Kačići (klan)
| Strona | Autorzy | Nota |
| [1] | [2] | Ten artykuł został przetłumaczony z Wikipedii w języku chorwackim. Treści pochodzące z Wikipedii w języku chorwackim są oparte na licencji Creative Commons 3.0 – Uznanie Autorstwa – Na tych samych warunkach. Kopiując je lub tłumacząc, należy podać ich autorów i udostępnić na tych samych warunkach. |
|
Plik:Kačić (Fojnica Armoral).jpg Herb Kačića według herbu Fojnicy z XVII wieku, ale datowanego na wcześniejszy herb z XV lub XVI wieku. Kačići (węg. Kacsics, łac. Chacichorum, Chacittorum, Cacich), chorwacka rodzina szlachecka, jedno z chorwackich plemion zamieszkałych w XII wieku w miejscowości Omiš (Almissa). Rządzili obszarem księstwa Omis jako swego rodzaju spadkobiercą starożytnego ludu Neretwy, po którym odziedziczyli skłonność do piractwa. Kačići (lat. Chacichorum, genere Chacittorum, generatione Cacich, genus Chacittorum, nobiles de Cacich), hrvatski plemićki rod, jedno od hrvatskih plemena nastanjenih u 12. stoljeću u gradu Omišu (Almissa). Vladali su područjem Omiškog kneštva kao svojevrsni nasljednici drevnih Neretvanaca od kojih su baštinili sklonost gusarenju. Spis treściGenealogia[1]Nieznany osobnik z klanu miał następców:
PochodzenieŹródła historyczne identyfikują szlachetnego Kacica w rejonie portu w Zadarze na zapleczu Zadaru i książąt Omis. [1] Kacići z Omiš rzekomo przybyli z obszaru między Zrmanją a Krką na wybrzeże Omiša gdzieś w XII wieku, gdzie prawdopodobnie osiedlili je król Petar Kresimir IV. [1] Povijesni izvori raspoznaju plemenite Kačiće na prostoru Lučke županije u zadarsko-biogradskom zaleđu i omiške knezove.[2] Omiški su Kačići navodno došli s područja između Zrmanje i Krke na omiško primorje negdje u 12. stoljeću, gdje ih je po svoj prilici naselio kralj Petar Krešimir IV.[2] Są one wymienione w Karcie Supetara jako jeden z sześciu rodzajów, z których wybrano Banesa i którzy wybrali Króla, jeśli umrze bez spadkobiercy. [1] Również w tej samej tabeli jest odniesienie do zakazu rodziny Kacic, która zajmowała to stanowisko w drugiej połowie XI wieku. Kacići należą również do dwunastu wybitnych chorwackich rodzajów, którzy zgodnie z treścią konwencji paktowej zgodzili się na porozumienie z królem węgierskim Kolomanem w 1102 r. [1] Spominju se u Supetarskom kartularu kao jedan od šest rodova iz kojeg su birani banovi, a koji su birali kralja ako umre bez nasljednika.[2] Također, u istom kartularu spominje se neki ban iz roda Kačića koji je tu dužnost obnašao u drugoj polovici 11. stoljeća. Kačići se također ubrajaju među dvanaest istaknutih hrvatskih rodova koji su, prema sadržaju Pacte convente, usuglasili sporazum s ugarskim kraljem Kolomanom 1102. godine.[2] Omiški knezoviLatawce były znane z piractwa i były tak odważne, że latały statkami aż do Boka Kotorska i Włoch. [2] W 1167 roku Kotoranie musieli podpisać z nimi umowę, że będą płacić hołd za bezpłatną nawigację. Nieco później, w 1190 r., Podobny los spotkał Dubrownik, który zgodził się zapłacić roczny hołd, aby zapobiec plądrowaniu ich statków handlowych. Kačići su bili poznati po gusarstvu, a bili su toliko smioni da su se s brodovima zalijetali sve do Boke kotorske i Italije.