Szerdahelyszék

Strona	Autorzy	Nota
[1]	[2]	Ten artykuł został przetłumaczony z Wikipedii w języku węgierskim. Treści pochodzące z Wikipedii w języku węgierskim są oparte na licencji Creative Commons 3.0 – Uznanie Autorstwa – Na tych samych warunkach. Kopiując je lub tłumacząc, należy podać ich autorów i udostępnić na tych samych warunkach.

Plik:Stuhl Reußmarkt.svg Szerdahelyszék w XV wieku Plik:Scaunul Miercurea CoA.png Herb Szerdahelyszék Szerdahelyszék lub Szeredahelyszék (pol. lokacja Reussmark, niem. Reussmarkter Stuhl rum. Scaunul Miercurea) − specjalna jednostka administracyjna [[Królestwo|Królestwa Węgier] w Siedmiogrodzie: jedna z saskich lokacji w Siedmiogrodzie, która istniała od 1339 do 19 czerwca 1876. miała powierzchnię 217,4 km². Pochodzenie nazwy Nazwa środowego miejsca nawiązuje do dnia targowego. Lokalizacja Leżało na północny zachód od Nagyszeben (Sybina), w węższym rejonie Szerdahely. Jej sąsiadami były: okręg Fehér/Alsó-Fehér vármegye na wschodzie i północy, Szászsebesszék na zachodzie, Szebenszék i jedna z enklaw w komitacie Fehér/[[Felső-Fehér vármegye] na południu. Historia Szerdahelyszék II. Król Geza (1141-62) pochodził z osady saskiej wokół Sybina. W 1224 roku po przywileju Andrzeja II dla Sasów (Andreanum) ludność Seklerów z regionu Orbó vidék wyjechała, a później krzesła Orbai-, Sepsi- i Kézdi-székeket Szerdahelyszéket II. Géza király (1141-62)Szeben környéki szász telepítéséből eredeztetik. Jej nazwa została po raz pierwszy wymieniona 14 lipca 1339 r., gdy jej wysłannik uczestniczył w zebraniu siedmiu saskich lokacji. W 1486 roku król Maciej rozszerzył przywileje Andreanum na wszystkich Sasów. Tak utworzony Universitas Saxonum jest jednostką publiczno-polityczną Sasów w Siedmiogrodzie, której członkiem był Szerdahelyszék. Około 1530 r. lokacja została przeniesiona do luterańskiej gałęzi religii protestanckiej, po której do 1586 r. pojawiły się wszystkie osady saskie w Transylwanii. Jesienią 1705 r. przedmieście Szerdahelyszék zostało spustoszone przez Lőrinca Pekriego, ponieważ przewodniczący odmówił przyłączenia się do konfederacji kuruckiej. Józef II wraz ze swoimi przywilejami zniósł gminę Szerdahelyszék i przyłączył ją do powiatu Szeben megyébe. Jednak po 1790 r. odłączył się. 1705 őszén Szerdahelyszék külvárosát feldúlta Pekri Lőrinc, mivel a szék megtagadta a kuruc konföderációhoz való csatlakozást. II. József (1780-1790) kiváltságaival együtt eltörölte Szerdahelyszék önkormányzatát és Szeben megyébe kebelezte be. 1790 után azonban visszakapta. 1 4 lutego 1849 r., po przegranej bitwie pod vízaknai csata, ​​generał Bem wysłał rannych i chorych do Szászsebes, a Szerdahely nie otrzymywali oni za pieniądze żywności od Sasów. 5 lutego miasto okupowane przez wojsko zostało zniszczone przez generała Puchnera. Po bitwie (1 sierpnia) szerdahelyi ütközet armia pułkownika Steina wycofała się; Utrata 200 zabitych, 1185 więźniów i 2 działa, co oznaczało koniec oblężenia Gyulafehérvár. W latach 1849-1860 należał do okręgu wojskowego Gyulafehérvár. 