Węgierska okupacja Widyna
| Strona | Autorzy | Nota |
| [1] | [2] | Ten artykuł został przetłumaczony z Wikipedii w języku angielskim. Treści pochodzące z Wikipedii w języku angielskim są oparte na licencji Creative Commons 3.0 – Uznanie Autorstwa – Na tych samych warunkach. Kopiując je lub tłumacząc, należy podać ich autorów i udostępnić na tych samych warunkach. |
|
Węgierska okupacja Widyna była okresem w historii miasta i regionu Widina, dziś w północno-zachodniej Bułgarii, gdy to nazywano go Banatem Bułgarii pod panowaniem króla Węgier Ludwika I w latach 1365-1369[1]. Spis treściKrótka wojnaPrzed rokiem 1359–1360 były spadkobierca korony bułgarskiej Iwan Stracimir ustanowił się władcą apanażu widyńskiego drugiego carstwa bułgarskiego i uczynił z niego w dużej mierze niezależną jednostkę. Na początku 1365 roku król Węgier Ludwik I, który podobnie jak jego poprzednicy między innymi tytułował się „królem Bułgarii” (rex Bulgariae), zażądał od Iwana uznania jego zwierzchnictwa i zostania jego wasalem. Po odmowie Stracimira węgierski król podjął kampanię mającą na celu podbicie caratu Widyn. 1 maja 1365 r. wyruszył z Węgier; dotarł do Widyna 30 maja i zdobył miasto 2 czerwca, po krótkim oblężeniu.[2] Węgrzy wzięli Iwana Stracimira i jego rodzinę do niewoli i uwięzili ich w twierdzy Humnik w Bosiljevo w Chorwacji. Wkrótce potem Węgrzy zajęli całą ziemię caratu Widyn (zwanego po węgiersku Bodony[1]) i zamienili ją w prowincję Królestwa Węgier podlegającą banowi[1]. Początkowo terenem zarządzał gubernator Pozsony Piotr Himfi, a następnie Lackfi II. Dénes, nazywany „wojewodą Siedmiogrodu, gubernatorem Widyna i ispánem komitatów Temes i Szolnok”[2]. Władza węgierska w WidyniePo ustanowieniu władzy administracyjnej Węgrzy przystąpili do nawracania miejscowej ludności prawosławnej bułgarskiej na rzymskokatolicką z pomocą braci franciszkanów. Mimo swego krótkiego trwania była to jedna z najwcześniejszych diecezji misyjnych na Węgrzech. [3] Według danych węgierskich franciszkanie nawrócili 200 000 ludzi, czyli jedną trzecią ludności regionu; chociaż liczba ta jest uważana za rażąco przeszacowaną i nierealistyczną, wśród nawróconych z pewnością byli Iwan Sratsimir i jego rodzina królewska. [2] Ta religijna nietolerancja znalazła odzwierciedlenie w negatywnym, ludowym stosunku do węgierskiego zwierzchnictwa, o czym świadczy marginalna uwaga w ortodoksyjnej księdze religijnej z tego okresu: „Książka ta została napisana przez grzesznego i nieinteligentnego Dragana wraz z jego bratem Rayko w czasach, gdy Węgrzy rządzili Widinem i był to wielki ból dla ludzi w tym czasie. ”[4] After establishing their administrative rule, the Hungarians proceeded to convert the local Bulgarian Orthodox population to Roman Catholicism with the assistance of Franciscan friars. Despite its short duration, this was one of the earliest Hungarian missionary dioceses.[3] According to Hungarian data, the Franciscans converted 200,000 people or a third of the region's population; although the figure is considered grossly overestimated and unrealistic, among the converted were certainly Ivan Sratsimir and his royal family.[2] That religious intolerance was reflected in the negative popular attitude towards the Hungarian overlordship, attested in a marginal note in an Orthodox religious book from the period: "This book was written by the sinful and unintelligent Dragan together with his brother Rayko in the days when the Hungarians ruled Vidin and it was great pain for the people at that time."[4] Ojciec Iwana Sratsimira, car Iwan Aleksander, władca Bułgarii w Tarnovie, nie mógł nic zrobić, aby powstrzymać węgierską inwazję i schwytanie jego syna. Jednak kilka lat później wykorzystał zatrzymanie cesarza bizantyjskiego Jana V Palaiologosa w Widinie i kampanię hrabiego Sabaudzkiego Amadeusza VI na bułgarskim wybrzeżu Morza Czarnego w celu zorganizowania koalicji prawosławnej i ocalenia Widina. Za przystąpienie do sojuszu Iwan Aleksander zaoferował cesarzowi bizantyjskiemu porty Morza Czarnego na południe od Nesebyru (Messembria); W zamian Jan V musiał jednak zapłacić 180 000 florenów wojewodzie wołoskiemu Władysławowi I Vlaicu. Wojewoda wołoski miał w zamian zająć Widin i oddać go Iwanowi Aleksandrowi. [2] Ivan Sratsimir's father, Tsar Ivan Alexander, ruler of Bulgaria at Tarnovo, could do nothing to stop the Hungarian invasion and his son's capture. Several years later, however, he took advantage of Byzantine Emperor John V Palaiologos' detention at Vidin and Count of Savoy Amadeus VI's campaign on the Bulgarian Black Sea Coast to organize an Orthodox coalition and salvage Vidin. For joining the alliance, Ivan Alexander offered the Byzantine emperor the Black Sea ports south of Nesebar (Messembria); in return, however, John V had to pay 180,000 florins to Vladislav I Vlaicu, voivode of Wallachia. The Vlach voivode would, in return, seize Vidin and cede it to Ivan Alexander.[2] Koniec banatuW 1369 r. Zakończyła się węgierska okupacja Widina. Chociaż początkowa kampania nie zakończyła się pełnym sukcesem, ponieważ Węgrzy odzyskali miasto, późniejsze negocjacje między Królestwem Węgier a sojusznikami Iwana Aleksandra, Władysławem I Vlaicu i Dobroticą, despotą półniezależnego księstwa dobrujskiego Karwuny, doprowadziły do powrót miasta w posiadanie bułgarskie. [2] Uważa się, że jesienią 1369 r. Ponownie został władcą regionu Iwan Sratsimir. [5] In 1369, the Hungarian occupation of Vidin was brought to an end. Although the initial campaign was not entirely successful because the Hungarians seized the city back, the ensuing negotiations between the Kingdom of Hungary and Ivan Alexander's allies, Vladislav I Vlaicu and Dobrotitsa, the despot of the semi-independent Dobrujan Principality of Karvuna, led to the return of the city to Bulgarian possession.[2] It is thought that Ivan Sratsimir was reinstalled as the region's ruler in the autumn of 1369.[5] Lista banów
Przypisy
Bibliografia
|
| ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
.png){kind=link}
.svg){kind=link}