[3] Godine 1167. Kotorani su morali s njima potpisati ugovor da će im plaćati danak za slobodnu plovidbu. Nešto kasnije, 1190. godine pogodila je slična sudbina i Dubrovnik koji pristaje plaćati godišnji danak da njihovi trgovački brodovi ne bi bili pljačkani. W XIII wieku Wenecjanie podbili Zadar i Dubrownik, ale to nie przeszkodziło Kacićowi w kontynuowaniu działalności pirackiej na swoich łodziach, a także poleciały na włoskie wybrzeże Adriatyku. Te napady zaczęły drażnić wszystkich swoich sąsiadów, w tym papieża Honoriusza III (1216-1227), który zwrócił się o pomoc do chorwacko-węgierskiego króla Andrzeja II. oraz miasta Split i Dubrownik. [3] Węże zaatakowały nawet statki niosące krzyżowców w kierunku Palestyny i wróciły ze zrabowanymi skarbami. U 13. stoljeću Mlečani su zaposjeli Zadar i Dubrovnik, no to Kačiće nije sprijećilo da nastave gusarsku aktivnost i nad njihovim brodicama, pače su se zalijetali i na talijansku obalu Jadrana. Ove pljačke počele su ljutiti sve njihove susjede, pa i samog papu Honorija III (1216.-1227.) koji se za pomoć obratio hrvatsko-ugarskom kralju Andriji II. te gradovima Splitu i Dubrovniku.[4] Kačići su napadali čak i brodove koji su prevozili križare prema Palestini i nazad se vraćali s opljačkanim blagom. W XIII wieku stali się tak gwałtowni, że zaatakowali wszystkie naczynia w akwarium, które monitorowali, co ostatecznie wywołało ostrą reakcję sąsiadów. W 1235 r. Zostali zaatakowani przez flotę Dubrownika i zmuszeni do zawarcia umowy. Jednak Kacici nie przestrzegali traktatu, więc w 1245 r. Mieszkańcy Dubrownika ponownie interweniowali. Konflikt nie nastąpił, ponieważ Kacići obiecał, że nie zaatakuje statków dubrownickich od Molunto do Ston i nie zrekompensuje im [3]. U 13. stoljeću su se toliko osilili da su napadali sva plovila u akvatoriju koji su nadzirali što je naposlijetku izazvalo oštre reakcije susjeda. Godine 1235. napali su ih brodovljem Dubrovčani i prisilili ih na sklapanje ugovora. Međutim, Kačići nisu poštivali ugovor pa su Dubrovčani 1245. opet intervenirali. Do sukoba nije došlo, jer su Kačići obećali da neće napadati dubrovačke brodove od Molunta do Stona i da će im nadoknaditi odštetu.[4] Plik:114 Omis.jpg Pogled na Omiš i utvrdu W 1259 r. Mieszkańcy Splitu zawarli sojusz z Trogirem i Banem Butką przeciwko Kacicowi [4]. Jednak ten konflikt nie był tak trudny dla Omisanów jak ten z 1240 roku, kiedy to okręty Omis zostały prawie całkowicie zniszczone przez mieszkańców Splitu [4]. Smoki również wyzdrowiały i ponownie splądrowały Adriatyk, nawet do Apulii, co sprowokowało króla Neapolu. Z tego powodu akcja podjęta w 1274 r. Przez króla Karla z Neapolu oraz miasta Split i Sibenik powraca. Węże są teraz zmuszone do sojuszu z Wenecjanami. 25 sierpnia 1274 r. Książęta Rados i Bogdan z rodziny Kacic podpisali traktat pokojowy z Wenecjanami w Zadarze [5]. Godine 1259. Splićani su sklopili savez s Trogirom i banom Butkom protiv Kačića.[5] Međutim, ovaj sukob za Omišane nije bio toliko težak kao onaj iz 1240. kada su Splićani gotovo do temelja uništili omiško brodovlje.[5] Kačići su se i ovoga puta oporavili i ponovno nastavili pljačkati po Jadranu, čak do Apulije što je izazvalo napuljskog kralja. Zbog toga dolazi ponovno do akcije koju poduzima 1274. kralj Karlo Napuljski i gradovi Split i Šibenik. Kačići su sada prisiljeni sklopiti savez sa Mlečanima. Dana 25. kolovoza 1274. potpisali su knezovi Radoš i Bogdan iz roda Kačića mirovni ugovor s Mletcima u Zadru.