Oblężenie Wiener Neustadt

Strona	Autorzy	Nota
[1]	[2]	Ten artykuł został przetłumaczony z Wikipedii w języku angielskim. Treści pochodzące z Wikipedii w języku angielskim są oparte na licencji Creative Commons 3.0 – Uznanie Autorstwa – Na tych samych warunkach. Kopiując je lub tłumacząc, należy podać ich autorów i udostępnić na tych samych warunkach.

Oblężenie Wiener Neustadt — Węgiersko–austriacka wojna (1477–1488) — Czas 13 stycznia 1487 – 17 sierpnia 1487 Miejsce Wiener Neustadt, Dolna Austria Terytorium Austria scedowała zachodnie ziemie Dolnej Austrii, Styria i Karyntii Królestwu Węgier Wynik Kapitulacja miasta, zwycięstwo Węgier Strony konfliktu 20px Święte Cesarstwo Rzymskie 20px Elektorat Saksonii Plik:Coa Hungary Country History Mathias Corvinus (1458-1490) big.svg Królestwo Węgier Dowódcy Hanns von Wulfestorff Klemens Bachlek Gandolf von Khünburg Bernard von Westernacher Hugo von Grafeneck Ruprecht von Reichenberg Albert the Bold Matthias Corvinus Emeric Zápolya Wilhelm Tettauer Bartholomew Drágffy of Beltiug Jacob Szekler Ladislaus Kanizsay Peter Geréb of Vingard Matthias Geréb of Vingard Stephen V Báthory Zaangażowane jednostki Armia Cesarska Czarna Armia Siły Reinforcements of Johann von Königsberg: 300 cavalry Reinforcements of Ruprecht von Reichenberg: 1 800 konnicy 200 foot soldiers 3.000 Saxon men-at-arms 8 000 piechoty 20 000 konnicy 1 000 siedmiogrodzka konnica 9 000 war wagons Straty nieznany 500+100 zabitych 100 injured — Siły zbrojne Zakonu Świętego Jerzego z Karyntii zaczęły być sojusznikiem Świętego Cesarstwa Rzymskiego, ale pozostały neutralne. — Oblężenie Wiener Neustadt było oblężeniem trwającym 18 miesięcy. Było to częścią wojny austro-węgierskiej między Fryderykiem III, cesarzem rzymskim a Maciejem Korwinem, królem Węgier. Oznaczało to koniec serii oblężeń, podczas gdy Węgry kontrolowały Styrię i Dolną Austrię. The Siege of Wiener Neustadt was a siege that lasted 18 months. It was part of the Austro–Hungarian War between Frederick III, Holy Roman Emperor and Matthias Corvinus, King of Hungary. It marked the end of a series of sieges, whereas Hungary then controlled Styria and the Lower Austria. Przesłanka Plik:311St.Georgs Ritterorden Einsetzung durch Papst Paul II.jpg On 1 January 1469 in the presence of Emperor Frederick III Pope Paul II accolades Johann Siebenhirter the first Grand Master of the St. George's Knights in the Lateran Basilica Miasto było wielokrotnie alarmowane podczas wojny austro-węgierskiej. Najpierw w 1477 r. Wielki mistrz Johann Siebenhirter z nowo utworzonego (1469) Zakonu "obrońców środowiska" św. Jerzego z Karyntii zajął miasto w celu obrony miasta. Byli oddani obronie granic ziem austriackich przed zagrożeniami ze Wschodu. Pierwotnie przeciwstawiony Turkom, zakon znalazł się pomiędzy Maciejem Węgierskim a cesarzem rzymskim Fryderykiem, który został założycielem zakonu. Siebenhirter umieścił siedzibę Zakonu od Millstatt do Wiener Neustadt. W maju 1478 r. Rozkazał chałupom obciążonych hipoteką węgierskich wiosek Kismarton i Fraknó - których był kapitanem iw których zrodził zakon - do ciężkiej pracy przy fortyfikacjach miasta. Po oblężeniu Wiednia odwiedził Matthiasa, aby naruszyć status Neustadt. W rezultacie zawarli rozejm na terenach należących do Zakonu i wymienili jeńców wojennych. Traktat oznaczał uodpornienie Zakonu na wojnę austro-węgierską. Sytuacja ta była sprzeczna, ponieważ Siebenhirter w międzyczasie utrzymywał urząd kapitana w Neustadt. Siebenhirter zobowiązał się również, że jego rycerze w Wartenstein odrzucą wszelkie prośby cesarza o wsparcie. Mógł też dalej kierować Zakonem na ziemiach pod zwierzchnictwem Macieja. [4] The city was alerted many times during the Austro-Hungarian War. First in 1477 Grand master Johann Siebenhirter of the newly-founded (1469) Order of Saint George of Carinthia "defenders of environment" occupied the city in order