|
Hermann II. von Cilli (pol. Herman II Cyllejski, chor. Herman II. Celjski, bos. Herman II Celjski, węg. Cillei II. Hermann) (*1360, † Bratysława, 13 października 1435), niemiecki szlachcic z rodziny Celje, syn Hermana I i Katariny Kotromanić. Ban Dalmacji i Chorwacji i Ban całej Slawonii.
W czasach Hermanna II. hrabstwo Celje doświadczyło przyspieszonego rozwoju społecznego i materialnego.
Życiorys
W 1396 r. uratował życie króla Zygmunta w bitwie pod Nikopolem i pomógł mu uciec łodzią Dunajem w kierunku Konstantynopola i wrócić do chorwacko-węgierskiego królestwa[1]. W dowód wdzięczności król przekazał mu w 1397 r. Varaždin, a w 1399 r. hrabstwo Zagorje. Nabywając nieruchomości w regionie Slawonii, rodzina Celejskich weszła w krąg chorwackiej elity feudalnej.
Herman nawiązał dynastyczny związek z dynastią luksemburską, wydając swoją córkę Barbarę za króla Zygmunta, a w 1406 r. został mianowany banem całej Slawonii. Działał jako powiernik i dyplomata króla Zygmunta[1].
Ponieważ przez swoją matkę był związany z dynastią Kotromanić zawarł w 1427 r. umowę o sukcesji z królem i banem Bośni Tvrtkiem II, zgodnie z którą tron miał zostać przyznany Hermannowi, jeśliby król zmarł bez potomków płci męskiej.[1]
W latach 1423–1435 ponownie został banem całej Slawonii.
Przypisy
- ↑ 1,0 1,1 1,2 Povijest Hrvata, srednji vijek, s. 340.
Bibliografia
- Povijest Hrvata, Srednji vijek, Zagreb, 2003. ISBN 953-0-60573-0
|
|