Kanizsai László
Za: [1]
| Poprzednik: | Wojewoda Siedmiogrodu (1459-1461) |
Następca: |
| Rozgonyi Sebestyén | Kanizsai Miklós |
| Poprzednik: | Ban Chorwacji, Slawonii i Dalmacji (1493-1495) |
Następca: |
| Derencsényi Imre i [Ivan Both]] ?? | Corvin János |
| Poprzednik: | Ban Jajce (1495) |
Następca: |
| Batthyány Baltazar | Kanizsai György |
| ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
Kanizsai László (chor. Ladislav Kaniški (Kanižaj), łac. Ladislaus Kanisay) (bd-1500/01), węgierski szlachcic, chorwacki ban (1493-1495) i ban Jajce (1495) z rodziny szlacheckiej Kaniški.
Życiorys
Był synem Ladislava († 1477/78), mistrza jeźdźców króla. Król Władysław II. Jagiellończyk mianował go banem w 1493 r., prawdopodobnie pod naciskiem niemieckiego cesarza Maksymiliana II Habsburga. Po objęciu urzędu bana potwierdził powojenny pokój i dziedziczne prawo Habsburgów do tronu chorwacko-węgierskiego.[3]
Starał się wzmocnić obronę granic przed penetracją Turków i próbował wprowadzić ustawę, zgodnie z którą oddziały slawońskie chroniłyby nie tylko granice Królestwa Slawonii, ale także Królestwa Chorwacji. Z tego powodu posłowie do parlamentu slawońskiego pozywali go do króla, który zabronił mu zmuszania ich do walki poza Slawonią w 1494 r. W tym samym roku zwołał parlament chorwacki w Bihaciu, z którego wysłano do papieża Aleksandra VI (1492-1503) list z prośbą o pomoc w walce z Turkami i pojednanie biskupa Zagrzebia, Oswalda Thuza z Jánosem Corvinem.[4]
Przypisy
- ↑ Posavski vremeplov Vjekoslav Klaić: Banovine - jajačka i srebrenička, pristupljeno 1. kolovoza 2012.
- ↑ Posavski vremeplov Vjekoslav Klaić: Banovine - jajačka i srebrenička, pristupljeno 1. kolovoza 2012.
- ↑ Ladislav Kaniški - Hrvatski biografski leksikon
- ↑ Ladislav Kaniški - Hrvatski biografski leksikon
