Scaunul Nocrich
| Strona | Autorzy | Nota |
| [1] | [2] | Ten artykuł został przetłumaczony z Wikipedii w języku rumuńskim. Treści pochodzące z Wikipedii w języku rumuńskim są oparte na licencji Creative Commons 3.0 – Uznanie Autorstwa – Na tych samych warunkach. Kopiując je lub tłumacząc, należy podać ich autorów i udostępnić na tych samych warunkach. |
|
Plik:Leschkircher Stuhl.svg „Scaunul Nocrich” w XV wieku Plik:Scaunul Nocrich - Josephinische Landesaufnahme, 1769 - 1773.jpg Scaunul Nocrich na Harta Iosefină Siedmiogrodu, 1769-73 Leschkircher Stuhl (pol. siedziba Nocrich, rum. Scaunul Nocrich) była jednostką administracyjną siedmiogrodzkich Sasów, która pojawiła się na początku XIII wieku, a od 1291 roku była znana jako Alzener Stuhl, ponieważ miejscowość Alțâna (Alzen) miała prawo do organizowania jarmarku. Siedziba stał się rezydencją przewodniczącego. Miejscowości Alțâna (Alzen) i Nocrich (Leschkirch) przez 200 lat sądziła się o prawo do organizacji targów (Marktrecht). Localitățile Alțâna (Alzen) și Nocrich (Leschkirch) s-au judecat timp de 200 de ani pentru dreptul de a ține târg (Marktrecht). W 1589 r. Nocrich (Leschkirch) otrzymał prawo do urządzania jarmarku, stając się od 1620 r. (Według innych źródeł od 1627 r.) rezydencją lokacji, zwanej odtąd Lokacją Nocrich (Leschkircher Stuhl). W 1543 roku miasto Țichindeal (Ziegenthal) zostało oficjalnie zlikwidowane, chociaż od XII wieku było opuszczonym średniowiecznym miastem. Później wieś została ponownie zaludniona. Prawo do pobierania dziesięciny z Ziemi Chrześcijańskiej było ważne dla wszystkich 12 wspólnot / gmin Sauny. Dreptul de a strânge zeciuiala de pe Pământul Crăiesc era valabil pentru toate cele 12 obști/comune ale Saunului. Początki kolonizacjiHistoryk Friedrich Teutsch uważa, że początek kolonizacji lokacji Nocrich miał miejsce przed 1200 rokiem, pierwszymi docelowymi miejscowościami w tym sensie były Ațâna, Chirpăr i Nocrich, a następnie Cornățel, Găinari, Hosman, Marpod, Săsăuși i Țichindeal.[1] Kilka miejscowości należących do organu administracyjnego [Dwie Lokacje|Dwóch Lokacji]]pojawia się w dokumentach szlacheckich jeszcze przed 1283 rokiem, bez żadnej wzmianki o zamieszkiwaniu ich przez Sasów[2]. Wspomina się o nich w 1263 roku miejscowościach, w których obecność Sasów nie jest potwierdzona[3]: Wiz”, „Munora”, „Hassach” și „Nogrech(Nocrich?), Osady, które przeszły na własność Juli, syna bana Ladislau (lászló ?). Walter Scheiner[4] i autorzy zbioru dokumentów historycznych o Sasach „Urkundenbuch, tom I” uważają, że „Nogrech” to osada Nocrich. Thomas Nägler argumentuje za niemożliwością przejścia miasta wraz z pozostałymi trzema pod panowanie szlacheckie po 100 latach kolonizacji saksońskiej, chociaż sporadycznie niektóre odizolowane wioski lub nawet więcej razem przeżywały te mutacje tylko tymczasowo. Ponadto jest mało prawdopodobne, aby przyszła siedziba znajdująca się w dawnym jądrze prowincji Sybin była własnością szlachecką.[2] Chociaż Nogrech jest siedzibą lokacji o tej samej nazwie, twierdzi Thomas Nägler, dokumenty przygotowane przez Stefana I, „rex junior”, nie wspominają nic o żadnej saksońskiej populacji na terenie „Dwóch Lokacji”.[2] Przyległe podległePlik:Viehbrandzeichen des Leschkircher Stuhls, 1826.jpg 1826 - Dangale pentru vitele din „Scaunul Nocrich” Lokacja Nocrich (`` Leschkircher Stuhl ) składało się z następujących miejscowości: Przypisy
|
