|
Ulrich von Cillei (pol. Ulryk Cellejski, chor. Ulrik II. Celjski, węg. Cillei II. Ulrik) (* ok.1406, † 9 listopada 1456 w Belgradzie), szlachcic austriacki i chorwacko-węgierski, Ban całej Slawonii z rodziny hrabiów Celje. Syn Fryderyka II oraz Elżbiety Frankopanskiej, wnuk Hermana II.
W 1433 r. ożenił się z Katariną Branković, córką serbskiego despota Jerzego I Brankovićia, który starał się wzmocnić pozycję rodzin na Bałkanach. W 1436 r. król Zygmunt ogłosił Fryderyka II i jego syn Ulricha II dziedzicznymi książętami Świętego Cesarstwa Rzymskiego. W konfrontacji z Talovciami o tytuł bana i przywództwo w Chorwacji Ulrik wykorzystał ważny wówczas fort Medvedgrad, który nabył po wyginięciu rodu Albenich.
Poparł prawo wdowy Elżbiety do dziedziczenia po królu Albrechcie, w imieniu ich syna pogrobowca Władysława. Po śmierci Matko Talovaca przejął banowanie Slawonii w 1445 r., co umożliwiło mu zdobycie wpływów w Zagrzebiu. W walce o władzę w królestwie Ulrik starł się z potężną węgierską rodziną Hunyadich, a wrogość została tymczasowo osłabiona przez małżeństwo córki Ulrika, Elżbiety z młodszym synem Hunyadiego, Maciejem.[1]
W 1456 r. Ulrich został gubernatorem Węgier, ale w tym samym roku został w Belgradzie[2] zabity przez Władysława Hunyadiego.
Przypisy
Linki zewnętrzne
|
|
.svg){kind=link}