Archidiecezja Spalato
| Strona | Autorzy | Nota |
| [1] | [2] | Ten artykuł został przetłumaczony z Wikipedii w języku angielskim. Treści pochodzące z Wikipedii w języku angielskim są oparte na licencji Creative Commons 3.0 – Uznanie Autorstwa – Na tych samych warunkach. Kopiując je lub tłumacząc, należy podać ich autorów i udostępnić na tych samych warunkach. |
|
Archidiecezja Spalato, to rzymskokatolicka archidiecezja metropolitalna w Splicie-Makarskiej obrządku łacińskiego Kościoła rzymskokatolickiego w Chorwacji i Czarnogórze.[1][2] Diecezja została założona w III wieku naszej ery, a w X wieku została archidiecezją i stolicą metropolitalną. Współczesna diecezja powstała w 1828 r., gdy historyczna archidiecezja Salona została połączona z diecezją makarską. Została wówczas podniesiona do rangi archidiecezji i stolicy metropolitalna w 1969 roku, przywracając wcześniejszy status archidiecezji splitskiej, również znanej. Diecezja była również znana jako Spalato-Macarsca.[3] Obecny arcybiskup to Marin Barišić. Spis treściHistoriaStolica została założona w 300 r. przed naszą erą jako Diecezja Salona. Cesarz wschodniorzymski Leon I (ur. 457–474) mianował Glyceriusza na biskupa Salony w 474 r.. Glyceriusz, który wcześniej był cesarzem zachodniorzymskim, ale został obalony przez Juliusa Neposa, około 500 r. został awansowany do archidiecezji metropolitalnej. Arcybiskupstwo Spalathon lub Spalatum (także Salona, łac. Spalatum) było chrześcijańskim arcybiskupstwem z siedzibą w Salonie (współczesny Split), Dalmacja (współczesna Chorwacja) we wczesnym średniowieczu. Uznało wyższość patriarchy Konstantynopola, a nie papieża rzymskiego. W 590 r. archidiecezja Salona zyskała terytorium po zlikwidowanej diecezji rzymskokatolickiej w Makarskiej. Salona została spustoszona przez Południowych Słowian (Sclaveni) w 614 roku, ale na jej miejscu pojawiło się Spalatum.[4][5] W 639 roku miasto zostało zrównane z ziemią przez Słowian, a już w 647 r. zostało odbudowane. W 647 r. miasto Spalato (obecnie Split) zaczęło wyłaniać się z ruin Salony, a po trwającym jedenaście lat okresie arcybiskupi przejęli terytorium arcybiskupów Salony. W 639 Salony zostały zniszczone przez Słowian.[6] Za rządów Władysława, księcia Chorwacji w latach 821–835 cała Chorwacja, z wyjątkiem archidiecezji Nin, stała się częścią Patriarchatu Konstantynopola, podlegając arcybiskupstwu Spalatum[5]. Straciło terytorium w 1144 r., by założyć diecezję Hvar. Ponownie utraciła terytorium w 1344 r. W celu przywrócenia diecezji rzymskokatolickiej w Makarskiej, w 1400 r. odzyskała to terytorium ze zlikwidowanej diecezji makarskiej, ale w 1615 r. ponownie utraciła terytorium w po przywróceniu diecezji makarskiej. Wraz ze śmiercią arcybiskupa Laeliusa Cippico (1807) rozpoczęło się kolejne interregnum, które trwało dwadzieścia trzy lata. Dzięki papieskiej bulli Locum Beati Petri] kościół w Dalmacji został zreorganizowany w 1828 r., diecezja makarska zjednoczyła się z diecezja w Splicie, a ten stał się jedynie zwykłym biskupstwem Split-Makarska, podległym archidiecezji Zara. Paul Miossich został pierwszym biskupem nowej diecezji w 1830 r.[6] Donie przyłaczono także zlikwidowane Tragurium (lub Traù, teraz Trogir). 27 lipca 1969 r. została ponownie ustanowiona jako archidiecezja metropolitalna. W październiku 1998 roku cieszyła się papieską wizytą papieża Jana Pawła II. Specjalne kościołyBiskupią katedrą jest katedra Świętego Domniusa w Splicie (Dalmacja). W mieście znajduje się także współ-katedra św. Piotra Apostoła (klasztor św. Piotra Apostoła). Istnieją dawne katedry w trzech dawnych katedrach wchłoniętych przez archidiecezję:
Prowincja kościelnaSufraganie:
OrdynariuszeBiskupi Salony (wł. Scarpanto)
Arcybiskupi Salony
XI wiek
XII wiek
Z długiej serii jego siedemdziesięciu dziewięciu arcybiskupów można wymienić St. Rayner (zm. 1180) i niefortunny Marek Antonius de Dominis, który został pozbawiony urzędu po tym, jak pełnił go przez czternaście lat i zmarł w Rzymie w 1624 r. Jako apostata; Thomas, który dobrowolnie rezygnacja z urzędu (XIII wiek), jest autorem historii biskupów Salony i Spalato [6]. Out of the long series of its seventy-nine archbishops may be mentioned St. Rayner (d. 1180), and the unfortunate Marcus Antonius de Dominis, who was deprived of his office after having filled it for fourteen years and died an apostate at Rome in 1624; Thomas, who resigned his office voluntarily (thirteenth century), is the author of a history of the bishops of Salona and Spalato.[6]
XIII wiek
XVI wiek
XV wiek
XVI wiek
XVII wiek
XVIII wiek
Biskupi Sufragani Split-Makarska
Przypisy
Źródła
[[Kategoria::Historia Dalmacji]] |