Ludány Bogomer

Strona	Autorzy	Nota
[1]	[2]	Ten artykuł został przetłumaczony z Wikipedii w języku angielskim. Treści pochodzące z Wikipedii w języku angielskim są oparte na licencji Creative Commons 3.0 – Uznanie Autorstwa – Na tych samych warunkach. Kopiując je lub tłumacząc, należy podać ich autorów i udostępnić na tych samych warunkach.

Poprzednik: Przywódca Seklerów (przed 1235) lub ok.1228 Następca: brak urzędu Ákos I. Mojs Bogomer Ludány {{{native_name}}} succession Count of the Székelys Okres 1228 poprzednik First known następca Mojs Ákos (eventually) dzieci Peter I Szoboszló II Paska (?) Ród {{{noble_family}}} ojciec Szoboszló I data śmierci between 1245 and 1254 Bogomer z pokrewnego Ludány (węgierski: Ludány nembeli Bogomér; zm. Około 1245/54) ​​był węgierskim dowódcą wojskowym i szlachcicem w pierwszej połowie XIII wieku, który był pierwszym znanym hrabią Székelys, pełniącym tę funkcję około 1228 roku. . Bogomer from the kindred Ludány (; died around 1245/54) was a Hungarian military leader and nobleman in the first half of the 13th century, who was the first known Count of the Székelys, serving in this capacity around 1228. Pochodzenie i rodzina Większość historyków, w tym Mór Wertner, Zoltán Kordé i Attila Zsoldos uważała, że ​​Bogomer (lub Bohumír) urodził się w rodzie (klan) Ludány, który posiadał grunty głównie w powiecie Nyitra. [1] [2] Według Gesta Hunnorum et Hungarorum, napisanego przez kronikarza Simona z Kéza, krewniacy Ludány wywodzą się z Czech, co jest wzmocnione przez częstość występowania imion pochodzenia słowiańskiego w pokrewieństwie. [1] Bogomer był jednym z dwóch znanych synów Szoboszló I (lub Sobéslav), który służył jako ispán z Sempte ispánate (dziś Šintava, Słowacja) na terenie powiatu Nyitra w 1221 roku. [3] Jego bratem był Wytk I, przodek rodziny Ludányi. Bogomer miał co najmniej dwóch synów z niezidentyfikowanego małżeństwa: Piotra I (fl. 1277–97) i Szoboszló II (fl. 1283–95). Opierając się na krótkim komentarzu w statucie wydanym w 1296 r. Dotyczącym Piotra (który był już wtedy znajomym potężnego miejscowego pana Mateusza Csáka), można przypuszczać, że Paska, biskup Nitry, był także synem Bogomera. Przez Szoboszló II, Bogomer był przodkiem rodzin szlacheckich Emőkei i Szobonya. [4] Majority of the historians, including Mór Wertner, Zoltán Kordé and Attila Zsoldos considered, Bogomer (or Bohumír) was born into the gens (clan) Ludány, which owned landed properties primarily in Nyitra County.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}}{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} According to the Gesta Hunnorum et Hungarorum written by chronicler Simon of Kéza, the Ludány kindred originated from Bohemia, which claim is strengthened by the frequency of Slavic-origin personal names within the kinship.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} Bogomer was one of the two known sons of Szoboszló I (or Sobéslav), who served as ispán of Sempte ispánate (today Šintava, Slovakia) in the territory of Nyitra County in 1221.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} His brother was Wytk I, ancestor of the Ludányi family. Bogomer had at least two sons from his unidentified marriage: Peter I (fl. 1277–97) and Szoboszló II (fl. 1283–95). Based on a brief comment by a charter issued in 1296, regarding Peter (who became a familiaris of the powerful local lord Matthew Csák by then), it is presumable that Paska, Bishop of Nyitra was also Bogomer's son. Through Szoboszló II, Bogomer was the forefather of the Emőkei and Szobonya noble families. Stronnik Beli Bogomer należał do powierników księcia Beli, którzy stanowczo sprzeciwiali się „bezużytecznym i niepotrzebnym wieczystym nadaniom” jego ojca, króla Andrzeja II, co spowodowało odejście władzy królewskiej w królestwie. Béla został księciem Slawonii w 1220 roku, a Bogomer był członkiem jego książęcego dworu, wraz z innymi młodymi dworzanami, na przykład Denis Türje, Paul Geregye i Pousa, syn Sólyoma. [5] Bogomer był wymieniany jako Mistrz zwiastunów księcia Beli w kilku kartach w ciągu 1225 roku. [6] Bogomer belonged to Duke Béla's confidants, who strongly opposed his father King Andrew II "useless and superfluous perpetual grants" which caused the derogation of the royal power in the realm. Béla was made Duke of Slavonia in 1220, and Bogomer was member of his ducal court, along with other young courtiers, for instance Denis Türje, Paul Geregye and Pousa, son of Sólyom.