to defend the city. They were dedicated to defend the borders of Austrian lands from the Eastern menaces. Originally set against the Ottomans the order found itself in between Matthias of Hungary and the Holy Roman Emperor Frederick, the latter who imposed as the founder knight of the order. Siebenhirter placed the headquarters of the Order from Millstatt to Wiener Neustadt. In May 1478 he commanded the cottars of the mortgaged Hungarian villages Kismarton and Fraknó – of which he was the captain of, and in which he had spawned the Ordership – to drudge-work in the fortification labour of the city. After the siege of Vienna he visited Matthias to compromise the status of Neustadt. As a result, they concluded a truce regarding the territories owned by the Order and exchanged their prisoners of war. The treaty meant the immunization of the Order off the Austro-Hungarian War. This was a contradicting situation as Siebenhirter kept his captain office of Neustadt in the meantime. Siebenhirter also committed himself that his knights at Wartenstein would refuse any support request from the Emperor. Also he could continue to run the Order in the lands under Matthias' authority. Oblężenie Plik:WrNeustadt Reckturm.jpg Tower at the northwestern corner of Wiener Neustadt's defensive wall Wiener Neustadt było dobrze bronionym i wyposażonym miastem-twierdzą swoich czasów. Miasto było otoczone trzema rowami i potężnym prostokątnym łańcuchem kamiennych murów, przedmieścia chronił szeroki rów wodny przed nagłymi atakami, z czterema wyjściami bramnymi na mostach zwodzonych do miasta. Na Ungarthore (szablon: Lang-en) stał książęcy zamek z wysokimi murami i czterema kamiennymi wieżami. Na tyłach zamku znajdował się Thiergarten otoczony głęboką fosą. Okolica była bagnista i piaszczysta, co komplikowało zadanie oblegającym. Fortyfikacje wyposażono w arkebuzy i maszyny o zasięgu ognia 2000 stopni. Wiener Neustadt was a well-defended and equipped fortress town of its time. The town was surrounded by three ditches and a powerful rectangular chain of ashlar stone walls, the suburbs were protected by a wide water ditch against sudden attacks, with four gate exits on drawbridges to the city. At the Ungarthore ({{#invoke:lang|lang_xx_inherit

code=en

link=no }}) stood the ducal castle with high walls and four stone towers. At the back of the castle laid the Thiergarten enclosed by a deep moat. The surrounding area was swampy and gritty, which complicated the task of the besiegers. The fortifications were provided with arquebuses and machines with a fire range of 2.000 steps. Po oblężeniu wiedeńskiego króla Macieja wezwał swoje wojska do okrążenia Wiener Neustadt, co w późniejszych czasach mogłoby stanowić potencjalne zagrożenie dla podbitych ziem. Wysłał kapitanów Stephena Zápolyę, Władysława Kanizsaya, Jakoba Székely'ego, Wilhelma Tettauera i Stephana Batorego, aby rozpoczęli oblężenie w 1486 r. Zbudowali oni cztery wieże oblężnicze. Zgodnie z przepowiednią jego astrologów, dołączyli do nich 13 stycznia 1487 roku po roku oblężenia [3]. After the siege of Vienna King Matthias urged his troops to encircle Wiener Neustadt, which could pose a possible threat to the conquered lands in later times. He sent captains Stephen Zápolya, Ladislaus Kanizsay, Jakob Székely, Wilhelm Tettauer und Stephan Báthory to begin the siege in 1486. They constructed four siege towers. Upon the prediction of his astrologists he joined them on 13 January 1487 after one year of the siege. Po przybyciu Matthias zdał sobie sprawę z błędów popełnionych przez swoich kapitanów. Przekonał się, że pierścień oblężenia nie jest wystarczająco ciasny. Przyciągnął krąg bliżej i zbudowano kilka wież strażniczych. Polecił rotację rezerw podczas oblężeń, aby zawsze był w stanie atakować świeżymi żołnierzami. Czarna Armia otrzymała rozkaz ataku na przedmieścia Wiednia; przekroczyli