[6] Od połowy XIII wieku Księstwo Neretwy powoli zanika pod naciskiem otaczających go sił. Korcula została po raz pierwszy oddzielona od księstwa, aw 1278 r. Hvar i Brac przyjęli władzę Republiki Weneckiej [6]. Następnie Wenecjanie przeprowadzili wojnę z ludem Omiša, a w końcu w 1280 r. Udało mu się zająć sam Omiš. Jednak latawce szybko odzyskały zmysły i zaczęły atakować weneckie galery i sam Omiš, chcąc wyzwolić swoje miasto. Ich sąsiedzi po raz kolejny próbują zjednoczyć się przeciwko temu zagrożeniu, więc w latach 1286-1287. Wenecjanie zatrudniają mieszkańców Dubrownika i Bribiru, aby pomogli im walczyć z Kaciciem [7]. W 1287 r. Paweł I. Bribirski podbił Omiš i cały jego obszar [6]. Węże zawarły teraz pokój z Wenecją przez trzy lata (1290), ale nadal nie rezygnują z napadów. Wenecjanie mieli dość tych piratów i ostatecznie zostali zmuszeni do poddania się Trogiru i Szybenika w 1323 r., A następnie samego Splitu. Od sredine 13. stoljeća Neretvanska kneževina polako nestaje pod pritiskom okolnih snaga. Prvo se iz sastava kneževine izdvojila Korčula, a 1278. godine Hvar i Brač su prihvatili vlast Mletačke Republike.[7] Nakon toga Mlečani su zaratili s Omišanima i konačno, 1280. godine uspjeli zauzeti sam Omiš. Kačići su ipak brzo došli k sebi i počeli nasrtati na mletačke galije i sam Omiš želeći osloboditi svoj grad. Njihovi susjedi pokušavaju se još jednom udružiti protiv ove prijetnje, pa 1286.-1287. Mlečani angažiraju Dubrovčane i Bribirce da im pomognu u borbi protiv Kačića.[8] godine 1287. Pavao I. Bribirski zavladao je Omišem i čitavim njegovim područjem.[7] Kačići sada na tri godine sklapaju (1290.) mir s Venecijom, ali i dalje ne odustaju od pljački. Mlečanima su dojadila ova gusarenja i na koncu su prisiljeni 1323. predati Trogir i Šibenik, a nešto kasnije i sam Split. Notable members
Kačići u Makarskom primorjuPo upadku centrum ich rządów miasto Omiš, w 1280 r., Kacići nie odgrywają istotnej roli w historii Chorwacji. W XV wieku pojawiły się w źródłach na Riwierze Makarskiej. [1] W 1417 r. Bośniacki król istnienia prawa Kacica do Makar, Drvenik, Pasicina, Miluse i Lapcanj (Gradac), co wcześniej potwierdził bośniacki ban Stjepan II. i król Tvrtko I. Poslije pada središta njihove vlasti, grada Omiša, 1280. godine, Kačići ne igraju važnu ulogu u hrvatskoj povijesti. U 15. stoljeću javljaju se u izvorima na prostoru Makarskog primorja.[2] Godine 1417. bosanski kralj Ostoja prava Kačića na Makar, Drvenik, Pasičinu, Miluse i Lapčanj (Gradac), koja su im prethodno potvrdili bosanski ban Stjepan II. i kralj Tvrtko I. W lipcu 1452 r. Członek rodziny Grubishów udał się do Wenecji, aby otrzymać od rządu weneckiego potwierdzenie starych praw i zwyczajów, wybaczenie przemocy i rabunku, prawo do budowy fortu w Makar i założenia portu do eksportu towarów oraz obowiązek płacenia podatków i udziału wojskowego na własny koszt. obszar między Neretwą a Cetiną. [1] W listopadzie tego samego roku Wenecjanie pozwolili im wybrać własnego księcia. U srpnju 1452. pripadnik roda Grubiša odlazi u Veneciju gdje dobiva od mletačke vlade potvrdu starih prava i običaja, oprost od nasilja i pljačke, pravo na podizanje utvrde u Makaru i osnivanje luke za izvoz robe i obvezu plačanja poreza i vojnog sudjelovanja o svom trošku na području između Neretve i Cetine.[2] U studenom iste godine Mlečani im dopuštaju izbor vlastitog kneza. W 1499 r. Kacići i krajina znalazły się pod panowaniem tureckim. W tym czasie starszym Kaciciem był książę Juraj Marković, z którym dzielna szlachcica Dmina Papalic znalazła chorwacką redakcję Kroniki Popu Dukljanina. [1] Godine 1499. Kačići i područje Krajine padaju pod tursku vlast. U to vrijeme starješina Kačića je knez Juraj Marković kod kojega je splitski plemić Dmine Papalić pronašao hrvatsku redakciju Ljetopisa popa Dukljanina.