszy Węgrzy po kilku dniach wycofali się. Według Ibn Ḥayyāna, to wieści o najazdach i strachu, jaki szerzyli wśród muzułmanów, zainspirowały Ramiro II, króla Leónu, do odrzucenia traktatu, który zawarł z kalifem rok wcześniej (941):[12]
4
Gdy wróg Boga, Ramiro Ordóñez, dowiedział się o pojawieniu się Turków podczas marszu na Léridę i strachu przed muzułmanami z tego regionu, usiłował osiągnąć zysk – łamiąc obietnice, które uroczyście złożył biskupom i mnichom , [w ten sposób] ograniczając preteksty, jakie mógł mieć przed dostojnikami własnej religii – wysyłając władcę Kastylii [Qaštlīya], Fernána Gonzáleza [Ibn Gundišalb], z wyszkoloną armią wspierającą zięcia Garcíę Sánchez, pan Pampeluny, w wojnie z muzułmanami.[13]
W rzeczywistości hrabia Fernán González, który dowodził przygranicznym regionem Kastylii, współpracował z Garcíą Sánchezem I, królem Nawarry z Pampeluny, w wojnie tego ostatniego z kalifatem już w kwietniu, na kilka miesięcy przed przybyciem Węgrów. Prawdziwą motywacją Ramiro było prawdopodobnie zapobieżenie utracie twarzy, ponieważ był żonaty z Urracą, siostrą Garcíi[12].
Gdzieś między 939 a 943 r. Ermengol, najstarszy syn Sunyera, hrabiego Barcelony, „zginął bezdzietnie w bitwie pod Baltargą” (apud Baltargam bello interfectus sine filio) według XII-wiecznego Gesta Comitum Barchinonensium. Historycy Albert Benet i Clará zasugerował, że ta bitwa, skądinąd nieznana, musiała być toczona przeciwko Węgrom.[14]
Citations
- ↑ Bakay 2008, pp. 543–44.
- ↑ Zimonyi 2016, p. 90.
- ↑ Róna-Tas 1999, p. 73.
- ↑ Uwaga 1: Zimonyi 2004, p. 29: „Ci, którzy znają ich sprawy, wspominali, że ich kraj leży na Dalekim Wschodzie. Pieczyngowie mieszkają na wschód od nich i są ich sąsiadami. Na południe od nich leży Rzym. Miasto Konstantynopol jest nieco zbaczające z kierunku na wschód. Miasto Murāwa [Moravia] i pozostałe kraje słowiańskie leżą na północ od nich. Na zachód od nich Sasi i Frankowie. Pokonali dużą odległość do ziemi Andaluzji... Ich droga podczas marszu prowadziła przez Lombardięa, która ich graniczy, dzieli je od niej ośmiodniowa odległość [Lombardia]. Ich mieszkańcy są nad Dunajem i są nomadami, jak Arabowie bez miast i domów, mieszkający w filcowych namiotach w rozproszonych miejscach postoju.”
- ↑ Uwaga 2: Schamiloglu 1984, p. 216: „Ten, który zgłosił ich sprawy, powiedział, że ich ziemia jest na dalekim wschodzie, a Pieczyngowie [Bacanāk] sąsiadują z nimi na wschodzie, że ziemia Rūma jest w kierunku qibla [tj. Mekki] od nich, i że ziemia Konstantynopola jest nieco oddalona od nich na wschód. Na północy znajduje się miasto Morava [Marāwa] i inne miasta Słowian [Ṣaqāliba]. Na zachód od nich są Sasi [ṢXṢNṢ] i Frankowie [Ifranca]. Aby dostać się do krainy Andaluzji, przeszli długą drogę [której częścią jest] pustynia...”
- ↑ Uwaga 3: ... procedentes del país franco, tras derrotar a quienes hallaron a su paso, haciendo alto frente a Lérida, extremo de la Marca, el jueves, quedando 10 noches de sawwal (7 de julio de 942); las avanzas de su caballería se metieron por el llano hasta Wadina, Cerretanía y la ciudad de Huesca; y el sábado, tercer día de su acampada, hicieron cautivo a Yaḥyā ibn Muḥammad ibn aṭ-Ṭawīl, señor de Barbastro.
- ↑ Ubieto Arteta 1989, p. 131.
- ↑ Anderle 1992, p. 45.
- ↑ 9,0 9,1 9,2 Györffy 1994, str. 95–100.
- ↑ Elter 1982–83, p. 145.
- ↑ Czeglédy 1979.
- ↑ 12,0 12,1 Martínez Díez 2005, str. 372–73.
- ↑ Martínez Díez 2005, p. 373.
- ↑ Benet i Clará 1982, pp. 639–40.
{{#invoke:Check for unknown parameters|check|unknown=|preview=Page using Template:Reflist with unknown parameter "_VALUE_"|ignoreblank=y| 1 | colwidth | group | liststyle | refs }}
Bibliografia
- Bakay, Kornél (2000). "Hungary". In Reuter, Timothy (ed.). The New Cambridge Medieval History, Volume 3, c.900–c.1024. Cambridge: Cambridge University Press. pp. 536–552. ISBN 9781139055727.