rów, podpalili przedmieścia i wypędzili mieszkańców, a część jego żołnierzy rzuciła się, by pomóc w toczącej się zaciętej walce w okopach wokół centrum miasta. Most zwodzony się zawalił, powodując, że wielu ludzi wpadło do okopów, w których utonęli, inni zostali zabici przez Węgrów, którzy przedarli się do bram miasta. Następnego dnia mieszkańcy wycofali się do Ungarthore pod osłoną mostu zwodzonego na tylnych przedmieściach zewnętrznego miasta. Matthias natomiast dotarł do fosy przed Wienerthore (szablon: Lang-en) i przesunął swoje ciężkie działa do przodu, w tym sześć ogromnych, zdobytych wcześniej przez Osmanów, i przyniósł machiny oblężnicze, które miały wypełnić okopy i wezwano dla szalup transportowych służących jako mosty ruchome. Nakazał ciągłe ostrzeliwanie fortyfikacji [5], a następnie zniszczył sześć wież [3], w tym południowo-zachodnią narożną. [6] Więc garnizon Wiener Neustadt nie miał wysokich budynków do zainstalowania broni dalekiego zasięgu, zamontowali je na dzwonnicach kościołów. Nadal byli w stanie zbombardować węgierski obóz główny. Pomimo tego, że był oddanym chrześcijaninem, Matthias pozwolił na ostrzał kościołów, z wyjątkiem przypadku wysokiego ryzyka, aby spalić nim miasto. [5] W międzyczasie Johann von Königsberg i Ruprecht von Reichenberg z powodzeniem przebili się przez zamknięcia i sprowadzili zapasy. Reichenberg nawet spalił dwie wieże oblężnicze, gdy wychodził. [2] Po siedmiu miesiącach z kilkoma próbami włamań, okopów i zdrady, deputowani miejscy przybyli do obozu królewskiego z prośbą o zaprzestanie działań wojennych. Trzeciego dnia negocjacji, 2 lipca, Johann Wulfersdorf i król Macieja uzgodnili następujące warunki: After his arrival Matthias realized the errors made by his captains. He found the ring of siege not tight enough. He pulled the circle closer and several watchtowers were built. He instructed the rotation of the reserves in the siege shifts so he was always able to assault with fresh soldiers. The Black Army was ordered to attack the suburbs of Vienna; they crossed the ditch, set fire in the suburbs and drove the inhabitants away, and a part of his troops rushed to assist in the ongoing tense battle at the trenches around the inner city. The drawbridge collapsed, causing many people falling into the trenches where they drowned, others were killed by Hungarians, who advanced to the gates of the city. The next day the citizens withdrew themselves to the Ungarthore in the cover of the drawbridge in the back suburbs of the outer city. Matthias on the other hand reached the moat in front of the Wienerthore ({{#invoke:lang|lang_xx_inherit

code=en

link=no }}) and moved his heavy guns forward, including six enormous ones previously captured from the Ottomans, and brought siege machines that were made to fill the trenches and called for transport pinnaces to serve as mobile bridges. He ordered the constant shooting of the fortifications,and subsequently destroyed six towers including the southwest corner tower. So the garrison of Wiener Neustadt lacked tall buildings to install the long-range firearms, they mounted them to the bell towers of the churches. They were still able to bombard the Hungarian main camp. Despite being a devoted Christian Matthias allowed the shelling of the churches except in case of high risk to conflagrate the town with it. Meanwhile, Johann von Königsberg and Ruprecht von Reichenberg successfully broke through the closures and brought in supplies. Reichenberg even torched two of the siege towers on his way out. After seven months with several break-in, dig-in, and treachery attempts the city deputies came to the royal camp requesting the cessation of hostilities. On the third day of negotiations, on 2 July, Johann Wulfersdorf and King Matthias agreed on the following terms: Plik:295Innerer Rat Wiener Neustadt.jpg współczesny obraz rady miejskiej Wiener