Nemecká (okres Brezno)

Strona	Autorzy	Nota
[1]	[2]	Ten artykuł został przetłumaczony z Wikipedii w języku słowackim. Treści pochodzące z Wikipedii w języku słowackim są oparte na licencji Creative Commons 3.0 – Uznanie Autorstwa – Na tych samych warunkach. Kopiując je lub tłumacząc, należy podać ich autorów i udostępnić na tych samych warunkach.

Strona	Autorzy	Nota
[3]	[4]	Ten artykuł pochodzi z Wikipedii w języku polskim. Treści pochodzące z Wikipedii w języku polskim są oparte na licencji Creative Commons 3.0 – Uznanie Autorstwa – Na tych samych warunkach. Kopiując je lub tłumacząc, należy podać ich autorów i udostępnić na tych samych warunkach.

Nemecká (pol. Nemecká, węg. Garamnémetfalva Németfalva lub Nemecke; niem. Deutschdorf an der Gran) – wieś (obec) na Słowacji położona w kraju bańskobystrzyckim, w powiecie Brezno. Pierwsze wzmianki o miejscowości pochodzą z roku 1281. Części lokalne Wieś Nemecká składa się z trzech części: Dubová (pričlenená v roku 1960) Nemecká Zámostie (pričlenené v roku 1976) Historia Plik:Nemecka10Slovakia9.JPG Pomnik poświęcony ofiarom egzekucji, przedstawiający kobietę w ogniu Pierwsza pisemna wzmianka o wsi pochodzi z 1281 roku. Po raz pierwszy obszerniejsze wzmianki o osadnictwie niemieckiej wsi znajdują się w spisie papieskich dziesięcin z lat 1332-1337, który wymienia parafię Dubov pod nazwą Parochia s. Nicolai de iuxta Gron (parafia św. Mikołaja nad Hronem). Było to wówczas jedyne centrum religijne na Horehronie, więc istniała tam już parafia i kościół. Z uwagi na istnienie parafii prawdopodobnie istniała tu w tym czasie co najmniej osada. W dokumencie króla Zygmunta z 1424 r. wzmiankowana jest pod nazwą Zenth Miklos, później pod nazwami Dubowo, Dwbowa, Dubova. Tutejszy kościół z XV wieku (pierwotnie gotycki, później barokowy) jest nadal kościołem parafialnym dla pierwotnych wsi Dubová, Nemecká, Zámostie i Ráztok. Istnienie szkoły kościelnej w pobliżu kościoła udokumentowano w XVII wieku. Pierwsza wzmianka o Zámostie pod nazwą Samoscia znajduje się w spisie miejscowości majątku Ľupčiansky, który jest częścią aktu darowizny węgierskiego króla Zygmunta Luksemburskiego z 1424 roku. Nywiska Wes (wieś niemiecka). Jednak ze względu na bezpośrednie sąsiedztwo siedziby parafii w Dubovej początki Nemeckej można przypuszczać już w drugiej połowie XIV wieku. Zgodnie z nazwą wsi, założycielami pierwotnej osady byli Niemcy, ale ludność szybko się wzmocniła. Od średniowiecza do zniesienia pańszczyzny losy mieszkańców wszystkich trzech gmin były mocno związane z ich zobowiązaniami wobec dóbr zamkowych w Ľupča. W Nemeckiej był burmistrz, którego obowiązków należało kierownictwo lokalnymi poddanymi. Oprócz poddanych, wśród mieszkańców wsi znajdowali się również członkowie rodziny ziemiańskiej Kindernay, która otrzymała przywileje szlacheckie od króla Ferdynanda I w 1559 r. Dwór ziemiański obejmował pola i łąki na terenie wsi, a rodzina miała prawo do prowadzenia młynu na potoku Bukovec. Mieszkańcy Zámostii zarządzali dworem w sąsiedniej Predajnej. Głównym źródłem utrzymania miejscowej ludności od dawna jest rolnictwo, którego rozwojowi nie sprzyjały warunki panujące w tym regionie. Miejscowi rolnicy zajmowali się głównie hodowlą bydła i owiec, w mniejszym stopniu także rzemiosłem niezbędnym dla rolnictwa i życia praktycznego ludności (kowalstwo, kołodziejstwo, stolarstwo, szewstwo). Od XVIII w. miejscowi rolnicy zaczęli zajmować się rynkowym handlem galanterią, tekstyliami i wyrobami żelaznymi, które sprzedawali w regionach południowych np na Węgrzech. Dla tego rodzaju działalności gospodarczej, którą zaczęli angażować się mieszkańcy górnej części stolicy Zwolenia, z czasem zaczęto używać nazwy koronkarstwo. Ta typowa dla tego rejonu praca zanikła dopiero po drugiej wojnie światowej, kiedy to ostatnie koronkarstwo zostało pozbawione uprawnień handlowych. W roku 1882 Ondrej Kindernay