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} Bogomer was mentioned as Master of the cupbearers for Duke Béla by several charters throughout 1225.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} W następnym roku Béla został przeniesiony do Siedmiogrodu, zarządzał też prowincją z tytułem księcia. Bogomer poszedł za swoim panem do Transylwanii. Najwcześniejszy przywilej królewski wspominający „hrabiego i dowódcę Szeklera” (łac. Come et ductor Siculorum) został wydany w 1235 r. I odnosi się do kampanii wojskowej rozpoczętej przeciwko Bułgarii w 1228 r. [7] W związku z tym Bogomer, ówczesny hrabia Székelys, brał udział w wojnie, kiedy został schwytany przez wojska Aleksandra, brata Iwana Asena II. [8] Bogomer jest pierwszym znanym posiadaczem godności, choć biskup Otto z Freising wspomniał już, że „dwóch hrabiów” dowodziło łucznikami w awangardzie armii węgierskiej w bitwie pod Fischa w 1146 r. [7], podczas gdy węgierskie kroniki odnotowały, że Székelys i Pechenegs stanowili awangardę armii węgierskiej w tej bitwie, tak więc raport biskupa może zawierać pierwszą wzmiankę o hrabstwie Székelys, według Attila Zsoldosa, Gyula Kristó i innych historyków [7]. Z drugiej strony, jak podkreśla historyk Zoltán Kordé, XIII-wieczne statuty królewskie wspominały o innych królewskich urzędnikach, którzy rządzili grupami Székely, co sugeruje, że urząd nie powstał w poprzednim stuleciu. Na przykład karta królewska opisująca armię Sasów, Wołochów, Székely i Pechenegów walczących w Bułgarii pod dowództwem Joachima, hrabiego Hermannstadt, na początku XII wieku, co sugeruje, że Bogomer mógł być pierwszym w historii urzędnikiem , który prawdopodobnie został hrabią już w 1226 r. Kordé argumentował, że Andrzej II nadał autonomię kolonialnym Sasom z regionu Hermannstadt w południowej Transylwanii, kiedy to tuż przed następnym rokiem wydano Dyplom Andreanum (1224), kiedy rozpoczął kampanię przeciwko Krzyżakom, którzy próbował wyeliminować swoją zwierzchność. Według Kordé standaryzacja statusu Székelys miała miejsce w tym samym czasie [9]. In the next year, Béla was transferred to Transylvania, he governed the province with the title Duke too. Bogomer followed his lord to Transylvania. The earliest royal charter mentioning a "count and commander of the Székelys" () was issued in 1235, which refers to a military campaign launched against Bulgaria in 1228.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} Accordingly, Bogomer, then Count of the Székelys, participated in the war, when he was captured by the army of Ivan Asen II's brother Alexander.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} Bogomer is the first known holder of the dignity, albeit Bishop Otto of Freising already mentioned that "two counts" commanded the archers in the vanguard of the Hungarian army in the Battle of the Fischa in 1146,{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} while the Hungarian chronicles recorded that Székelys and Pechenegs formed the vanguard of the Hungarian army in that battle, thus the bishop's report may contain the first reference to a count of the Székelys, according to Attila Zsoldos, Gyula Kristó, and other historians.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} On the other hand, as historian Zoltán Kordé emphasizes, 13th-century royal charters mentioned other royal officials who ruled Székely groups, suggesting that the office had not been established in the previous century. For instance, a royal charter narrated of an army of Saxon, Vlach, Székely, and Pecheneg troops fighting in Bulgaria under the command of Joachim, Count of Hermannstadt, in the early 1210s, which suggests Bogomer could be the first-ever office-holder, who possibly became count already in 1226. Kordé argued Andrew II granted autonomy to colonial Saxons of Hermannstadt region in Southern Transylvania, when issued Diploma Andreanum (1224), just before the following year, when he launched a campaign against the Teutonic Knights, who had attempted to eliminate his suzerainty. According to Kordé, the standardization of the Székelys' status took place in the same time.