Neustadt Strony czekają do 16 sierpnia i między nim a mieszkańcami zamku i miasta powinien zapanować spokój; do tej pory armia cesarska licząca co najmniej 3000 ludzi musi dotrzeć do granic bram miasta bez pomocy Wiener Neustadt, a tym samym oblężenie zostaje automatycznie zniesione, w przeciwnym razie w dniu wyznaczonym miasto i zamek przejdą do króla. Dowódcy i żołnierze, a także ludzie, którzy chcą odejść, mogą to zrobić z całym swoim dobytkiem do 300 wagonów, ale muszą pozostawić imperialne posiadłości na miejscu. Król potwierdza miastu przywileje. Obiecuje również wypłacić odszkodowanie i zwrócić wszystkie towary, które zostały zabrane lub zdewastowane. Strony nie mogą się do siebie zbliżyć, każdy przestępca musi zostać rozstrzelany, nie naruszając tego pokoju. :The parties wait until 16 August and there should be peace between him and the inhabitants of the castle and town; to this time an imperial army of at least 3000 man must reach the limits of the city gates without the aid of Wiener Neustadt, and thus the siege is automatically lifted, otherwise on the day set the town and castle passes to the King. The commanders and troops as well as the people who want to leave, are free to do so with all of their possessions up to the capacity of 300 wagons but has to leave the Imperial holdings in place. The King confirms the city on its privileges. He also promises to indemnify and return all goods that were taken or devastated. The parties can not approach each other, any transgressor must be gunned down, without breaking this peace. W mieście krążyły plotki, że armia cesarska zbliża się do ich wyzwolenia, podczas gdy Matthias wiedział, jak niemożliwym byłoby zebranie takiej armii, więc obie strony wojujące były zadowolone z wyniku. [5] Rumor was it within the city that an imperial army was coming to their liberation, while Matthias knew what an impossible task it would have been to raise such an army, so the belligerents were both satisfied with the outcome. Król postanowił spędzić czas między zmuszeniem pobliskich ziem austriackich do poddania się. Schottwien jako pierwszy poddał się Węgrom po jednym dniu oblężenia 12 lipca. Następnie przyszedł Mürzzuschlag, potem Kindberg, Matthias przejął pełną kontrolę nad Przełęczą Semmering, w sumie przekazało mu 20 gmin. [2] The King decided to spend the time between on forcing the nearby Austrian lands to succumb. Schottwien was the first to surrender itself to Hungary after one day of siege on 12 July. Next came Mürzzuschlag, then Kindberg, Matthias gained full control over the Semmering Pass, altogether 20 municipalities surrendered to him. W międzyczasie książę Saksonii Albert III interweniował na prośbę Fryderyka. Zebrał na własny koszt armię liczącą 3000 ludzi, wystarczająco liczną, by wypełnić kontrakt z pomocą. Udał się do Linzu, gdzie otrzymali wsparcie od swojego arcybiskupa Johanna von Salzburga i kapitana Gottharda von Starhemberga [7] i był gotowy do wyjazdu na Wiedeń Neustadt. Oficjalnie wypowiedział wojnę Węgrom 9 sierpnia. Obie armie spotkały się w St. Poelten, gdzie doszło tylko do drobnych potyczek, ale bez większej konfrontacji. Matthias napisał list, w którym oświadczył, że nosi wojna z Fryderykiem jako arcyksięciem Austrii, a nie cesarzem, po czym książę odpowiedział 25 sierpnia dziedziczne ziemie cesarza należą do Świętego Cesarstwa Rzymskiego i nie należy ich traktować jako coś oderwanego od tego. Podczas gdy ta korespondencja dyplomatyczna wyznaczona termin zniesienia oblężenia Wiener Neustadt minął. W dniu 17 sierpnia 1487 r. Miasto zostało w spokoju przekazane Macieja [5]. Tak więc 14 października Matthias spotkał się z Albertem, gdzie uzgodniono rozejm. Albert nie miał innego sposobu, jak tylko ustnie wspierany, a czasem obrażany przez cesarza Fryderyka, podjął decyzję - ku niezadowoleniu Fryderyka - o przerwaniu wojny z Maciejem 12 