Ugrinić (ród)
| Strona | Autorzy | Nota |
| [1] | [2] | Ten artykuł został przetłumaczony z Wikipedii w języku chorwackim. Treści pochodzące z Wikipedii w języku chorwackim są oparte na licencji Creative Commons 3.0 – Uznanie Autorstwa – Na tych samych warunkach. Kopiując je lub tłumacząc, należy podać ich autorów i udostępnić na tych samych warunkach. |
|
Ugrinici lub Ugrinovici (łac. Vgrinich de Rog de gatunek Subich, Wgrinovich, Vgrinich de gatunek Subichiorum de Rog, Wgrinowich de Rogh, Ugrinowitsch i Wgrinowyth) [1], wielka chorwacka rodzina, prawniczka książąt Bribirskich z rodziny Šubić. Założycielem rodziny jest książę Bribir Ugrin (fr. 1300), syn księcia Vukesha, prawnuka prefekta Bribira, Grzegorza I († po 1234 r.). Ugrinići ili Ugrinovići (lat. Vgrinich de Rog de genere Subich, Wgrinovich, Vgrinich de genere Subichiorum de Rog, Wgrinowich de Rogh, Ugrinowitsch i Wgrinowyth) [1], hrvatska velikaška obitelj, odvjetak knezova Bribirskih iz roda Šubića. Utemeljitelj obitelji je bribirski knez Ugrin (o. 1300.), sin kneza Vukeše, praunuka bribirskog župana Grgura I. († iza 1234.). Genealogia
Historia roduOd połowy XIV wieku ich rodzinna kwatera główna znajduje się w ufortyfikowanym mieście Rog, położonym na prawym brzegu rzeki Krka. Obiteljsko im je sjedište od sredine 14. stoljeća bilo u utvrđenom gradu Rogu koji je bio smješten na desnoj obali rijeke Krke. W konflikcie między królem Ludovikiem I (1342–1382) a księżną Władysławem Nelipiciem, synem Ugrina, księciem Budisławem I. Ugrinic (pomnik 1345–1755) opowiedział się po stronie chorwacko-węgierskiego króla, dlaczego zostało to nagrodzone za jego wartość 16 kwietnia 1345 r. potwierdziła własność twierdzy Bribir Rog i wysepki Visovac. [2] [3] U sukobu kralja Ludovika I. (1342.-1382.) i kneginje Vladislave Nelipić, Ugrinov sin, knez Budislav I. Ugrinić (spomen 1345.-1375.) stao je na stranu hrvatsko-ugarskog kralja, našto mu je ovaj kao nagradu za vrijednost 16. travnja 1345. potvrdio vlasništvo nad bribirskom utvrdom Rog i otočićem Visovcem.[2] [3] Książę Budisław miał czterech synów: Jurę (pomnik 1356-1397), Mikołaja († 1388), Vida (1356-1888) i Grzegorza VI. (pomnik 1388). Potomkowie księcia Jerzego, Ivan Ugrinic i jego syn Stephen są wspominani w XV wieku. Najazdy najeźdźców osmańskich na przełomie XV i XVI wieku nie wpłynęły szczególnie na majątki szlacheckiej rodziny Ugrinic i ich warownego miasta Rog. Jednak wraz z upadkiem Knina i Skradina pod rządami osmańskimi w 1522 r. Członkowie rodziny urgińskiej (Vid, Iwan i Simun) zostali zmuszeni do porzucenia swojej własności rodowej i mieszkalnej, co spowodowało, że zubożali i utracili swój poprzedni wysoki status społeczny. Knez Budislav imao je četiri sina: Juru (spomen 1356.-1397.), Nikolu († 1388.), Vida (1356.-1388-) i Grgura VI. (spomen 1388.). U 15. stoljeću spominju se potomci kneza Jurja, Ivan Ugrinić i njegov sin Stjepan. Upadi osmanskih osvajača krajem 15. i početkom 16. stoljeća nisu se osobito osjetili na posjedima velikaške obitelji Ugrinića i njihova utvrđenog grada Roga. Međutim, padom Knina i Skradina pod osmanlijsku vlast 1522. godine, članovi obitelji Ugrinić (Vid, Ivan i Šimun) bili su prisiljeni napustiti svoju djedovinu i rezidencijalni posjed zbog čega osiromašuju i gube prijašnji visoki društveni položaj. Wybitni przedstawiciele rodzaju na początku XVI wieku, bracia Vid († 1551), Ivan († 1569) i Šimun († o.1530) są aktywnie zaangażowani w obronę wojskową Chorwacji przed ośrodkami Bihać, Jajce i Senj w nadziei, że zasługi wojskowe zdobywają nowe rzeczy. Vid Ugrinović był jednym z dowódców królewskich jednostek kawalerii Pouni, a bracia Simon i Ivan byli w jednostkach kawalerii ówczesnego bana więzienia Petera Keglevica, podczas gdy ich kuzyn Petar Ugrinovic był kapitanem Senji z Ivanem Gusiciem [4]. W 1526 r. Otrzymali majątek Ustilonja, ale z powodu niepowstrzymanej penetracji Turków dziesięć lat później musieli je porzucić. Istaknuti predstavnici roda početkom 16. stoljeća, braća Vid (†1551.), Ivan (†1569.) i Šimun (†o.1530.) aktivno se uključuju u vojnu obranu Hrvatske iz središta Bihać, Jajce i Senj u nadi da će za vojne zasluge dobiti nove posjede. Vid Ugrinović je bio jedan od zapovjednika kraljevskih konjaničkih postrojbi Pounja, a braća Šimun i Ivan bili su u konjaničkim postrojbama tadašnjeg jajačkog bana Petra Keglevića, dok je njihov rođak Petar Ugrinović bio uz Ivana Gusića vicekapetan Senja.