|
Traktat brneński był preliminarium pokoju ołomunieckiego, opracowanego w marcu 1478 r. w Brnie przez posłów króla Węgier Macieja Korwina oraz króla Czech i Węgier Władysława II w celu zakończenia wojny węgiersko-czeskiej (1468–1478). Korwin przyjął porozumienie i 20 września 1478 r. nieco je zmodyfikował, co określiło podział ziem czeskich. Zgodnie z postanowieniami traktatu Władysław miał oddać Maciejowi ziemie Moraw, Śląska i Łużyc. Jeśli Maciej zginąłby, Władysław mógł odkupić te ziemie za 400 000 florenów. Co więcej, obaj monarchowie mogliby używać tytułu króla Czech. Jednak tylko Maciej był zobowiązany do zwracania się do drugiego pretendenta jako do króla Czech.[1]
Zobacz także
Przypis
- ↑ Engel, str. 305. Podział ziem należących do korony czeskiej, dokonany przez posłów Mateusza i Władysława w Brnie w marcu 1478 r., Został przyjęty przez króla Węgier, z niewielkimi modyfikacjami, 20 września. Został ratyfikowany przez obu władców 21 lipca 1479 r. Podczas wspaniałych uroczystości w Ołomuńcu. Zgodnie z postanowieniami traktatu Władysław miał zachować królestwo czeskie właściwe, a większa część ziem rządzonych niegdyś przez króla czeskiego, czyli Morawy, Śląsk i Łużyce pozostała we władaniu Macieja. Władysław miał prawo odkupić te domeny za 400 000 florenów po śmierci Macieja. Obaj władcy mogli posługiwać się tytułem króla Czech, ale o ile Maciej był zobowiązany do zwracania się w ten sposób do przeciwnika, to nie było odwrotnie. Traktat pokojowy między Węgrami a Polską został podpisany nieco wcześniej, bo 2 kwietnia 1479 r., A następnie, aż do śmierci Macieja, trzy kraje pokojowo współistniały.
Źródło
- Engel, Pál (translated by Tamas Palosfalvi). The Realm of St Stephen: A History of Medieval Hungary, 895-1526. I.B. Tauris, 2005. ISBN 1-85043-977-X.
|