[2] W przypadku tureckich administracji nadbrzeżnych Kacići są rzadko wymieniane, ale źródło pokazuje, że zachowują lokalne księstwa. Od początku XVII wieku pojawiały się one ciągle w źródłach, ale do tego czasu rozwinęły się w szereg gałęzi wywodzących się od książąt wybrzeża. Następnie w Makarskiej wspomniał o nim Rados Kacic Jurcevic w 1650 r., A nazwisko Jurcevic zostało oficjalnie uznane przez Chorwackie Towarzystwo Szlacheckie jako nazwisko szlacheckie, odziedziczone po Kacic, a herb Jurcevic jest bardzo podobny do herbu Kacic. Chorwacki pisarz Andrija Kacic Miosic w swojej pracy Przyjemna rozmowa o społeczeństwie słowiańskim wspomina podział Kacica na potomków, od pierwszego syna Jure'a zostali nazwani Jurcevic, od innych synów i krewnych zostali nazwani Pekici, Peko, Viskići, Andrijašević, Bartulovići, Stipići, Alesi, Alići. O rodzinach Kačicia wspomina także Vjekoslav Klaić w książce „Plemiona chorwackie od XII do XVI wieku”, wydrukowanej w Zagrzebiu w 1897 roku w porządku alfabetycznym. Za turske uprave Primorjem, Kačići se rijetko spominju, no iz izvora je vidljivo da zadržavaju mjesna kneštva. Od početka 17. stoljeća opet se pojavljuju kontinuirano u izvorima, ali tada su već razgranati na niz ogranaka koji su potekli od primorskih knezova. Nakon toga spominje se u Makarskoj Radoš Kačić Jurčević 1650., te je prezime Jurčević i službeno priznato od strane Hrvatskog plemićkog društva kao plemićko prezime, naslijeđeno od Kačića, a i grb Jurčevića je vrlo sličan grbu Kačića. Hrvatski književnik Andrija Kačić Miošić u svojem djelu Razgovor ugodni naroda slovinskoga spominje podjelu Kačića na potomke, od prvog sina Jure nazvaše se Jurčević, od drugih sinova i rođaka nazvaše se Pekići, Peko, Viskići, Andrijaševići, Bartulovići, Stipići, Alesići, Miošići. Kačićeve rodove navodi i Vjekoslav Klaić u knjizi "Hrvatska plemena od XII. do XVI. stoljeća", tiskanoj u Zagrebu 1897. složenih abecenim redom. Węże pod względem swojej natury i kultury są uderzająco podobne do starych Neretlian z IX i X wieku, jednego z najsławniejszych piratów Adriatyku. Sukces Kacica na morzu w znacznym stopniu przyczynił się do tego, że łódź zwana była strzałą. (Patrz [10]) Kačići, gledano po njihovoj naravi i kulturi, nevjerojatno su slični starim Neretljanima iz 9. i 10. stoljeća, jednima od najpoznatijih jadranskih gusara. Uspjehu Kačića na moru puno je pridonijela brodica nazvana strijela. (Vidi[11]) Makarska branchW źródłach z XV wieku Kačićowie występują na Riwierze Makarskiej (Krajina) [13], najprawdopodobniej jako potomkowie gałęzi Omiša w Kačićs. [3] [4] Zgodnie z genealogią zachowaną przez najbardziej znanego członka rodziny, Andriję Kačića Miošicia, jedna gałąź rodziny wyjechała na Węgry, gdzie walczyła z rodziną szlachecką Zagar [3]. Wrócili do Dalmacji, jeden brat do Zadaru, drugi do Szybenika, a dwa ostatnie na Riwierę Makarską, gdzie rozpoczęli budowę zamków w Gradac i Trpanj, a także praktykowali piractwo aż do Apulii [3]. In 15th-century sources, Kačićs appear in the Makarska Riviera (Krajina),{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} most likely as the descendants of Omiš branch Kačićs.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}}{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} According to the genealogy preserved by the most well known member of the family, Andrija Kačić Miošić, one branch of the family went to Hungary, and there fought with Zagar noble family.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} They returned to Dalmatia, one brother to Zadar, another to Šibenik, and the last two to the Makarska Riviera, where they started building castles in Gradac and Trpanj, as well as practicing piracy up to Apulia.