Scaunul Nocrich

Strona	Autorzy	Nota
[1]	[2]	Ten artykuł został przetłumaczony z Wikipedii w języku rumuńskim. Treści pochodzące z Wikipedii w języku rumuńskim są oparte na licencji Creative Commons 3.0 – Uznanie Autorstwa – Na tych samych warunkach. Kopiując je lub tłumacząc, należy podać ich autorów i udostępnić na tych samych warunkach.

Plik:Leschkircher Stuhl.svg „Scaunul Nocrich” w XV wieku Plik:Scaunul Nocrich - Josephinische Landesaufnahme, 1769 - 1773.jpg Scaunul Nocrich na Harta Iosefină Siedmiogrodu, 1769-73 Leschkircher Stuhl (pol. siedziba Nocrich, rum. Scaunul Nocrich) była jednostką administracyjną siedmiogrodzkich Sasów, która pojawiła się na początku XIII wieku, a od 1291 roku była znana jako Alzener Stuhl, zapewne z powodu prawa do organizacji jarmarków. W 1589 r. miejscowość Leschkirch (rum. Nocrich) otrzymała prawo do urządzania jarmarku, stając się od 1620 r. (według innych źródeł od 1627 r.) rezydencją lokacji, zwanej odtąd Leschkircher Stuhl (Lokacją Nocrich). Miejscowości Alzen (rum. Alțâna) i Leschkirch (rum. Nocrich) przez 200 lat sądziła się o prawo do organizacji targów (Marktrecht). W 1543 roku miejscowość Ziegenthal (rum. Țichindeal) zostało oficjalnie zlikwidowane, chociaż od XII wieku była już opuszczonym średniowiecznym miastem. Później została ponownie zaludniona. Prawo do pobierania dziesięciny z Királyföld było ważne dla wszystkich 12 lokacji. Początki kolonizacji Historyk Friedrich Teutsch uważa, że ​​początek kolonizacji lokacji Nocrich miał miejsce przed 1200 rokiem, pierwszymi docelowymi miejscowościami w tym sensie były Ațâna, Chirpăr i Nocrich, a następnie Cornățel, Găinari, Hosman, Marpod, Săsăuși i Țichindeal. Kilka miejscowości należących do organu administracyjnego [Dwie Lokacje|Dwóch Lokacji]]pojawia się w dokumentach szlacheckich jeszcze przed 1283 rokiem, bez żadnej wzmianki o zamieszkiwaniu ich przez Sasów. Wspomina się o nich w 1263 roku miejscowościach, w których obecność Sasów nie jest potwierdzona: Wiz”, „Munora”, „Hassach” și „Nogrech(Nocrich?), Osady, które przeszły na własność Juli, syna bana Ladislau (lászló ?). Walter Scheiner i autorzy zbioru dokumentów historycznych o Sasach „Urkundenbuch, tom I” uważają, że „Nogrech” to osada Nocrich. Thomas Nägler argumentuje za niemożliwością przejścia miasta wraz z pozostałymi trzema pod panowanie szlacheckie po 100 latach kolonizacji saksońskiej, chociaż sporadycznie niektóre odizolowane wioski lub nawet więcej razem przeżywały te mutacje tylko tymczasowo. Ponadto jest mało prawdopodobne, aby przyszła siedziba znajdująca się w dawnym jądrze prowincji Sybin była własnością szlachecką. Chociaż Nogrech jest siedzibą lokacji o tej samej nazwie, twierdzi Thomas Nägler, dokumenty przygotowane przez Stefana I, „rex junior”, nie wspominają nic o żadnej saksońskiej populacji na terenie „Dwóch Lokacji”. Miejscowości lokacji Nazwa rumuńska Nazwa niemiecka Nazwa lokalna Nazwa węgierska Alțâna Alzen Alzen Âltsen Alcina Benești potocznie Bendorf Bägendorf Bajendorf Bajenderf Baejndref' Bendorf Bene Chirpăr Kirchberg tłum. Dealul Bisericii Kürpöd Körpöd Fofeldea poprzednio: Hohfeldia Hochfeld tłum: Wysokie pole lub Górne pole ''Hiufält Hîfield Hófäöld Fóföld Glâmboaca poprzednio: Glămboaca Glîmbocata Hühnerbach Honnerbach Honerbich Glimboka Hosman poprzednio: Hozman Holzmengen Holzmannthal Hultsmänjen Hűltsmanjen Hultsmońen, Holcmány Ilimbav poprzednio: Ilenbav Eulenbach Illenbach Illenbach Ellimbich Illenbák Marpod Marpod Marpodt Marpolden Maierpod Mayerpolden Maypold Mârpet Márpod Nocrich Gara Petru Luciu Leschkirch Löschkirch Löschkirk Laeschkirik Leškirich Újegyház Pelișor poprzednio: Măgărei Măgărău Măgria Magarey Magaren Magerau Muegeroi Mogerâ Magaré Săsăuș poprzednio: Săsăus Sachsenhausen Sessenheousen Zessnhauzn Szásház Szászalamor Țichindeal poprzednio: Cichindeal sau Ceccendal Zickenthal Ziegenthal tłum. Valea caprelor Zakelnduel Tsikkndâl Tsakeln'' Cikendál Przypisy