Szászvárosszék
| Strona | Autorzy | Nota |
| [1] | [2] | Ten artykuł został przetłumaczony z Wikipedii w języku węgierskim. Treści pochodzące z Wikipedii w języku węgierskim są oparte na licencji Creative Commons 3.0 – Uznanie Autorstwa – Na tych samych warunkach. Kopiując je lub tłumacząc, należy podać ich autorów i udostępnić na tych samych warunkach. |
|
Plik:Stuhl Broos.svg „Scaunul Orăştiei” în secolul al XV-lea Plik:Scaunul Orastiei - Josephinische Landesaufnahme, 1769 - 1773.jpg Szászvárosszék 1769 és 1773 között Plik:Scaunul Orastiei CoA.png Herb Szászvárosszék [dawny) Saksoński ratusz (niem. Brooser Stuhl, rum. Scaunul Orăștiei) jest jednostką administracyjną w Transylwanii w latach 1334-1876. Było to najbardziej wysunięte na zachód krzesło saksońskie. W 1334 r. Składał się z siedmiu osad zamieszkałych przez Sasów: z siedzibą Szászváros, Berény, Kasztó, Perkász, Romosz, Szereka (Szarkad) i Tordos. Alkenyér, Balomir i Felkenyér również osiedlili się z ludnością saksońską. Podczas kampanii tureckich w 1420 i 1479 roku większość ludności Saksonii została zniszczona. Jedynie Saksonia i Rzym pozostały w większości saskiej, Sasi zniknęli z innych wiosek. Węgrzy i Rumuni przenieśli się do Szászváros, Węgrzy do Tordos, Rumuni do innych osad, a Kujir (należący do Obwodu Straży Granicznej) w latach 1766-1851, Ósebeshely, Romoszhely (Kisromosz) i Vajdej (Újfalu). Szászvárosszék (Szablon:Ny-de, Szablon:Ny-ro) közigazgatási egység Erdélyben, 1334 és 1876 között. A legnyugatabbra fekvő szász szék volt. 1334-ben hét, szászok által lakott településből állt: a székhely Szászvárosból, Berényből, Kasztóból, Perkászból, Romoszból, Szerekából (Szarkad) és Tordosból. Ugyancsak szász lakossággal települt Alkenyér, Balomir és Felkenyér. Az 1420-as és 1479-es török hadjáratokban szász lakosságának zöme elpusztult. Csak Szászváros és Romosz maradt szász többségű, a többi faluból eltűntek a szászok. Szászvárosba magyarok és románok, Tordosra magyarok, a többi településre románok költöztek, illetve román lakossággal létrejött Kudzsir (1766 és 1851 között a Határőrvidékhez tartozott), Ósebeshely, Romoszhely (Kisromosz) és Vajdej (Újfalu). W 1869 r. Było 22 479 mieszkańców, z których Károly Keleti oszacował, że 19342 (86,0%) było Rumunami, 1670 (7,4%) Węgierami i 1464 (6,5%) Niemcami; 14010 (62,3%) prawosławni, 4043 (18,0%) grekokatolicy, 2004 (8,9%) rzymskokatoliccy, 1303 (5,8%) luteranie, 978 (4,4%) reformowani i 139 (0,6%) to Żydzi. 1869-ben 22 479-en lakták, akik közül Keleti Károly becslése szerint 19 342 (86,0%) volt román, 1670 (7,4%) magyar és 1464 (6,5%) német anyanyelvű; 14 010 (62,3%) ortodox, 4043 (18,0%) görögkatolikus, 2004 (8,9%) római katolikus, 1303 (5,8%) evangélikus, 978 (4,4%) református és 139 (0,6%) zsidó vallású. Został przyłączony do hrabstwa Hunedoara w 1876 roku. [1] 1876-ban Hunyad vármegyéhez csatolták.[1] Należące do domenPlik:Scaunul Orastiei - Josephinische Landesaufnahme, 1769 - 1773.jpg Scaunul Orăştiei în Harta Iosefină a Transilvaniei, 1769-73 Siedziba Orăștiei (w Szablon:De lub „Stuhl Broos”) składała się z następujących miejscowości: Scaunul Orăștiei (în Szablon:De sau Stuhl Broos) avea în componență următoarele localități:
Observații:
PrzypisyŹródła |
