Lőrinc (sędzia)
| Strona | Autorzy | Nota |
| [1] | [2] | Ten artykuł został przetłumaczony z Wikipedii w języku angielskim. Treści pochodzące z Wikipedii w języku angielskim są oparte na licencji Creative Commons 3.0 – Uznanie Autorstwa – Na tych samych warunkach. Kopiując je lub tłumacząc, należy podać ich autorów i udostępnić na tych samych warunkach. |
Lőrinc (* nieznana, † po 1180), węgierski szlachcic, sędzia królewski (łac. curialis comes) między 1164 a 1172 r., z panowania króla Węgier Stefana III.[1] Lőrinc był lojalny wobec Gejzy II, zgodnie z królewskim przywilejem wydanym w 1212 r., zajmując stanowiska ispána Sopron[1] i komitatu Vas przez ponad dwadzieścia lat, od 1141 do 1162 r.[1] Gdy był już sędzią królewskim, nieautentyczny dokument określa go również jako ispána komitatu Sopron, więc nie można wykluczyć, że Lőrinc posiadał oba ispánaty dożywotnio[1]. Gdy wybuchła wojna domowa między Stefanem III, który wstąpił na tron po śmierci ojca Gejzie II, a jego stryjami (Władysławem i Stefanem IV) w 1162 r., Lőrinc poparł młodego króla[2]. Został wymieniony wśród wielkich baronów w 1162 r.[3] Został mianowany sędzią królewskim w 1164 roku, zastępując Gabriela.[1] W 1172 r., gdy Łukasz, arcybiskup Esztergom, odmówił przeprowadzenia koronacji Beli III, która powrócił z Konstantynopola, Lőrinc i wielu innych baronów podążyło za arcybiskupem i wsparło księcia Gejzę, najmłodszego ocalałego syna zmarłego Gejzy II[2]. Jednak Bela III był w stanie wzmocnić swoją władzę i został koronowany przez arcybiskupa Kalocsa, który został upoważniony przez papieża Aleksandra III na początku 1173 roku. Według kroniki czeskiej (Continuatio Gerlaci abbatis Milovicensis), Bela uwięził swojego młodszego brata, Gejzę, który jednak wydostał się z więzienia i uciekł do Austrii w 1174 r.[3] wraz z Lőrincem, który również uciekł z kraju. Gejza zmarł na wygnaniu[2]. Lőrinc i jego żona Christina spędzili lata na emigracji w Austrii do ok. 1180 r., gdy otrzymali list od Stefana, opata opactwa św. Genevieve w Paryżu, który poinformował ich, że ich syn Bethlehem który został wysłany do opactwa, aby uzyskać wyższe wykształcenie, zmarł z powodu choroby. Opat zapewnił ich, że ich syn zmarł nie pozostawiając długu. Dalej, Stefan dziękował za darowiznę wysłaną wcześniej na opactwo (złote, ornaty, konie i sztandary)[4]. Przypisy
Źródła
|
| ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||