Katarina Kosača
| Strona | Autorzy | Nota |
| [1] | [2] | Ten artykuł pochodzi z Wikipedii w języku polskim. Treści pochodzące z Wikipedii w języku polskim są oparte na licencji Creative Commons 3.0 – Uznanie Autorstwa – Na tych samych warunkach. Kopiując je lub tłumacząc, należy podać ich autorów i udostępnić na tych samych warunkach. |
| Strona | Autorzy | Nota |
| [3] | [4] | Ten artykuł został przetłumaczony z Wikipedii w języku bośniackim. Treści pochodzące z Wikipedii w języku bośniackim są oparte na licencji Creative Commons 3.0 – Uznanie Autorstwa – Na tych samych warunkach. Kopiując je lub tłumacząc, należy podać ich autorów i udostępnić na tych samych warunkach. |
|
Plik:Queen Catherine of Bosnia.jpg Katarzyna na swoim nagrobku, 1677r. Katarina Kosača lub Katarina Vukčić Kosača-Kotromanić (pol. Katarzyna Kosača, węg. Vukčić Katalin) (* ok.1424 w Mostarze, † 25 października 1478 w Rzymie) – królowa Bośni, Błogosławiona Kościoła katolickiego. Spis treściŻyciorysKatarina Kosaca urodziła się w 1424 roku, a jej rodzicami byli Stjepan Vukcić Kosaca i Jelena Balsić. W dniu 26 maja 1446 roku wyszła za mąż za króla Stefana Tomasza Kotromanicia i została koronowana na królową miała dwoje dzieci. Jej mąż zmarł 10 lipca 1461 roku. Ona zmarła mając 54 lata i została pochowana w rzymskim kościele w bazylice Matki Bożej Ołtarza Niebiańskiego. Królowa została beatyfikowana, a jej wspomnienie obchodzone jest w dies natalis (dzienną rocznicę śmierci - 25 października). Bośniacka królewnaPlik:Stefan Vukčić i rat u Zeti 1441.jpg Terytorium rządzone przez ojca Katarina, księcia Stjepan Vukčić Kosača. Przed wstąpieniem na tron Stjepan Tomas żył w związku małżeńskim z chrześcijańską kobietą Vojačą. Za aprobatą papieża Eugeniusza IV, po tym, jak został ogłoszony królem, rozszedł się z Vojačą, ponieważ była nisko urodzona i dlatego nie była godna tytułu królowej. Szukając żony, król Stjepan, za sugestią doradcy, wybrała Katherinę, córkę Stjepana Vukčića Kosačę, która miał wówczas 22 lata. Ślub odbył się zgodnie z obrzędem katolickim w dniu Wniebowstąpienia, 26 maja 1446 r. w Milodrażu koło Fojnicy[1]. Przed ślubem Katherina musiała porzucić innowierstwo i przyjąć katolicyzm[2]. Dzięki temu małżeństwu król Stjepan Tomas otrzymał potężnego sojusznika w postaci swojego teścia Stjepana Vukčića Kosače w wojnie z Turkami. Edukacją religijną królowej Katarzyny zajmowali się franciszkanie. Sam papież Eugeniusz IV, po ślubie w tym samym roku, wyraził zgodę na wybór dwóch kapelanów spośród franciszkanów bośniackich z własnej woli. Katarina wraz ze swoim mężem Stjepanem zbudowali wiele kościołów w Bośni, w tym Kościół Świętej Trójcy w Vrli, St. Katherine w Jajce, kościół św. Grobu we Vranduk, a także największy kościół rozpoczęto w mieście Bobovac w 1461 r. Król i królowa byli przy stole u Króla Sutjeska. Tražeći suprugu kralj Stjepan Tomaš je, po nagovoru savjetnika, izabrao Katarinu, kćer Stjepana Vukčića Kosače, koja je u to vrijeme imala 22 godine. Vjenčanje je obavljeno po katoličkom obredu na dan Uzašašća, 26. maja 1446. godine u Milodražu kod Fojnice. Prije braka, Katarina se morala odreći bogumilstva i prihvatiti rimokatoličanstvo. Ovim brakom kralj Stjepan Tomaš dobio je moćnog saveznika u liku svoga punca, Stjepana Vukčića Kosače, u ratu protiv Osmanlija. Za vjerski odgoj kraljice Katarine brinuli su se franjevci. Sam papa Eugen IV poslije vjenčanja iste godine dao je dozvolu da sama po svojoj želji izabere dva kapelana među bosanskim franjevcima. Katarina, zajedno sa svojim mužem Stjepanom Tomašem, sagradila je po Bosni mnoge crkve, među kojima su crkva Presvetog Trojstva u Vrlima, crkva Sv. Katarine u Jajcu, crkva Sv. Tome u Vranduku, kao i najveću započetu crkvu u gradu Bobovcu 1461. godine. Kralj i kraljica su stolovali u Kraljevoj Sutjeski.
