Keglevići (ród)
| Strona | Autorzy | Nota |
| [1] | [2] | Ten artykuł został przetłumaczony z Wikipedii w języku węgierskim. Treści pochodzące z Wikipedii w języku węgierskim są oparte na licencji Creative Commons 3.0 – Uznanie Autorstwa – Na tych samych warunkach. Kopiując je lub tłumacząc, należy podać ich autorów i udostępnić na tych samych warunkach. |
|
Keglevići − chorwacko-węgierski ród szlachecki. Pierwszy znany przodek - około 1300 r. - Piotr, władca zamku Buzini, jest tym, z którego pochodzi przodek. Synem Piotra był Kegel, a ich potomkowie nazywali siebie synami Kegla (Keglevich, Keglegics lub Keglevics) Do połowy XVII wieku mieli więcej chorwackich przynależności. Założyciel węgierskij gałęzi Mikołąj II był kapitanem Onod. Rodzina dała wielu komitatom urzędników, członków izby wyższej. II. Wielu potomków Miklósa miało powiązania z komitatem Szolnok. Spis treściZacni członkowie rodu
Stephanos Keglevich de Porychane został wspomniany w 1386 r. jako „Stephanus Maurus prokurator kościoła świętego Zbawiciela (St. Salvator) w Szybeniku”, w 1413 r. odziedziczył „terra Porychan” jako „Stephanus Maurus”, a w 1435 r. wspomniany jako „Stephanos Keglevich de Porychane, syn Kegal de genere Percal.”[1][2] Kościół Świętego Zbawiciela (Sveti Spas, St. Salvator) w Szibeniku został zbudowany do 1390 r., należał do konwencji benedyktyńskiej i był od 1807 r. do 1810 r. prawosławnym kościołem parafialnym, ale nie jest obecnym kościołem Świętego Zbawiciela w Szibeniku, ponieważ został zbudowany w 1778 roku jako Kościół Wniebowstąpienia Chrystusa, a później zmienił nazwę. To jest od 1810 roku Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny[3] Prokuratorzy ściśle współpracują z architektami i inżynierami, aby zapewnić budowę kościoła. Papież Bonifacy IX założył w 1391 r. klasztor św. Klary w Szybeniku i nakazał zbudować dla niego kolejny kościół, ponieważ, jak napisali, w nowo wybudowanym kościele św. Salvatora było kilka zakonnic, ale najwyraźniej nie przestrzegały zasad.[4] Petar Keglević z Bužim (* ok.1485, † ok.1555) był kapitanem, a później banem Jajce (1521−22) r. W 1526 r., na kilka miesięcy przed bitwą pod Mohaczem, otrzymał ius gladii. Nie brał jednak udziału w bitwie pod Mohaczem (przybył za późno). W latach 1533–1537 był królewskim komisarzem ds. Chorwacji i Slawonii jako prokurator generalny. W latach 1537–1542 był banem Chorwacji i Slawonii. Herby
Przypisy
Źródło
|
| ||||||||||||||||||