Katarina Kosača
| Strona | Autorzy | Nota |
| [1] | [2] | Ten artykuł pochodzi z Wikipedii w języku polskim. Treści pochodzące z Wikipedii w języku polskim są oparte na licencji Creative Commons 3.0 – Uznanie Autorstwa – Na tych samych warunkach. Kopiując je lub tłumacząc, należy podać ich autorów i udostępnić na tych samych warunkach. |
| Strona | Autorzy | Nota |
| [3] | [4] | Ten artykuł został przetłumaczony z Wikipedii w języku bośniackim. Treści pochodzące z Wikipedii w języku bośniackim są oparte na licencji Creative Commons 3.0 – Uznanie Autorstwa – Na tych samych warunkach. Kopiując je lub tłumacząc, należy podać ich autorów i udostępnić na tych samych warunkach. |
|
Plik:Queen Catherine of Bosnia.jpg Katarzyna na swoim nagrobku, 1677r. Katarina Kosača lub Katarina Vukčić Kosača-Kotromanić (pol. Katarzyna Kosača, węg. Vukčić Katalin) (* ok.1424 w Mostarze, † 25 października 1478 w Rzymie) – królowa Bośni, Błogosławiona Kościoła katolickiego. Spis treściŻyciorysKatarina Kosaca urodziła się w 1424 roku, a jej rodzicami byli Stjepan Vukcić Kosaca i Jelena Balsić. W dniu 26 maja 1446 roku wyszła za mąż za króla Stefana Tomasza Kotromanicia i została koronowana na królową miała dwoje dzieci. Jej mąż zmarł 10 lipca 1461 roku. Ona zmarła mając 54 lata i została pochowana w rzymskim kościele w bazylice Matki Bożej Ołtarza Niebiańskiego. Królowa została beatyfikowana, a jej wspomnienie obchodzone jest w dies natalis (dzienną rocznicę śmierci - 25 października). Bośniacka królewnaPlik:Stefan Vukčić i rat u Zeti 1441.jpg Terytorium rządzone przez ojca Katarina, księcia Stjepan Vukčić Kosača. Przed wstąpieniem na tron Stjepan Tomas żył w związku małżeńskim z chrześcijańską kobietą Vojačą. Za aprobatą papieża Eugeniusza IV, po tym, jak został ogłoszony królem, rozszedł się z Vojačą, ponieważ była nisko urodzona i dlatego nie była godna tytułu królowej. Szukając żony, król Stjepan, za sugestią doradcy, wybrała Katherinę, córkę Stjepana Vukčića Kosačę, która miał wówczas 22 lata. Ślub odbył się zgodnie z obrzędem katolickim w dniu Wniebowstąpienia, 26 maja 1446 r. w Milodrażu koło Fojnicy[1]. Przed ślubem Katherina musiała porzucić innowierstwo i przyjąć katolicyzm[2]. Dzięki temu małżeństwu król Stjepan Tomas otrzymał potężnego sojusznika w postaci swojego teścia Stjepana Vukčića Kosače w wojnie z Turkami. Edukacją religijną królowej Katarzyny zajmowali się franciszkanie. Sam papież Eugeniusz IV, po ślubie w tym samym roku, wyraził zgodę na wybór dwóch kapelanów spośród franciszkanów bośniackich z własnej woli. Katarina wraz ze swoim mężem Stjepanem zbudowali wiele kościołów w Bośni, w tym Kościół Świętej Trójcy we Vrlima, św. Katarzyny w Jajce, kościół św. Tomasza we Vranduku, a także największy kościół rozpoczęto w mieście Bobovacu w 1461 r. Król i królowa mieli dwór w Kraljeva Sutjeska. PotomstwoKatarina urodziła Stefanowi troje dzieci:
Wychowywała także pasierba, Stefana Tomaszewicza syn Vojačy. KrólowaZ chwilą śmierci męża 10 lipca 1461 r., Katarina przestała być pierwszą kobietą królestwa. Następca jej męża, Stjepan Tomasevic, nadał jej tytuł Królowej Matki. Katherina nadal mieszkała na dworze młodej królowej Mary. Podbój osmański i ucieczkaOsmańskie siły inwazyjne przybyły ze wschodu, a król Stjepan Tomasevic, pasierb Katariny, zakończył swoje życie broniąc swego tronu. Osmański podbój Bośni zastał Królową Matkę Katarinę w Kozogradzie nad Fojnicą. Mimo że miasto było oblężone, udało jej się uciec i wycofała do Kupres. Tam zebrała siły, by bronić Bośni. W tym czasie zbudowała Kościół Świętej Trójcy we Vrila (dziś Otinovci) w Kupres. Kiedy nie można było oprzeć się tureckiemu podbojowi nawet w Kupres, królowa wycofała się do Ston, a następnie do Dubrownika przez Konjic i Počitelj wraz z królewską świtą. Legenda głosi, że królowa i świta królowej uniknęli pościgu osmańskiego odwracając podkowy wszystkich koni. W Dubrowniku schowała miecz męża. Trzymała ten miecz „na ślubie, aby oddać się swojemu synowi Zygmuntowi, kiedy pozbędzie się tureckiej niewoli”, aby walczyć o wyzwolenie swojego kraju. Dubrownik był również zagrożony przez Turcję. Dzięki silnej działalności dyplomatycznej i dobrym stosunkom dyplomatycznym z krajami zachodnimi był w stanie zachować swoją niezależność i wolność z wielkim okupem, a królowa Katarzyna musiała opuścić Dubrownik i przybyła do Rzymu, gdzie do swojej śmierci działała, „aby wyzwolić swój kraj i bronić go. waszej wiary”. Drzewo rodzinne[3]Przypisy
Bibliografia
|
| |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
.jpg){kind=link}