Scaunul Nocrich

Strona	Autorzy	Nota
[1]	[2]	Ten artykuł został przetłumaczony z Wikipedii w języku rumuńskim. Treści pochodzące z Wikipedii w języku rumuńskim są oparte na licencji Creative Commons 3.0 – Uznanie Autorstwa – Na tych samych warunkach. Kopiując je lub tłumacząc, należy podać ich autorów i udostępnić na tych samych warunkach.

Plik:Leschkircher Stuhl.svg „Scaunul Nocrich” în secolul al XV-lea Siedziba Nocricha była jednostką administracyjną Sasów Siedmiogrodu, która pojawiła się na początku XIII wieku, a od 1291 roku była znana jako Alzener Stuhl, ponieważ miejscowość Alțâna (Alzen) miała prawo do organizowania jarmarku. stał się rezydencją przewodniczącego. Scaunul Nocrich era o unitate administrativă a sașilor transilvăneni, apărută la începutul secolului al XIII-lea, care era cunoscut din 1291 sub denumirea Scaunul Alțâna (Alzener Stuhl), deoarece localitatea Alțâna (Alzen), care avea dreptul de a ține târg, a devenit reședința scaunului. Miejscowości Alțâna (Alzen) i Nocrich (Leschkirch) były sądzone przez 200 lat o prawo do organizacji targów (Marktrecht). Localitățile Alțâna (Alzen) și Nocrich (Leschkirch) s-au judecat timp de 200 de ani pentru dreptul de a ține târg (Marktrecht). W 1589 r. Nocrich (Leschkirch) otrzymał prawo do urządzania jarmarku, stając się od 1620 r. (Według innych źródeł od 1627 r.) Rezydencją katedry, zwanej odtąd Katedrą Nocrich (Leschkircher Stuhl). În 1589, Nocrich (Leschkirch) a primit dreptul de a ține târg, devenind din 1620 (după alte surse din 1627) reședința scaunului, care din acel moment s-a numit Scaunul Nocrich (Leschkircher Stuhl). W 1543 roku miasto ichindeal (Ziegenthal) zostało oficjalnie zlikwidowane, chociaż od XII wieku było opuszczonym średniowiecznym miastem. Później wieś została ponownie zaludniona. în 1543, localitatea Țichindeal (Ziegenthal) a fost desființată oficial, deși era încă din secolul XII era o localitate medievală părăsită. Mai târziu, satul a fost repopulat. Prawo do pobierania dziesięciny z Ziemi Chrześcijańskiej było ważne dla wszystkich 12 wspólnot / gmin Sauny. Dreptul de a strânge zeciuiala de pe Pământul Crăiesc era valabil pentru toate cele 12 obști/comune ale Saunului. Początki kolonizacji Plik:Scaunul Nocrich - Josephinische Landesaufnahme, 1769 - 1773.jpg Scaunul Nocrich în Harta Iosefină a Transilvaniei, 1769-73 Historyk Friedrich Teutsch uważa, że ​​początek kolonizacji rozdziału Nocrich miał miejsce przed 1200 rokiem, pierwszymi docelowymi miejscowościami w tym sensie były Ațâna, Chirpăr i Nocrich, a następnie Cornățel, Găinari, Hosman, Marpod, Săsăuși i Țichindeal [1]. ] Istoricul Friedrich Teutsch consideră că începutul colonizării capitulului Nocrich a avut loc înainte de anul 1200, primele localități vizate în acest sens fiind Ațâna, Chirpăr și Nocrich, urmate de Cornățel, Găinari, Hosman, Marpod, Săsăuși și Țichindeal. Kilka miejscowości należących do organu administracyjnego „Dwa Krzesła” pojawia się w dokumentach szlacheckich jeszcze przed 1283 rokiem, bez żadnej wzmianki o zamieszkiwaniu ich przez Sasów [2]. Wspomina się o nich w 1263 miejscowościach, w których obecność Sasów nie jest potwierdzona [3]: „Wiz”, „Munora”, „Hassach” i „Nogrech (Nocrich?)”, Osady, które przeszły na własność Juli, syna pan pieniędzy Ladislau. Walter Scheiner [4] i autorzy zbioru dokumentów historycznych o Sasach „Urkundenbuch, tom I” uważają, że „Nogrech” to osada Nocrich. Th.Nägler argumentuje za niemożliwością przejścia miasta wraz z pozostałymi trzema pod panowanie szlacheckie po 100 latach kolonizacji saksońskiej, chociaż sporadycznie niektóre odizolowane wioski lub nawet więcej razem przeżywały te mutacje tylko tymczasowo. Ponadto jest mało prawdopodobne, aby przyszła siedziba znajdująca się w dawnym jądrze prowincji Sybin była własnością szlachecką. [2] Chociaż Nogrech jest siedzibą siedziby o tej samej nazwie, twierdzi Th.Nägler, dania przygotowane przez Stefana I, „rex junior”, nie wspominają nic o żadnej saksońskiej populacji na terenie „Dwóch Krzeseł”. [ 2] Câteva localități aparținătoare de organismul administrativ „Două Scaune”, apar în documentele nobiliare încă înainte de anul 1283, fără a exista un indiciu că ar fi fost populate de sași. Sunt menționate în 1263 localități în care prezența sașilor nu este atestată: „Wiz”, „Munora”, „Hassach” și „Nogrech(Nocrich?)”, așezări care ajung în proprietatea lui Jula, fiul banului Ladislau. Walter Scheiner precumm și autorii culegerii de documente istorice referitoare la sași „Urkundenbuch, vol.I” sunt de părerea că „Nogrech” ar fi așezarea Nocrich. Th.Nägler susține imposibilitatea trecerii localității împreună cu celelalte trei în stăpânire nobiliară după 100 de ani de la colonizarea săsescă, cu toate că, sporadic, unele sate izolate sau chiar mai multe împreună au urmat aceste mutații doar temporar. Mai mult de atât este improbabil ca viitorul centru scăunal aflat în vechiul nucleu al provinciei Sibiului să fi fost posesiune nobiliară. Chiar dacă Nogrech este sediul scaunului cu același nume, susține Th.Nägler, dania făcută de Ștefan I, „rex junior”, nu menționeză nimic despre vreo populație săsească în teritoriul celor „Două Scaune”. Przyległe obszarye Plik:Viehbrandzeichen des Leschkircher Stuhls, 1826.jpg 1826 - Dangale pentru vitele din „Scaunul Nocrich” Scaunul Nocrich (Leschkircher Stuhl) avea în componență următoarele localități: Krzesło Nocrich (`` Leschkircher Stuhl ) składało się z następujących miejscowości: Nazwa rumuńska Nazwa niemiecka Nazwa węgierska Alțâna Alzen Alcina Benești Bendorf Bägendorf Bendorf Chirpăr Kirchberg Kürpöd Fofeldea Hochfeld Hófäöld Fóföld Glâmboaca Hühnerbach Glimboka Hosman Holzmengen Holcmany Ilimbav Eulenbach Illenbach Illenbák Marpod Marpod Márpod Nocrich Gara Petru Luciu Leschkirch Újegyház Pelișor Magarei Magarei Magaré Săsăuș Sachsenhausen Szásház Țichindeal Ziegenthal Cikendál Przypisy