Katarina je Stjepanu Tomašu rodila troje djece - dijete nepoznatog imena koje je umrlo 1460. godine i koje je u trenutku smrti imalo 14. godina , Sigismunda i Katarinu, a imala je i pastorka, sina njenog muža i krstjanke Vojače. Mąż Katarzyny umiera 10 lipca 1461 r., A jego śmierć przestaje być pierwszą kobietą królestwa. Następca jej męża, Stjepan Tomasevic, nadał jej tytuł Królowej Matki, a Katherine nadal mieszkała na dworze Królowej Mary. Katarinin muž umire 10. jula 1461. godine i ona njegovom smrću prestaje biti prva žena kraljevstva. Nasljednik njenog muža, Stjepan Tomašević, dao joj je titulu kraljice majke i Katarina je nastavila živjeti na dvoru kraljice Mare. Osmanlijsko osvajanje i bijegOsmańskie siły podbijające przybyły ze wschodu, a król Stjepan Tomasevic, pasierb Katariny, zakończył swoje życie broniąc swego tronu. Osmański podbój Bośni znalazł Królową Matkę Katarzynę w Kozogradzie nad Fojnicą. Mimo że miasto było oblężone, udało jej się uciec i wycofała do Kupres. Tam zebrała siły, by bronić Bośni. W tym czasie zbudowała Kościół Świętej Trójcy we Vrila (dziś Otinovci) w Kupres. Osmanske osvajačke sile su nadirale s istoka i kralj Stjepan Tomašević, Katarinin pastorak, je okončao svoj život braneći svoj tron. Osmanlijsko osvajanje Bosne je zateklo kraljicu majku Katarinu u Kozogradu iznad Fojnice. Iako je grad bio opsjednut, uspjela je pobjeći i povukla se na Kupres. Tu je okupljala snage za odbranu Bosne. U to vrijeme je na Kupresu u mjestu Vrila (danas Otinovci) dala sagraditi Crkvu Presvetog Trojstva. Kiedy nie można było się oprzeć tureckiemu podbojowi nawet w Kupres, królowa wycofała się do Ston, a następnie do Dubrownika przez Konjic i Počitelj wraz z królewską świtą. Legenda głosi, że królowa i świta królowej unikali pościgu osmańskiego przez podkowy wszystkich koni. W Dubrowniku schowała miecz męża. Trzymała ten miecz „na ślubie, aby oddać się swojemu synowi Zygmuntowi, kiedy pozbył się tureckiej niewoli”, aby walczyć o wyzwolenie swojego kraju. Dubrownik był również zagrożony przez Turcję. Dzięki silnej działalności dyplomatycznej i dobrym stosunkom dyplomatycznym z krajami zachodnimi był w stanie zachować swoją niezależność i wolność z wielkim okupem, a królowa Katarzyna musiała opuścić Dubrownik i przybyła do Rzymu, gdzie do swojej śmierci pracowała, aby wyzwolić swój kraj i bronić go. waszej wiary ”. Kad se turskim osvajanjima nije moglo odoliti ni na Kupresu, kraljica se preko Konjica i Počitelja zajedno s kraljevskom pratnjom povukla do Stona, a zatim do Dubrovnika. Legenda kaže da je kraljica i kraljičina pratnja izbjegla osmanlijsku potjeru tako što je sve konje naopako potkovala. U Dubrovniku je pohranila mač svog muža. Taj mač je pohranila "pod zavjetom, da se on dadne njezinu sinu Sigismundu, kad se oslobodi turskog ropstva", kako bi se borio za oslobođenje svoje zemlje. I Dubrovnik je bio pod turskom prijetnjom. On je jakom diplomatskom aktivnošću i dobrim diplomatskim vezama sa zapadnim zemljama te velikom otkupninom uspio očuvati svoju nezavisnost i slobodu, a kraljica Katarina je morala otići iz Dubrovnika i došla je u Rim, gdje je sve do svoje smrti "radila na oslobađanju svoje zemlje i odbrani svoje vjere". Porodično stablo[3]Przypisy
Bibliografia
|
| |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
.jpg){kind=link}