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} Pierwszym znanym członkiem oddziału w Makarskiej był Vrsajko. [3] Według genealogii rodzina rozgałęziła się od swojego syna Barana (druga połowa XIV wieku) [3]. Synowie Barana: Vukašin, Vukić, Andriš i Baran zostali wspomniani w dokumentach historycznych; Król Stephen z Bośni Kupujący w 1417 r. Potwierdził prawa swoich wasali Vukashin, Baran i Juraj Vukačić do Makar, Drvenik, Pasčina, Miluse, Lapčanj (Gradac), uprzednio potwierdzonych przez bośniacki ban Stephen II Kotromanić i bośniacki król Tvrtko I. [3] The first known member of the Makarska branch was Vrsajko.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} According to the genealogy, the family branched out from his son Baran (second half of the 14th century).{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} Baran's sons Vukašin, Vukić, Andrijaš and Baran were mentioned in historical documents; Bosnian king Stephen Ostoja, in 1417, confirmed the rights of his vassals Vukašin, Baran and Juraj Vukačić to Makar, Drvenik, Pasičina, Miluse, Lapčanj (Gradac), which were previously confirmed by Bosnian ban Stephen II Kotromanić and Bosnian king Tvrtko I.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}}
W lipcu 1452 r. Grubisha szukał rodziny i wszystkich rezydencji Krajiny, by zostać wasalami weneckimi [3]. Wenecja przyjęła tę prośbę, potwierdziła dawne zwyczaje, pozwoliła na założenie fortu i portu w Makar i wybaczyła starszą przemoc [3]. W ten sposób koty i rezydencje Krajiny walczyły na własny koszt między rzekami Neretvą i Cetiną i dawały podatki Wenecji [3]. In July 1452, Grubiša sought for his family and all residents of Krajina to become Venetian vassals.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} Venice accepted the request, confirmed their old customs, allowed the foundation of fort and port in Makar, and forgave older violence.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} Thus, the Kačićs and residents of Krajina fought at their own expense between Neretva and Cetina rivers, and gave taxes to Venice.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}}
Wenecki powiernik na wyspie Hvar doniósł w 1498 r. O osmańskim przygotowaniu 25 statków do ataku morskiego na Krajinę i Kačićs [3]. W następnym roku stali się poddanymi osmańskimi [3]. W 1500 r. Monarcha w Splicie poinformował Wenecję, że Turcy schwytali kilku delegatów ze Splitu i że bezpiecznie przybył do Mostaru tylko dzięki knurowi Jurajowi Markovicowi, osmańskiemu poddanemu i przyjacielowi Wenecjan. [3] Marković napisał z Makarskiej do Wenecji, że klęczał przez 15 lat i zawsze był przyjacielem Wenecjan. [3] W kolekcji i archiwum Marković D. Papalić znalazł chorwacką redakcję Kroniki kapłana Duklji. [3] A Venetian confidant on Hvar reported, in 1498, the Ottoman preparation of 25 ships for sea attack on Krajina and Kačićs.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} In the next year, they became Ottoman subjects.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} In 1500, the Split monarch reported to Venice that Ottomans captured several delegates from Split, and that safely arrived in Mostar only thanks to knez Juraj Marković, an Ottoman subject and Venetian friend.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} Marković wrote from Makarska to Venice that he was knez for 15 years and always a friend of the Venetians.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} In the Marković collection and archive, D. Papalić found the Croatian redaction of the Chronicle of the Priest of Duklja.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}}
