|
Nándorfehérvár ostroma (pol. Oblężenie Belgradu, serb. Опсада Београда, tur. Belgrad Kuşatması), ważnego ufortyfikowanego miasta serbskiego despotatu i kluczowej fortecy węgierskiej linii obronnej po zniewoleniu Serbii przez Imperium Osmańskiego w 1439 r., trwało ponad pięć miesięcy w 1440 r.[1]
Tło
Walka o tron Węgier i Slawonii zaowocowała wojną domową i była okazją do interwencji Turków. Sułtan Murad II wykorzystał tę okazję i postanowił zdobyć Belgrad.[2]
Siły
Armią osmańska dowodzili Murad II i Ali Bej Evrenosoğlu. Zbudowali mur wokół miasta i użyli go do bombardowania kamieniami.[3] Korzystali także z armat zdobytych przed rokiem w Smederevo.[4]
Siła garnizonu w Belgradzie nie jest znana.[5] Zamek w Belgradzie był chroniony przez armaty, które zostały tam umieszczone w okresie rządów serbskiego despota Stefana Lazarevićia.[6] Oprócz chorągwi Matko Talovaca (około 500 ludzi) z Chorwacji garnizon został wzmocniony przez łuczników z Czech i Włoch. Lokalna ludność węgierska pomagała także obrońcom.[7] Siły Talovaca miały znaczną przewagę, ponieważ niektórzy z nich używali karabinów, co było pierwszym użyciem karabinów przeciwko Turkom.[8]
Bitwa
Murad II podszedł do Belgradu ze swoimi siłami pod koniec kwietnia 1440 r.[9] Talovac nie od razu wiedział o wielkości sił osmańskich i początkowo zamierzał je pokonać na otwartym polu bitwy. Gdy wyszedł z zamku i zdał sobie sprawę, że liczebnie jego wojska są znacznie mniej liczne niż osmańskie, wycofał się do miasta[7]. Murad II oblegał miasto i wzmocnił swoje siły wokół niego. Zamówił budowę ruchomych wież i armat o różnych rozmiarach.[7]
Według Konstantina Mihailovićia tytuł beja i odpowiedni majątek został obiecany osmańskiemu żołnierzowi, który machałby flagą osmańską na ścianach Belgradu. Chociaż Evrenosoğlu miał już wtedy tytuł bej, postanowił osobiście poprowadzić atak na mury zamku w Belgradzie, w nadziei na zwiększenie swojej i tak już świetnej reputacji.[10]
Przypisy
- ↑ Jefferson, John (17 August 2012). The Holy Wars of King Wladislas and Sultan Murad: The Ottoman-Christian Conflict from 1438-1444. BRILL. str. 236–240. ISBN 90-04-21904-8.
- ↑ Magaš, Branka (2007). Croatia through history: the making of a European state. Saqi. str. 74.
- ↑ Franz Babinger (1992). Mehmed the Conqueror and His Time. Princeton University Press. str. 18–. ISBN 0-691-01078-1.
- ↑ Parry, Vernon J.; Yapp, Malcolm (1975). War, technology and society in the Middle East. Oxford University Press. str. 185.
- ↑ Šolajić, Dragutin (1954). Ratna prošlost Beograda. Beogradske novine. str. 50. "Колика је била јачина београдске посаде није познато"
- ↑ Tasić, Nikola (1995). Istorija Beograda. Srpska akademija nauka i umetnosti, Balkanološki institut. str. 67. "Град јс био снабдевен топовима који су били распорсђени још у времс деспота Стефана Лазаревића."
- ↑ 7,0 7,1 7,2 Klaić, Vjekoslav (1901). Povjest Hrvata: od najstarijih vremena do svršetka XIX. stoljeća. Tisak i naklada knjižare L. Hartmana (Kugli i Deutsch). str. 175.
- ↑ Prosvjeta. Društvo hrvatskih književnika. 1908. s. 415. "Tako je dakle Ivan Talovac mogao prvi upotiebiti puške u ratu s Turcima."
- ↑ Klaić, Vjekoslav (1901). Povjest Hrvata: Dio 1. Treće dova: Vladanje kraljeva iz raznih porodica (1301-1526) 1. knj. Anžuvinci i Sigismund do gubitka Dalmacije (1301-1409). Tisak i naklada knjižare L. Hartmana. str. 175.
- ↑ Jefferson, John (17 August 2012). The Holy Wars of King Wladislas and Sultan Murad: The Ottoman-Christian Conflict from 1438-1444. BRILL. str. 240–244. ISBN 90-04-21904-8.
Źródło
|
|
Nándorfehérvár ostroma (węg.)
Oblężenie Belgradu (pol.)
Опсада Београда (serb.)
Belgrad Kuşatması (tur.)
|
|
| — |
tureckie wojny w Europie
i serbsko-tureckie wojny |
—
|
|
| Czas
|
koniec kwietnia 1440 — październik 1440
|
| Miejsce
|
Belgrad, Despotat Serbii
|
| Wynik
|
Węgierskie zwycięstwo
|
| Strony konfliktu
|
|
|
| Dowódcy
|
|
|
| Siły
|
|
|
| Straty
|
| nieznane
|
17,000 (wczesne źródła chrześcijańskie)[1]
|
|
|
|
|
.svg){kind=link}
_(Border).svg){kind=link}