Unterwald

Strona	Autorzy	Nota
[1]	[2]	Ten artykuł został przetłumaczony z Wikipedii w języku niemieckim. Treści pochodzące z Wikipedii w języku niemieckim są oparte na licencji Creative Commons 3.0 – Uznanie Autorstwa – Na tych samych warunkach. Kopiując je lub tłumacząc, należy podać ich autorów i udostępnić na tych samych warunkach.

Pod lasem to historyczny krajobraz południowej Transylwanii, która obecnie stanowi południowo-wschodnią lub południowo-zachodnią część dzielnic Alba i Sibiu, a także środkowo-wschodnią część okręgu Hunedoara. Der Unterwald ist eine historische Landschaft in Südsiebenbürgen, die heute südöstlicher bzw. südwestlicher Teil der Kreise Alba und Sibiu, als auch zentral-östlicher Teil des Kreises Hunedoara ist. Lokalizacja Pod lasem znajduje się na północnym krańcu Karpat Południowych i rozciąga się między miastami Sibiu na wschodzie, Broos na zachodzie i graniczy z rzeką Mieresch na północy. Der Unterwald befindet sich am Nordrand der Südkarpaten und erstreckt sich zwischen den Städten Hermannstadt im Osten, Broos im Westen und wird im Norden vom Fluss Mieresch begrenzt. Historycznie rzecz biorąc, Unterwald stanowi zachodnią granicę Siedmiogrodu, najbardziej wysuniętą na zachód część Königsboden, a tym samym granicę niemieckiego obszaru osadniczego. Historisch betrachtet bildet der Unterwald die Westgrenze Siebenbürgens, den westlichsten Teil des Königsbodens und damit auch die Grenze des deutschen Siedlungsgebietes. Wyjaśnienie terminów Nazwa Unterwald jest myląca, ponieważ nie jest to obszar zalesiony ani szczególnie zalesiony. Nazwa odnosi się raczej do położenia regionu u podnóża gęsto zalesionych zboczy Karpat, bliżej dzisiejszych gór Schureanu i Cindrel (na mapach z XIX wieku określanych jako „lasy”). Należy zatem rozumieć w tym sensie, że oznacza ziemię pod lasem, czyli pod zalesionymi górami (tak jak na różnych mapach z XVI i XVII wieku: „Ziemia przed lasem (t)”). Der Name Unterwald ist in der Hinsicht irreführend, als dass es sich nicht um ein Waldgebiet oder eine besonders waldreiche Gegend handelt. Vielmehr verweist der Name auf die Lage der Region am Fuße der dicht bewaldeten Karpatenhänge, näherhin der heutigen Schureanu- und Cindrel-Gebirge (auf Karten aus dem 19. Jh. als "Waldland" bezeichnet). Er ist daher in der Hinsicht zu verstehen, als das damit das Land unter dem Wald, also unterhalb des bewaldeten Gebirges, gemeint ist (so wie es auch auf verschiedenen Karten aus den 16. und 17. Jh. erscheint: "Land vor dem Wald(t)"). Historia Kiedy region został podbity przez węgierskich królów w X wieku, osiedlili tam ludność wspierającą Szeklerów, aby zabezpieczyć granicę. Za króla Gézy II (1141–1162) granica została przesunięta dalej na wschód, z Mieresch na Alt, i obszar przygraniczny stał się dostępny. Szeklerowie zostali przesiedleni do dzisiejszego Szeklerland na wschodzie Transylwanii. Zaraz potem rozpoczęto osadnictwo z niemieckimi kolonistami (patrz Transylwańska Saksonia). Pierwszy obszar, na którym się osiedlili, był na zachód od zalesionego lasu. Założyli swoje osady w Rumes, Broos i wówczas zwanej równinie Terra Sebus na Mieresch. Większość z nich przeniosła się dalej na wschód i w 1143 r. Dotarła w okolice Sybina nad Zibinem. Als die Region im 10. Jahrhundert von den ungarischen Königen erobert wurde, siedelten sie dort zur Grenzsicherung das Hilfsvolk der Szekler an. Unter König Géza II. (1141–1162) verlegte man die Grenze weiter nach Osten, vom Mieresch an den Alt, und das Grenzland wurde verfügbar. Die Szekler wurden ins heutige Szeklerland im Osten Siebenbürgens umgesiedelt. Unmittelbar danach begann die Besiedelung mit deutschen Kolonisten (siehe Siebenbürger Sachsen). Der Westen des Unterwaldes war das erste Gebiet, in dem sie sich niederließen. In Rumes, Broos und der damals Terra Sebus genannten Ebene am Mieresch gründeten sie ihre Siedlungen. Der überwiegende Teil zog aber weiter nach Osten und erreichten 1143 die Hermannstädter Gegend am Zibin. Krzesła Broos, Mühlbach i Reussmarkt - stąd obszar znany jako Unterwald, zgodnie z Andreanum (złotą licencją) był częścią ziemi królewskiej i pierwotnie był zamieszkany głównie przez Sasów Siedmiogrodu, którzy uprawiali ziemię. Broos jest nazwany w Złotej Karcie (1224) jako najbardziej wysunięte na zachód miejsce na Königsboden. Die Stühle Broos, Mühlbach und Reußmarkt – mithin das Gebiet, welches als Unterwald bezeichnet wird, war nach dem Andreanum (Goldener Freibrief) Bestandteil des Königsbodens und ursprünglich vornehmlich von Siebenbürger Sachsen bewohnt, die das Land urbar gemacht hatten. Broos wird im Goldenen Freibrief (1224) als westlichster Ort des Königsbodens genannt. W 1241 r. Burza mongolska spustoszyła podleśny las, a od początku XV wieku Turcy raz po raz najeżdżali kraj. Ze względu na położenie na szlaku handlowym i bliskość stolicy Sibiu, wojska często dokonywały grabieży i grabieży w zalesionym lesie. Doprowadziło to do trwałego zdziesiątkowania populacji (zwłaszcza w Brooser i Mühlbacher Stuhl) i zahamowania rozwoju miast. Im Jahre 1241 verwüstete der Mongolensturm den Unterwald und ab dem beginnenden 15. Jahrhundert fielen die Türken immer wieder ins Land ein. Durch die Lage an einer Handelsstraße und die Nähe zur Hauptstadt Hermannstadt, zogen die Heere oft plündernd und brandschatzend durch den Unterwald. Dies führte dauerhaft zu einer Dezimierung der Bevölkerung (besonders im Brooser und Mühlbacher Stuhl) und einer Behinderung der städtischen Entwicklung. Powoli rumuńscy pasterze i rolnicy górscy z dolin karpackich infiltrowali ten obszar i ponownie napełniali życiem osierocone gospodarstwa lub zakładali własne wsie na królewskiej ziemi. Czasami byli tam aktywnie osiedlani, aby móc płacić podatki administracji katedr jako nowi podatnicy, ponieważ nie byli już w stanie płacić wymaganych ciężarów i podatków wojennych książętom siedmiogrodzkim ze względu na wysokie straty saksońskiego oryginału. populacja. Langsam sickerten rumänische Hirten und Bergbauern aus den Karpatentälern in die Gegend ein und füllten die verwaisten Hofstellen wieder mit Leben oder gründeten auf dem Königsboden eigene Dörfer. Teilweise wurden sie auch aktiv dort sesshaft gemacht, um als neue Steuerzahler die Abgaben der Stuhlverwaltungen begleichen zu können, da diese durch die hohen Verluste an sächsischer Ursprungsbevölkerung nicht mehr in der Lage waren, die geforderten Lasten und Kriegsabgaben an die Siebenbürgischen Fürsten zu bezahlen. W latach 1733-1776 transmigracja pod wodzą Marii Teresy i Karola VI. około 3000 austriackich protestantów do Transylwanii, tzw. Landler. Osiedlili się w wyludnionych gminach Großpold, Großau i Neppendorf i przyczynili się do ich rozkwitu. Do Mühlbach przybyło także wielu kolonistów z Baden-Durlach. Niemniej jednak niemiecka część populacji w Unterwald nigdy nie mogła się tak naprawdę podnieść liczbowo. Zwischen 1733 und 1776 kamen durch die Transmigration unter Maria Theresia und Karl VI. etwa 3000 österreichische Protestanten nach Siebenbürgen, die sogenannten Landler. Sie wurden in den entvölkerten Gemeinden Großpold, Großau und Neppendorf angesiedelt und trugen zu deren Aufschwung bei. Nach Mühlbach kam ebenfalls eine Anzahl Kolonisten aus Baden-Durlach. Dennoch konnte sich der deutsche Bevölkerungsteil im Unterwald zahlenmäßig nie wieder wirklich erholen. Podobnie jak inni Sasi siedmiogrodzcy, większość mieszkańców Unterwaldu przeniosła się do Niemiec najpóźniej do 1990 roku. Liczba protestanckich - a więc Niemców - mieszkańców dzielnicy kościelnej Mühlbach jest obecnie bardzo niska (2005: 1811 osób). Wie die anderen Siebenbürger Sachsen, siedelten auch die aus dem Unterwald spätestens 1990 mehrheitlich nach Deutschland aus. Die Zahl der evangelischen – mithin deutschen – Einwohner im Kirchenbezirk Mühlbach ist inzwischen äußerst gering (2005: 1.811 Personen). Lista historycznych miejsc w Unterwald Benzenz (Aurel Vlaicu) Broos (Orăștie) Deutschpien (Pianu de Jos) Dobring (Dobârca) Großpold (Apoldu de Sus) Hamlesch (Amnaș) Kelling (Câlnic) Mühlbach (Sebeș) Petersdorf bei Mühlbach (Petrești) Rätsch (Reciu) Reußmarkt (Miercurea Sibiului) Rumes (Romos) Urwegen (Gârbova) Literatura Ernst Wagner: Geschichte der Siebenbürger Sachsen. Ein Überblick. 6., durchgesehene und erweiterte Auflage. Wort und Welt Verlag, Thaur bei Innsbruck 1990, ISBN 3-85373-055-8. Carl Göllner (Red.): Geschichte der Deutschen auf dem Gebiete Rumäniens. Band 1: 12. Jahrhundert bis 1848. Kriterion, Bukarest 1979.