grudnia. Wybrali papieża Innocentego VIII, aby wymierzyć sprawiedliwość ich niezgodowi. Frederick zgłosił weto do umowy, chociaż zrobiły to zainteresowane strony. [2] Meanwhile, Albert III, Duke of Saxony intervened by the request of Frederick. He gathered an army on his own cost encompassing 3.000 men big enough to fulfill the relief contract. He marched to Linz where he got support from its archbishop Johann von Salzburg and captain Gotthard von Starhemberg and was ready to go for Vienna Neustadt. He officially declared war on Hungary on 9 August. The two armies met at Sankt Pölten where only minor skirmishes occurred but no major confrontation. Matthias wrote a letter in which he declared, that he bears war with Frederick as an Archduke of Austria and not as the Emperor, after which the Duke replied 25 August the Emperor's hereditary lands belong to the Holy Roman Empire and should not be regarded as casually as something separate from that. While this diplomatic correspondence appointed deadline to lift the siege of Wiener Neustadt had passed. On 17 August 1487 the city was handed over to Matthias peacefully. Thus on 14 October Matthias met with Albert, where a truce was agreed. Albert, no other means than only verbally supported and sometimes insulted by Emperor Frederick came to the decision – to the discontent of Frederick – to cease the war against Matthias on 12 December. They chose Pope Innocent VIII to bring justice to their dissension. Frederick put a veto on the agreement though the parties concerned it done. Następsta Po oblężeniu rozejmu został zawarty przez mediatora Stolicy Apostolskiej Raimunda Peraudi między Fryderykiem a Maciejem w 1488 roku. [8] Frederick zgodził się na status quo, ponieważ był już zajęty powstaniem Brugge we Flandrii, w którym jego syn Maksymilian I był zakładnikiem obywateli, a jego osobista obecność była potrzebna do rozwiązania sytuacji. W negocjacjach Matthiasa reprezentowali jego austriaccy sympatycy hrabiowie Christoph von Liechtenstein-Nikolsburg i Leopold Brantz. [9] Matthias zniósł cła importu win dla Zakonu Świętego Jerzego z Karyntii. W tym samym czasie Matthias odzyskał miasta Eisenstadt i Fraknó, które w przeciwieństwie do Fryderyka - jako władca nadania wyznaczonego w traktacie pokojowym z Wiener Neustadt w 1463 roku - natychmiast podarował Zakonowi Świętego Jerzego, aby wywołać napięcia. Z kolei Siebenhirter 13 lutego 1488 r. Zrzekł się prawa do wiosek, a następnie otrzymał od Matthiasa w zamian za niego miasta Trautmannsdorf i Wartenstein. Udało mu się również ratyfikować tę umowę przez Fryderyka 30 kwietnia 1489 r. [4] Following the siege a truce was concluded by the Holy See mediator of Raimund Peraudi between Frederick and Matthias in 1488. Frederick agreed in a status quo because he was already busy with the Brugge Revolt in Flanders, in which his son Maximilian I was kept hostage by the citizens and his personal presence was needed to solve the situation. In the negotiation Matthias was represented by his Austrian sympathizer counts Christoph von Liechtenstein-Nikolsburg and Leopold Brantz. Matthias lifted the custom taxes of vine import for the Order of Saint George of Carinthia. Simultaneously Matthias reconquered the cities of Kismarton and Fraknó, which in contrast Frederick – as bestow ruler assigned in Peace Treaty of Wiener Neustadt in 1463 – immediately gifted to the Order of Saint George to spark tensions. Siebenhirter on the other hand on 13 February 1488 waived his right to the villages and subsequently was granted the towns of Trautmannsdorf and Wartenstein in exchange by Matthias. He also successfully made this agreement ratified by Frederick on 30 April 1489. References {{#invoke:Check for unknown parameters|check|unknown=|preview=Page using Template:Reflist with unknown parameter "_VALUE_"|ignoreblank=y| 1 | colwidth | group | liststyle | refs }}