Debreceni Dózsa
| Strona | Autorzy | Nota |
| [1] | [2] | Ten artykuł został przetłumaczony z Wikipedii w języku węgierskim. Treści pochodzące z Wikipedii w języku węgierskim są oparte na licencji Creative Commons 3.0 – Uznanie Autorstwa – Na tych samych warunkach. Kopiując je lub tłumacząc, należy podać ich autorów i udostępnić na tych samych warunkach. |
Plik:Kiskirályok uralmi területei.jpg Kiskirályok uralmi területei Magyarországon a 14. század elején Debreceni Dózsa (pol. Doża Debreceni) (* przed 1291, † 1322), węgierski szlachcic, żołnierz, wódz, a w czasie interregnum jeden z najważniejszych stronników Karola Roberta. Wojewoda Siedmiogrodu, a następnie palatyn. Najbardziej znany członek rodziny Debreceni, która była właścicielem Debreczyna od XIII do początku XV wieku.[1] Spis treściBiografiaWiosną 1307 r. bawarski książę Otton (który był także królem węgierskim w latach 1305-1308) podarował Dózsie majątek Elep w komitacie Szabolcs, który przeszedł w ręce króla bez dziedzica, gdyż według niego Dózsa był uważany za zwolennika Kopasza, Bekék és Lászl. Jest to raczej mało prawdopodobne stwierdzenie, ponieważ żaden członek rodziny Debreceni nie należał do grupy popierającej Ottona. Dzięki tej darowiźnie król chciał uczynić Dózsę swoim stronnikiem, a tym samym całą rodzinę Debreceni. Oni byli jednak wierni Karolowi I, odkąd przybył na Węgry. Karol Robert doskonale o tym wiedział, ponieważ 26 września 1311 r., jako nagrodę za kampanię przeciwko Mateuszowi III Csákowi, król podarował majątek Páth w powiecie Peszt, a następnie szereg innych darowizn. Jesienią 1311 r.Mateusz III Csák zawarł sojusz z synami zabitego Amadeusza Aby, który 15 czerwca 1312 r. został pokonany w bitwie pod Rozgoniami, przez wojska króla Karola I wspomaganego przez rycerzy joannitów, mieszkańców Kassy i Sasi z Siedmiogrodu. Jednym z przywódców armii był Dózsa. Bitwa ta jest ważnym punktem zwrotnym w walce z oligarchiami. Jednak król nie wykorzystał swego zwycięstwa, ponieważ nie stawił czoła Mateuszowi Csákowi i jego sojusznikom. Niemniej jednak był w stanie skonsolidować swoją siłę w dużej części kraju. Po tej bitwie Dózsa i król stali sie bardzo bliskimi współpracownikami, a nawet król został ojcem chrzestnym jednego z dzieci Dózsy, być może Jakuba z Debreczyna. Wewnętrzne relacje zostały wzmocnione przez fakt, że Karol I w większości szukał rady Dózsy, aby umocnić władzę polityczną. W tym celu zastąpił niewiarygodnych urzędników swoimi lojalnymi wyznawcami. Zaczął odzyskiwać dobra publiczne i położył kres dwuwładzy. W 1317 r. król zlecił mu stłumienie buntu Jakuba Borsy, z którym Dózsa rozprawił się w kilka miesięcy; wiosną 1317 roku odniósł wspaniałe zwycięstwo w bitwie pod Debreczynem, a wkrótce potem Jakub został pojmany. Zbiegł z niewoli i znalazł schronienie w Siedmiogrodzie na dworze zbuntowanego Ákosa II Mojsa. Brak danych o jego uwolnieniu; prawdopodobnie z synem Petenye, Piotrem, został zwolniony w ramach wymiany więźniów. Od 1318 r. Dózsa został wysłany przez Karola do Siedmiogrodu przeciwko kolejnemu oligarchowi, Władysławowi III Kánowi. I on też w krótkim czasie został pokonany. W podziękowaniu za jego osiągnięcia w 1317 r. Karol mianował Dózsę ispánem Bihar i równolegle komitatu Szabolcs, a w 1318 r. wojewodą Siedmiogrodu i ispánem komitatu Szolnok. Dózsa zrezygnował z komitatu Bihar w 1318 roku, ale zachował Szabolcs do 1322 roku. Tymczasem w 1320 r. Karol zrezygnował z Dózsy jako wojewody, powołując go na palatyna. Dózsa sprawował ten urząd do 1322 r., gdy został ispánem komitatu Szatmár. Swój odziedziczony i nabyty majątek połączył z centrum Debreczyna; stąd też sprawował swoja funkcję palatyna. PrzypisyŹródła
Linki zewnętrzne
|
| |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
- 0
- Strony przetłumaczone z węgierskiej Wikipedii
- Strony z odwołaniami do nieistniejących plików
- Debreceni
- Palatyni Królestwa Węgier
- Urzędnicy Królestwa Węgier
- Węgierscy dygnitarze historyczni
- Węgierscy szlachcice
- Węgierscy urzędnicy królewscy
- Wojewodowie Siedmiogrodu
- Nieznana data urodzenia
- Urodzeni w XIII wieku
- Zmarli w 1322
- Zmarli w XIV wieku