Kropáč założył tutaj ręczną cegielnię. Jego zięć Jan Antal wyposażył ją w maszyny. Od około 1908 do 1930 roku działał wapiennik − piec wapienny, który znajdował się nad wsią Zámostie i skąd kolejka linowa „šodronka” prowadziła do stacji kolejowej Dubov. Niekorzystne warunki życia w pierwszej połowie XX wieku wielu mieszkańców Zámostii próbowało przeprawić się mostem, podróżując do pracy do USA i Kanady. Pierwsza fala odeszła przed I wojną światową, druga w latach dwudziestych XX wieku podczas kryzysu gospodarczego. Ludność znalazła nowe źródło utrzymania w państwowej rafinerii w Dubovej (później Petrochema), gdzie produkcja została uruchomiona w 1938 roku. Pomimo tego, że Dubová była uważana za ważne źródło paliwa na potrzeby Słowackiego Powstania Narodowego, amerykańska Air Force 20 sierpniu 1944 r. zbombardowała rafinerię. Mała elektrownia wodna w Dubovej działa od 1908 roku. Mieszkańcy byli głównie rolnikami, leśnikami i pracownikami Państwowej Rafinerii w Dubovej, w miejscowej wapienni i cegielni. Wieś znana jest z masowych egzekucji w wapienniku, gdzie podczas II wojny światowej w styczniu 1945 r. około 400 mężczyzn (kobiet i dzieci) zostało zabitych przez jednostkę specjalną Einsatzkommando 14 (wcześniejsze źródła wymieniane nawet 800 lub 900). Ponieważ ciała były spalane w wapienniku, dokładna liczba ofiar nie została jeszcze ustalona. Ich śmierć upamiętnia miejsce pamięci i pamięci Słowackiego Powstania Narodowego w Niemczech. Populacja Według danych z dnia 31 grudnia 2012, wieś zamieszkiwało 1829 osób, w tym 939 kobiet i 890 mężczyzn. W 2001 roku rozkład populacji względem narodowości i przynależności etnicznej wyglądał następująco: Słowacy – 97,53% Czesi – 0,96% Morawianie – 0,06% Niemcy – 0,11% Romowie – 1,07% Węgrzy – 0,17% Wyznania Ze względu na wyznawaną religię struktura mieszkańców kształtowała się w 2001 roku następująco: Katolicy rzymscy – 85,71% Grekokatolicy – 0,22% Ewangelicy – 3,43% Prawosławni – 0,11% Husyci – 0,06% Ateiści – 9,67% Przedstawiciele innych wyznań – 0,11% Nie podano – 0,39% Kultura i atrakcje Pomniki Kościół rzymskokatolicki pw. św. Mikołaja, jednonawowa pierwotnie gotycka budowla z wielobocznym zamknięciem prezbiterium i wieżą stanowiącą część bryły kościoła z XV wieku. W XVIII wieku kościół przebudowano w stylu barokowym. Elewacje podzielone są paskami lizen. Stanowisko archeologiczne wzgórze Hradisko (wysokość 785,5 m n.p.m.) znajduje się w północnej części obszaru. Znaleziska wskazują na osadnictwo już w epoce brązu. Znajduje się na zalesionym południowym cyplu Tatr Niskich (fragment Czarnej Części). Od strony zachodniej wzgórze otacza potok Ráztoka. Ufortyfikowana osada zorientowana w kierunku P-P posiada dobrze zachowane umocnienia wałowe. Wejście do fortu zapewne znajdowało się od południowego wschodu, gdyż północne i zachodnie stoki są strome. Najbardziej charakterystyczna i wyraźna jest fortyfikacja wału po stronie południowej. Osobowości wioski Jozef Búda (* 1898, † 1994), dostojnik kościelny, teolog, biblista, nauczyciel akademicki i ksiądz rzymskokatolicki Dominik Štubňa-Zámostský (* 1905, † 1970), nauczyciel, pisarz dla dzieci i młodzieży Milan Marčok (* 1939), nauczyciel akademicki i polityk regionalny Linki zewnętrzne Oficiálna stránka obce Najkrajší kraj- turistické atrakcie v obci

Nemecká wieś Plik:Nemecká.JPG Państwo Słowacja Kraj Banskobystrický kraj Okres Brezno Region Horehronie Powierzchnia 24,63 km² (2463 ha) Populacja 1 770 (31. 12. 2020) Gęstość 71,86 os./km² Pierwsza pisemna wzmianka 1281 Starosta Branislav Čižmárik (SMER-SD) PSČ 976 97 ŠÚJ 508829 EČV BR Tel. kierunkowy +421-48 Adres siedziby urzędu Hronská 37 Telefón 048/618 22 34 Fax 048/618 22 34 Położenie gminy na Słowacji Położenie gminy w granicach Banskobystrického kraja Wikimedia Commons: Nemecká Strona: www.nemecka.info Portal mapowy GKU: mapa katastralna 48°48′39″S 19°25′02″V