Podczas panowania osmańskiego koty były tylko częściowo wymienione, ale nadal tam mieszkały. [3] Od początku XVII wieku można je ponownie prześledzić w dokumentach, ale jako członkowie rodziny kilku oddziałów wywodzący się od książąt przybrzeżnych [3]. W XVII i XVIII wieku rodzina nadal rozgałęziała się i stawała niezależnymi rodzajami [3]. Ich nazwy są zwykle noszone w połączeniu z „Cat”, a także mają tytuł „conte” [3]. During the Ottoman rule, Kačićs were only partially mentioned, but still lived there.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} From the beginning of the 17th century, they can again be traced in the documents, but as family members of several branches descending from the coastal princes.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} In the 17th and 18th centuries, the family continued to branch out and become independent genera.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} Their names usually carried a combination with "Kačić", as well had the title of "conte".{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}}
Według genealogii z synów Vukashina wyłoniły się trzy gałęzie: Vukmir, Grubisha, Radoja i Radonia [3]. Na osadę potomkowie Vukmira są znani jako Kacic z Gradac, podczas gdy potomkowie Radonja i Grubisha są Kacic z Brist. [3] Z pierwszego oddziału przyszli Jurčević, Viskić (Visko), Stipić, Pekić (Peko) i Bartolović (starszy Sladojević), zaś z drugiego oddziału Miošić, Aleksić (Alesić), Žarković i Barišić. [3] Oddział Kačić-Bartolović lub Bartulović jest członkiem Chorwackiego Stowarzyszenia Szlachty, które zostało utworzone w 1995 r. [27] According to the genealogy, from Vukašin's sons Vukmir, Grubiša, Radoja and Radonja emerged three branches.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} Per settlement, Vukmir's descendants are known as Kačićs of Gradac, while those of Radonja and Grubiša are Kačićs of Brist.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} From the first branch emerged Jurčević, Viskić (Visko), Stipić, Pekić (Peko) and Bartolović (older Sladojević), while from the second branch came Miošić, Aleksić (Alesić), Žarković and Barišić.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} The Kačić-Bartolović or Bartulović branch is a member of Croatian Nobility Association, which was formed in 1995.[12]
Potomkowie syna Barana, Vukića, w Kotšinie, byli Terzić, Šimunović (wymarły w XVII wieku), Marković i prawdopodobnie Begić. [3] Z syna Barana wyłonił się Andriš Šiljić, Perić, Klarević, Bašić i Filipčević. [3] Koty z Makar podzielone na Andrijašević i Mitrović. [3] Baran, potomek syna Barana, był rodziną Baranović. [3] Descended from Baran's son Vukić, in Kotišina, were Terzić, Šimunović (extinct in the 17th century), Marković, and probably Begić.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} From Baran's son Andrijaš emerged Šiljić (Šilje), Perić, Klarević (Čavelić), Baše (Bašić) and Filipčević.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} Kačićs from Makar divided into Andrijašević and Mitrović.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} Descended from Baran's son Baran was the family of Baranović.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}}
Notable members
Notable members
