Bécs ostroma

Strona	Autorzy	Nota
[1]	[2]	Ten artykuł został przetłumaczony z Wikipedii w języku angielskim. Treści pochodzące z Wikipedii w języku angielskim są oparte na licencji Creative Commons 3.0 – Uznanie Autorstwa – Na tych samych warunkach. Kopiując je lub tłumacząc, należy podać ich autorów i udostępnić na tych samych warunkach.

Oblężenie Wiednia — Węgiersko–austriacka wojna (1477–1488) — Maciej wkracza do Wiednia Maciej wkracza do Wiednia Czas 29 stycznia 1485 – 1 czerwca 1485 Miejsce Wiedeń, Dolna Austria, Święte Cesarstwo Rzymskie] Wynik Kapitulacja miasta, zwycięstwo Węgier Strony konfliktu 22px Królestwo Węgier 22px Święte Cesarstwo Rzymskie Dowódcy Maciej Korwin Geréb III. Péter de Vingard Szapolyai Imre Báthori V. István Újlaki III. Lőrinc Hanns von Wulfestorff Caspar von Lamberg Bartholomeus von Starhemberg Andreas Gall Ladislaus Prager Alexander Schiffer Tiburtius von Linzendorf Leonhard Fruhmann Johann Karrer Zaangażowane jednostki Czarna Armia Armia Cesarska Siły 10 000 żołnierzy piechoty 18 000 kawalerii 2 000 żołnierzy piechoty 1 000 kawalerii 20 000 cywilów Wzmocnienia: 200 kawalerzystów 300 fizylierów 60 łuczników Straty nieznane nieznane Bécs ostroma (pol. Oblężenie Wiednia) było decydującym oblężeniem w 1485 roku podczas wojny austriacko-węgierskiej. Było konsekwencją trwającego konfliktu między Fryderykiem III a Maciejem Korwinem. Upadek Wiednia spowodował, że połączył się on z Węgrami od 1485 do 1490 roku. Maciej Korwin przeniósł także swój dwór królewski do nowo okupowanego miasta. Wiedeń stał się na ponad dekadę stolicą Węgier. Tło Plik:Nuremberg chronicles f 098v99r 1.png Wiedeń w 1493 W 1483 i 1484 r. Wiedeń był już odcięty od Świętego Cesarstwa Rzymskiego z powodu upadku okalających go twierdz obronnych, w tym Korneuburg, Bruck, Hainburg, a później Kaiserebersdorf. Jednym z najważniejszych starć była bitwa pod Leitzersdorf, która umożliwiła oblężenie w następnym roku. Miasto pustoszył głód, ale cesarzowi Fryderykowi III udało się wysłać Dunajem 16 statków z kilkoma niezbędnymi transportami z zaopatrzeniem. 15 stycznia Maciej wezwał miasto do poddania się, ale kapitan von Wulfestorff odmówił w nadziei, że cesarska pomoc humanitarna przybędzie na czas. Blokada była pełna, gdy Maciej zaatakował Kaiserebersdorf, gdzie stał się celem zamachu, gdy kula armatnia prawie go zabiła. Maciej podejrzewał zdradę, ponieważ celność strzału była zbyt precyzyjna, by mogła pochodzić z działa dalekiego zasięgu. Tylko ktoś, kto znał miejsce pobytu króla, byłby w stanie podejść tak blisko, by go zabić. Oskarżył Jaroslava von Boskowitz i Chernahory, brata jego najemnego kapitana Tobiasa von Boskowitz, o to, że zostali przekupieni przeciwko królowi. Jaroslav został natychmiastowo ścięty bez szans na oczyszczenie swojego imienia. Wydarzenia rozgniewały jego brata Tobiasza do tego stopnia, że po​​wrócił do służby Fryderykowi i został wyznaczony na kierownictwo jego kampanii prób odzyskania utraconych ziem po śmierci Macieja w 1490 roku. Po zdobyciu Kaiserebersdorf w połowie 1485 roku los Wiednia został przesądzony. Oblężenie Maciej stacjonował w młynach Hundsmühle oraz w Gumpendorf na południowym brzegu Wiedenki. [B] Król przywiózł wcześniej siedemnaście dział oblężniczych do Austrii, a wraz z nimi rozkazał ciągłe zaporowe ostrzeliwanie miasta. W tym samym czasie nakazał też budowę dwóch wież oblężniczych (z których jedna została później spalona przez opierającą się wiedeńską milicję). Maciej dokonał najazdu na Leopoldstadt 15 maja, co spowodowało, że ostateczny atak był nieuchronny. Wiedeńczycy zdawali sobie z tego sprawę i negocjowali poddanie śródmieścia królowi węgierskiemu. Nalegali tylko, by zachować przywileje ich obywateli i zagwarantować im bezpieczny przejazd. 1 czerwca na czele kolumny swoich żołnierzy Maciej wkroczył triumfalnie do serca Wiednia za jego murami miejskimi. Następstwa W manifeście salzburskim Fryderyk nakazał państwom austriackim odrzucenie żądania Macieja w sprawie zwołania Reichstagu. Zaproponował też, że wkrótce z przyszłym cesarzem Maksymilianem, że przyjdzie z pomocą. Zgodnie z tradycją, takie jest pochodzenie A.E.I.O.U., które otrzymało tajną wiadomość do wszystkich austriackich prowincji. Pod koniec kampanii Węgry kontrolowały również całą Górną Austrię, która pozostawała pod jego kontrolą aż do śmierci Macieja w 1490 roku. Kwestie administracyjne Maciej pozbawił Wiedeń jego podstawowego prawa, które tak bardzo naruszyło interesy handlowe pobliskich krajów, że utworzyli prekursorkę Grupę Wyszehradzką, aby zabezpieczyć obwodnicę z dala od miasta. Wiedeń korzystał ze zwolnienia podatkowego pod rządami Macieja. Król delegował również członka, Stefana Zápolye do Rady Wiedeńskiej, ale resztę radnych pozostawił na ich stanowiskach. Nagrodził Zápolye miastem Ebenfurth i mianował go kapitanem Wiednia i gubernatorem austriackich prowincji włączonych do Węgier. Biskup Peczu Zygmunt Ernuszt został awansowany na wicegubernatora, a sprawami wojskowymi zajął się Nikolaus Kropatsch. Wybitni kapitanowie otrzymali domy w Wiedniu. Stopki a Geissau pp. 35 b Geissau pp. 36–37 (Hundsmühle i Heumühle były średniowiecznymi młynami w Wiedniu obok bagien „Am Gries” na prawym brzegu rzeki Wiedenki) c Geissau pp. 41–42 d Geissau pp. 52 Przypisy