- Benet i Clará, Albert (1982). "La incursió d'hongaresos a Catalunya l'any 942". Quaderns d'Estudis Medievals. 3 (9): 568–74.
- Benet i Clará, Albert (1982). "La batalla de Balltarga: Epíleg de la incursió d'hongaresos a Catalunya l'any 942". Quaderns d'Estudis Medievals. 3 (10): 639–40.
- Chalmeta, Pedro (1975). "Treinta años de historia hispana: El tomo V del 'Muqtabas' de Ibn Ḥayyān". Hispania. 25: 665–76.
- Chalmeta, Pedro (1976). "La méditerranée occidentale et al-Andalus de 934 à 941: les donées d'Ibn Hayyan". Rivista degli studi orientali. 50: 337–51.
- Chalmeta, Pedro; Corriente, Federico; Sobh, M., eds. (1979). Al-Muqtabis V. Madrid: Instituto Hispano-Árabe de Cultura.
- Czeglédy, Károly (1979). "Új arab forrás a magyarok 942. évi spanyolországi kalandozásáról" [New Arabic Source on the Raid of the Magyars in Spain in 942]. Magyar Nyelv. 75: 273–85.
- Czeglédy, Károly (1981). "Még egyszer a magyarok 942. évi spanyolországi kalandozásáról" [Once Again on the Raid of the Magyars in Spain in 942]. Magyar Nyelv. 77: 419–23.
- Elter, István (1996). "A magyar kalandozáskor arab forrásai" [Arabic Sources on the Period of Magyar Raids]. In Kovács, L.; Veszprémy, L. (eds.). A honfoglaláskor írott forrásai. Budapest. pp. 174–79.
- Elter, István (1981). "Néhány megjegyzés Ibn Ḥayyānnak a magyarok 942. évi spanyolországi kalandozásáról" [Some Remarks of Ibn Hayyan on the Raid of the Magyars in Spain in 942]. Magyar Nyelv. 77: 413–19.
- Elter, István (1982–83). "Notas a propósito del relato de Ibn Hayyan sobre la incursión húngara por la Marca Septentrional en 924". Awraq: Estudios sobre el mundo árabe e islámico contemporáneo. 5–6: 141–48.
- Györffy, György (1994). "Dual Kingship and the Seven Chieftains of the Hungarians in the Era of the Conquest and the Raids". Acta Orientalia Academiae Scientiarum Hungaricae. 47 (1): 87–104.
- Gyula, Kristó, ed. (1995). A honfoglalás korának írott forrásai [Written Sources of the Era of the Conquest]. Szeged.
- Martínez Díez, Gonzalo (2005). El condado de Castilla, 711–1038: la historia frente a la leyenda. Marcial Pons Historia.
- Millàs Vallicrosa, Josep (1962). "Sobre las incursiones húngaras en la Cataluña condal". Homenaje a Johannes Vincke para el 11 de Mayo 1962 [Festschrift für Johannes Vincke zum 11. Mai 1962], vol. 1. Madrid. pp. 73–80.
- Róna-Tas, András (1999). Hungarians and Europe in the Early Middle Ages: An Introduction to Early Hungarian History. Budapest: Central European University Press.
- Schamiloglu, Uli (1984). "The Name of the Pechenegs in Ibn Ḥayyān's al-Muqtabas" (PDF). Journal of Turkish Studies / Türklük bilgisi araştırmaları. 8: 215–22.
- Szántó, Richard (1996). "Spanyolországi források a kalandozó magyarok 942. évi hadjáratáról" [Spanish Sources on the Campaign of the Raiding Magyars in 942]. Acta Universitas Szegediensis de Attila József Nominatae. Acta Historica. 103: 43–48.
- Ubieto Arteta, Antonio (1989). Orígenes de Aragón. Zaragoza: Anubar.
- Vallvé, Joaquín (1992). El Califato de Córdoba. Mapfre.
- Viguera Molins, María Jesús; Corriente, Federico, eds. (1981). Crónica del califa ʿAbdarrahmán III al-Nasir entre los años 912 y 942. Zaragoza: Anubar. (Translation of Chalmeta, Corriente and Sobh [1979].)
- Viguera Molins, María Jesús (1997). "La percepción de Europa desde el ámbito araboislámico". In Vaca Lorenzo, Ángel (ed.). Europa: Proyecciones y percepciones históricas. Ediciones Universidad Salamanca. pp. 49–70.
- Zimonyi, István (2004). "A New Muslim Source on the Hungarians in the Second Half of the Tenth Century". Chronica. 4: 22–31.
- Zimonyi, István (2016). Muslim Sources on the Magyars in the Second Half of the 9th Century: The Magyar Chapter of the Jayhānī Tradition. Leiden: Brill.
|
|