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} Następnie Bogomer pojawił się w źródłach półtora dekady później, nawet po wstąpieniu Béli na tron ​​węgierski w 1235 r. I najeździe mongolskim na Węgry w 1241 r. Po nieoczekiwanym wycofaniu się Mongołów w marcu 1242 r., Bogomer został mianowany Hiszpanem hrabstw Nitra i Trencsén. [10] Na tym stanowisku Bogomer odpowiadał za przywrócenie ładu i porządku w regionie oraz przesiedlenie rozproszonej i uciekającej ludności. Wkrótce został zastąpiony przez Rolanda Rátót na stanowisku starosty Nyitry około listopada 1242 r., Ale w hrabstwie trenczyńskim mógł zachować godność co najmniej do kwietnia 1243 r. Podczas jego kadencji książę austriacki Fryderyk II najechał kraj. Bogomer odegrał ważną rolę w stłumieniu oddziałów austriackich, wkrótce potem stanął na czele wojsk królewskich wysłanych na pomoc Bolesławowi V Wstydliwemu (zięciowi króla Węgier Béli IV) zaatakowanym przez Konrada I Mazowieckiego [11]. Za lojalność i sukcesy militarne Bogomer otrzymał w maju 1244 r. Ziemie Kiszuca (Jeszeszin), Pruska i Mortund (w powiatach Trenczyn i Hont) od Béli [12]. Do grudnia 1245 roku został przeniesiony na stanowisko Hiszpana hrabstwa Zala [13]. Bogomer zmarł 24 października 1254 r., Kiedy Jeszeszin, jego poprzednio posiadaną ziemię, został podarowany członkom pokrewieństwa Zólyom. [11] Bogomer next appeared in sources one and a half decades later, even after Béla's accession to the Hungarian throne in 1235 and the Mongol invasion of Hungary in 1241. After the Mongols' unexpected withdrawal in March 1242, Bogomer was appointed ispán of Nyitra and Trencsén Counties.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} In that capacity, Bogomer was responsible for restore law and order in the region, while managed to resettle the dispersed and fleeing population. Soon he was replaced as head of Nyitra County by Roland Rátót around November 1242, but he was able to retain his dignity in Trencsén County at least until April 1243. During his tenure, Frederick II, Duke of Austria invaded the country. Bogomer played an important role in the suppression of Austrian units, shortly thereafter he led a royal army send to help Bolesław V the Chaste (son-in-law of Béla IV, the Hungarian king) attacked by Konrad I of Masovia.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} For his loyalty and military successes, Bogomer was granted the lands of Kiszuca (Jeszeszin), Pruska and Mortund (in Trencsén and Hont Counties) by Béla in May 1244.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} He was transferred to the position of ispán of Zala County by December 1245.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} Bogomer died by 24 October 1254, when Jeszeszin, his previously owned land was donated to members of the Zólyom kinship.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} Przypisy {{#invoke:Check for unknown parameters|check|unknown=|preview=Page using Template:Reflist with unknown parameter "_VALUE_"|ignoreblank=y| 1 | colwidth | group | liststyle | refs }} Źródła Kordé, Zoltán (2001). A székel ispáni méltóság kezdeteiről [O powstaniu urzędu hrabiego Seklerów]. W: Barbu, Violeta; Tüdős S., Kinga (red.). Historia manet. Volum omagial. Demény Lajos emlékkönyv. Editura Kriterion. str. 199–207. OCLC 909140187. Kordé, Zoltán (2016). Közigazgatás [Administracja]; Katonáskodó székelek az írott forrásokban [Żołnierze Seklerów w źródłach pisanych]". W: Benkő, Elek; Oborni, Teréz (red.). Székelföld története, I. kötet: A kezdetektől 1562-ig. Magyarország világi archontológiája, 1000–1301 [Sekularna archeologia Węgier, 1000–1301]. História, MTA Történettudományi Intézete. ISBN 978-963-9627-38-3. Zsoldos, Attila (2011). Magyarország világi archontológiája, 1000–1301 [Sekularna archeologia Węgier, 1000–1301]. História, MTA Történettudomán i Intézete. ISBN 978-963-9627-38-3. Zsoldos, Attila (2016). Béla erdélyi herceg bárói [Baronowie Béli, księcia Siedmiogrodu]. W: Dáné, Veronika; Lupescu-Makó, Mária; Sipos, Gábor (red.). Testimono litterarum. Tanulmányok Jakó Zsigmond tiszteletére. Erdélyi Múzeum Egyesület. str. 441–449. ISBN 978-606-739-054-4.