Kačići u zadarsko-biogradskom zaleđuW XII i XIII wieku członkowie tego rodzaju posiadali ziemię na zapleczu Zadaru, na szerszym obszarze Tinj, Nadine, Kacina Gorica i prawdopodobnie w Kokicani i Kamenjani. Niektórzy członkowie tego rodzaju mieszkali również w Bla ~ ani, Zadar, Nin i Pag. [1] O Kaciću wspomniano po raz ostatni w Zadarze w 1527 r. I w Zadarze w 1492 r. U 12. i 13. stoljeću pripadnici roda imali su posjede u zadarskom zaleđu, na širem prostoru Tinja, Nadina, Kačine Gorice, te vjerojatno u Kokičanima i Kamenjanima. Neki članovi roda živjeli su i u Blaćanima, Zadru, Ninu i Pagu.[2] Kačići se spominju zadnji puta u Zadru 1527. godine, a u zadarskoj okolici 1492. godine. Kačići u UgarskojIstnieje inna gałąź Kacic, która już dawno wyjechała na Węgry, węgierskie źródła nazywają tę rodzinę Kacsics. , a chorwacko-słowiańsko-dalmatyński ban Simon Kacic, z tej rodziny urodziło się wiele węgierskich rodzin szlacheckich, z których najbardziej znanymi są Szecseny, Gereb z Vingart, Farkas, Liberscei, Hollokoi. Postoji još jedan ogranak Kačića koji je davno otišao u Ugarsku, mađarski izvori taj ogranak obitelji zovu Kacsics.Ta obitelj se odselila u grad Szecseny kraj rijeke Ipel na sjeveru današnje Mađarske, obitelj je dobila plemićki status, te čak i imala jednog slavonskog bana Mihovila Kačića, te hrvatsko-slavonsko-dalmatinskog bana Šimuna Kačića, od ove obitelji su poslije nastale mnoge ugarske plemićke obitelji, a najpoznatije su Szecseny, Gereb od Vingarta, Farkaš, Liberscei, Hollokoi. Hungarian branchPlik:Salgóvár1.jpg The ruins of Salgó Castle Plik:Castle of Holloko with Panorama.JPG The ruins of Hollókő Castle. Kilku uczonych uważa się za potomków Omiša Kačićsa. [3] [35] Są one wymienione na początku XIII wieku [36] w hrabstwach północnych Nógrád, Salgó i Hollókő. [3] Several scholars considered that Hungarian Kacsics may have been descendants of Omiš Kačićs.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}}{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} They are mentioned in the early 13th century,{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} in Northern counties Nógrád, Salgó and Hollókő.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}}
Pierwszymi wymienionymi szlachcicami są bracia Michael Kacsics i Simon Kacsics, wojewoda Siedmiogrodu (1209-1212; 1215) i Zakon Slawonii (1212; gdzieś 1213-1218). [3] [37] Simon brał udział w zabójstwie królowej Gertrudy z Meranii (24 września 1213 r.); dlatego węgierski król Andrzej II skonfiskował swój dobytek [37] [38] The first mentioned noblemen are brothers Michael Kacsics and Simon Kacsics, the Voivode of Transylvania (1209–1212; 1215) and Ban of Slavonia (1212; somewhere 1213–1218).{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}}{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} Simon took part in the murder of Queen Gertrude of Merania (24 September 1213); therefore, King Andrew II of Hungary confiscated his possessions.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}}[21] Zwolennicy Andrzeja II w jego buncie przeciwko starszemu bratu, a następnie królowi Emericowi, mogli obejmować szlachetną rodzinę Kačić. [39] W związku z zamiarem nowego króla rozszerzenia kręgu zwolenników, niektórzy członkowie rodziny prawdopodobnie zostali obdarowani posiadłościami na Węgrzech [39]. Relacje między Węgrem a Omišem Kačićem zostały zidentyfikowane przede wszystkim w wzmiance o Šimun Kačiću w dokumencie z 1178 r., Z ojcem Nikolą i bratem Jakovem, a także z braćmi Borislavem, Bogdanem i innymi członkami rodziny w dokumencie z 1190 r. [39] Supporters of the Andrew II in his rebellion against the elder brother and then king Emeric may have included the noble family Kačić.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} With the new king's intention of spreading his circle of supporters, some members of the family were probably gifted with estates in Hungary.