Małgorzata Brzeska
| Strona | Autorzy | Nota |
| [1] | [2] | Ten artykuł został przetłumaczony z Wikipedii w języku węgierskim. Treści pochodzące z Wikipedii w języku węgierskim są oparte na licencji Creative Commons 3.0 – Uznanie Autorstwa – Na tych samych warunkach. Kopiując je lub tłumacząc, należy podać ich autorów i udostępnić na tych samych warunkach. |
|
Małgorzata Brzeska (węg. Margit, niem. Margareta von Brieg, cz. Markéta Lehnická) (* 1380/84, † po 2 października 1409), księżna Brzeska, od 1396 do 1401 roku narzeczona króla Węgier Zygmunta Luksemburskiego (po śmierci królowej Marii, aż do zaręczyn z Barbarą Cylejską. Spis treściŻyciorysCórka Henryka VII, księcia Brzegu oraz Małgorzaty Mazowieckiej, córki księcia mazowieckiego Siemowita III. Księżniczka Małgorzata, podobnie jak jej narzeczony Zygmunt Luksemburski, miała czeskich królewskich przodków (Henryk VII przez Małgorzatę Przemyślidkę, babcię ze strony ojca, która była córką czeskiego króla Wacława II (syn i prawowity następca czeskiego króla Ottokara II]). Matka księżnej Małgorzaty, Eufemia Opawska była córką Mikołaja II Opawskiego i wnuczką Mikołaja I Opawskiego, syna z pozamałżeńskiego związku pomiędzy królem czeskim Przemysłem Ottokarem II i Agnieszką z Kuenringu (damą dworu legalnej żony władcy Małgorzaty Babenberskiej). Ottokár II, jako prawnuk króla czeskiego, a przez swoje pierwsze małżeństwo z Małgorzatą Babenberg, był także szwagrem Elżbiety Pomorskiej, matki króla Zygmunta, niemiecko-rzymskiej cesarzowej [1]. Margit hercegnő édesanyja, Mazóviai Margit pedig anyai ágról a cseh Přemysl-ház fattyú ágának leszármazottja II. Ottokár cseh király ükunokájaként, és az első házassága révén Zsigmond király édesanyjának, Pomerániai Erzsébet német-római császárnénak a sógornője is volt.[2] Margit és Zsigmond így közeli rokonságban állottak egymással, hiszen Margit apja és Zsigmond király II. Vencel cseh király dédunokáiként másodfokú unokatestvérek voltak. Małgorzata i Zygmunt byli więc blisko spokrewnieni od czasów ojca Małgorzaty i króla Zygmunta II. Jako prawnuki króla Wacława II byli kuzynami drugiego stopnia. Książę Henryk VII (z domu Luksemburskiego) i był oddanym stronnikiem i kanclerzem Karola IV, cesarza niemiecko-rzymskiego. Po śmierci królowej Węgier Marii I król Zygmunt po dwóch nieudanych próbach ożenku: pierwszej – z jedną z córek Filipa II śmiałego, księcia z Burgundii[3] oraz drugiej – z Joanną II, królową Neapolu (córką Karola III z Durazzo, krótkotrwałego króla Węgier z dynastii Andegawenów), które nie doszło do skutku w obliczu oporu ze strony Neapolu, zwrócił się do śląskiej księżniczki. Zygmunt spotkał się wtedy z księżną Małgorzatą i 11 maja 1396 r., z pomocą arcybiskupa wrocławskiego Wacława II legnickiego natychmiast się z nią zaręczył, jednak zaręczyny pozostawały w tajemnicy. Następnie panna młoda wróciła do Brzegu, gdzie była przygotowywana do roli przyszłej królowej, a jej ojciec starał się zgromadzić jej posag, lecz wkrótce zmarł w 1399 roku i odtąd Małgorzata była pod opiekę braci (Henryka IX lubińskiego i Ludwika II brzeskiego)[4]. W 1401 r. Zygmunt wysłał swojego wiernego Polaka Ścibora ze Ściborzyc, wojewodę Siedmiogrodu, aby przywiózł jego oblubienicę na Węgry na wesele, które wyruszył przed Wielkanocą. Jednak dalsze na Węgrzech wydarzenia zniweczyły to małżeństwo. 28 kwietnia 1401 roku król został pojmany przez zbuntowanych panów w zamku w Budzie i zawieszony w wykonywaniu swoich suwerennych praw. W wyniku porozumienia, w którym czynny udział brali Mikołaj II Garai i Hermann II Cillei, król ostatecznie porzucił ten plan małżeński z księżną Małgorzatą, który musiał spowodować, że przyszłe bliskie stosunki między bogatym Śląskiem a Węgrami przy wsparciu Czech stanowiły zagrożenie dla króla Polski Władysława II Jagieły, więc polski król, który poślubił Annę Cylejską, został zneutralizowany jako potencjalny pretendent do tronu przez zaręczyny innej panny Cillei, Barbary. Tak więc było tylko o włos od sytuacji, w której Małgorzata zostałaby królową Węgier. O spełnieniu małżeństwa po ewentualnej śmierci Barbary Zygmunt wciąż przemyśliwał. Wertner wyjaśnia niespełnienie małżeństwa przedwczesną śmiercią księżniczki, ale można to wykluczyć w świetle później odkrytych i nieznanych Wertnerowi źródeł, nawet jeśli dokładna data śmierci nie jest znana dzisiaj, a więc na pewno w 1401 roku, ale przez kilka następnych lat. był ewidentnie żywy.[5] PochodzenieZasoby
Więcej informacji
Przypisy
|
|
|||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