22 sierpnia 1850 roku Fundacja Uniwersytetu Saksońskiego ustanowiła stypendium szkolne, z którego 1–1 melyből 1-1 ifjú kapott młodych ludzi otrzymało stypendium w wysokości 150 HUF, fundusz Szerdahelyszék otrzymał 600 HUF, a szkoły ludowe 750 HUF. 7-8 marca 1869 r. siedmiogrodzcy Oláhowie (Rumuni) utworzyli w Szerdahely, sprzeciwiającą się zjednoczeniu, transylwańską Rumuńską Partię Narodową, która zdecydowała o bezczynności politycznej. 1869. március 7-8-án az erdélyi oláhok (románok) Szerdahelyen alakították meg az egyesülést ellenző Erdélyi Román Nemzeti Pártot, mely a politikai tétlenséget határozta el. Art. 33 ustawy z 1876 r. podzielił go na powiat Szeben vármegyébe Sybin jako powiat z siedzibą w Szerdahely. Populacja W 1870 r. Liczyło 19 345 mieszkańców Skład narodowościowy Rumuni − 80%, Niemcy − 19% i Węgrzy − 1%. Skład wyznaniowy prawosławni − 14 982 (77,4%), luteranie − 3674 (19%), grekokatolików 473 (2,4%), rzymscy katolicy − 193 (1%) i reformowani − 23. Rozliczenia (Niemiecka nazwa jest w nawiasach). Nazwa rumuńska Nazwa niemiecka Nazwa węgierska Apoldu de Jos Apoldu Mic Kleinapold Kisspold Apoldu de Sus Apoldu Mare Großpold Nagyapold Cărpiniș Keppelsbach Kerpenisch Kerpenyes Dobârca Dobring Doborka Gârbova Urwegen Szúszorbó Ludoș Großlogdes Ludesch Nagyludas Miercurea Sibiului Reußmarkt Szerdahely Poiana Sibiului Flußau Polyún Pojúna Reciu Rätsch Szebenrécse Rod Rod Ruiden Ród Topârcea Tschapertsch Toporcsa Doborka (Dobring) Kerpenyes (Kesselbach) Kisapold (Klein-Pold) Nagyapold (Gros-Pold) Nagyludas (Logdes) Omlás (Hamlesch) Pojána (Pojána) Récse (Rätsch) Ród (Rod) Szászorbó (Urwegen) Szerdahely (Reussmarkt) mezőváros Toporcsa (Tschappertsch) Zsinna (Schina) Céhei Szerdahelyszék céhei a szász városokkal és székekkel közösen alakultak meg: 1493 (másik 1528, 1540, 1638, 1698): kovács 1535 (másik 1556, 1563, 1585, 1615): takács 1536: esztergályos 1569: fazekas 1539: szabó 1540: kesztyűkészítő 1541: szűcs (a szász városokkal közös) 1540: lakatos 1561: ötvös 1562: seborvos 1568: varga 1568: kannagyártó 1569 (másik 1676): bognár 1570: mészáros 1588: kádár 1588: üstműves 1589: tímár 1595: molnár 1618: gombkötő 1747: késgyártó A szász városokkal közösen: 1541: szűcs 1569: fazekas Gildia Gildie środowego miejsca powstały wraz z saksońskimi miastami i katedrami: 1493 (kolejne 1528, 1540, 1638, 1698): kowal 1535 (kolejne 1556, 1563, 1585, 1615): tkacz 1536: tokarka 1569: garncarz 1539: krawiec 1540: producent rękawic 1541: kuśnierz (popularne miasta saksońskie) 1540: ślusarz 1561: złotnik 1562: Sebor 1568: Kradzież 1568: producent puszek 1569 (kolejny 1676): Bognar 1570: rzeźnik 1588: Cooper 1588: kocioł 1589: garbarz 1595: młynarz 1618: segregator guzikowy 1747: producent noży Wraz z miastami saksońskimi: 1541: kuśnierz 1569: garncarz Źróda Tekintő. Erdélyi helynévkönyv. Opracowanie: Vistai András János. [Bez miejsca i roku, publikowane tylko w sieci WWW.] 1–3. kötet. Magyar katolikus lexikon