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} A relationship between Hungarian and Omiš Kačićs is identified primarily in the mention of Šimun Kačić in a document from 1178, with father Nikola and brother Jakov, and with brothers Borislav, Bogdan and other family members in a document from 1190.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} W następnych dwóch lub trzech pokoleniach rodzaj rozgałęził się na kilka linii i rodzin. [3] [36] Najpierw Zagyvafő, Libercsei, a później Libercsei Tomposi, Libercsei Radó, Fülek, Ozdini, Etre, Kecsői / Berzence, Hollókő, Salgó i Bejei. [36] Syn Michała, Falkos (1255), posiadał nieruchomości w Szécsény i Nógrád, i był założycielem rodzaju Libercsei, z którego wyłonili się potężni Szécsényi, Geréb z Vingárty i Farkas z Szeszárme. [38] [40] [36] Do Szécsényi należał do Kónya, Ban of Croatia (1366-67), podczas gdy do Geréb należał do Matthiasa, również do Ban of Croatia (1483-92). [3] [40] In the next two or three generations, the genus branched into several lineages and families.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}}{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} First the Zagyvafői, Libercsei, and later Libercsei Tompoši, Libercsei Radó, Füleki, Ozdini, Etre, Kecsői/Berzencei, Hollókői, Salgói, and Bejei.{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} Michael's son Falkos (1255) held properties at Szécsény and Nógrád, and was the founder of genus Libercsei, from which emerged powerful Szécsényi, Geréb of Vingárta, and Farkas of Szeszárme.[21]{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}}{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}} To the Szécsényi belonged Kónya, Ban of Croatia (1366–67), while to the Geréb belonged Matthias, also Ban of Croatia (1483–92).{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}}{{#invoke:Footnotes|sfn|template=sfn}}
Członkowie rodzaju zaakceptowali zwierzchnictwo Máté Csáka III, jednego z najpotężniejszych oligarchów królestwa, około 1300 r .; tylko jeden z nich, Thomas Szécsényi, stał się stronnikiem króla Karola I., król przekazał mu majątek swoich krewnych po zwycięstwach nad oligarchą [38]. The members of the genus accepted the supremacy of Máté Csák III, one of the most powerful oligarchs of the kingdom, around 1300; only one of them, Thomas Szécsényi became the partisan of King Charles I. Consequently, the king granted him his relatives' possessions following victories over the oligarch.[21] Notable members
Poznati Kačići
Famous Snakes
Przypisy
Literatura
Vanjske povezniceKategorija:Hrvatska plemena Kategorija:Hrvatsko plemstvo Kategorija:Hrvatske plemićke obitelji
Notable members
|
| |||||||||||||||||||||||||||
Uwaga: Domyślnym kluczem sortowania będzie „Kačići” i zastąpi on wcześniej wykorzystywany klucz „Kacici, klan”.
- ↑ Bosna i Hercegovina: iseljenički kalendar. Matica iseljenika SR Bosne i Hercegovine. 1969. https://books.google.com/books?id=rEUoAQAAMAAJ. "Hrvatski feudalac i gospodar Neretvanske krajine Đuro Kačić imao je za ženu kćerku srpskog kralja Vladislava. Ona je od oca dobila miraz. O ovome nas 1276. godine obavještava jedno pismo na srpskohrvatskom jeziku Đure Kačića."
- ↑ Journal of Croatian Studies. Croatian Academy of America. 1988. str. 124. https://books.google.com/books?id=m7lnAAAAMAAJ. "The Croatian Cyrillic Letter of Duke Đure Kačić of Omiš (list OmiSkog kneza Đure Kačiča) to Dubrovnik was written in 1276."
.jpg){kind=link}