[4] Godine 1526. dobivaju vlastelinstvo Ustilonja , ali ga zbog nezaustavljivog prodora Turaka moraju desetak godina kasnije napustiti. Po śmierci Simona Ugrinica Iwan poślubił szlachetną Helenę, jednostkę Nikoli Vagatinovica, i przejął obronę domu punków i osiedla Miholje w Pokuplje, które było bezpośrednio zagrożone przez tureckie niebezpieczeństwo [5]. W 1930 r. Brat Iwana, Vid, poślubił Margaret, siostrę swego towarzysza wojennego Toma Misljenovica, byłego właściciela miasta Kamicac na Krka. W 1541 r. Vid wydzierżawił majątek Toplica-Vinarje w pobliżu miasta Ptuj w Styrii. Nie udało mu się jednak tam pozostać, więc w 1547 r. Otrzymał od króla Ferdynanda I (1526–1564) użytkowanie majątku Csisco w majątku Komorn na Węgrzech. Ponieważ Vid zmarł podczas swojego pobytu w osmańskiej Slawonii w 1551 r., Jego wdowa i nieletnie dzieci utraciły prawo do korzystania z dobytku, a po 1555 r. Przenieśli się do Pokuplje za posiadanie brata Vida, Ivana Ugrinica. Nakon pogiblje Šimuna Ugrinića, Ivan se oženio plemkinjom Helenom, jedinicom Nikole Vagatinovića te preuzeo obranu punčeve kurije i vlastelinstva Miholje u Pokuplju, koje je bilo neposredno ugroženo turskom opasnošću.[5] Ivanov brat Vid oženio se, 30-ih godina 16. stoljeća, Margaretom, sestrom svoga ratnog druga Tome Mišljenovića, nekadašnjeg vlasnika grada Kamičca na Krki. Godine 1541. Vid je uzeo u zakup vlastelinstvo Toplica-Vinarje u okolici grada Ptuja u Štajerskoj. No tu se nije uspio zadržati pa je 1547. godine dobio od kralja Ferdinanda I. (1526.-1564.) na korištenje posjed Csisco na području vlastelinstva Komorn u Ugarskoj. Budući da je Vid umro za boravka u osmanskoj Slavoniji 1551. godine, njegova udovica i maloljetna djeca izgubila su pravo na uživanje posjeda, pa su se nakon 1555. godine preselili u Pokuplje na posjed Vidova brata Ivana Ugrinića. Ivan Ugrinic (Ugrinovic) zmarł w 1569 roku i został podzielony między jego synów Stjepan i Juraj († 1574) i syna Vida, Nikolę. Nikola był w stanie zbudować karierę wojskową, początkowo jako znajomy kawaler Gaspara Alapica, a później jako kapitan kawalerii słowiańskiego regionu wojskowego, pod dowództwem 18 dóbr, w tym Misljenovic, Bojnicic, Babonosic, Tumpic i Vojkovic). [6] Ivan Ugrinić (Ugrinović) umro je 1569. godine te je Miholje podjeljeno između njegovih sinova Stjepana i Jurja (†1574.) te Vidova sina Nikole. Nikola je uspio izgraditi vojnu karijeru, ispočetka kao familiar banovca Gašpara Alapića, a potom kao kapetan konjaništva Slavonske vojne krajine imajući pod zapovjedništvom 18 vlastelina uključujući Mišljenoviće, Bojničiće, Babonosiće, Tumpiće i Vojkoviće).[6] W 1586 r. Mikołaj wyemigrował wraz z żoną Barbarą ze szlacheckiej rodziny Turopolje Imprić i rodziny z Chorwacji na Górne Węgry do hrabstwa Lipto, gdzie otrzymał ziemię w zamian za niezapłacone 1500 złotych florenów na polecenie potężnego arcybiskupa i kardynała Juraja Draskovica (1525). 1587), podczas gdy pozostawił swój majątek w Miholj Katarinie, wdowie po kuzynie Stjepanie. Nowe posiadłości Tepli i Radosfalvy zapewniły przetrwanie i bezpieczeństwo rodziny Ugrinovic na nowych obszarach. Synowie Nicoli, Vid, Ivan i Toma, pojawiają się coraz częściej pod nazwiskiem Horvat. Tam członkowie rodziny Ugrinović-Horvat zintegrowali się z nowym otoczeniem jako członkowie niższej szlachty i są wymieniani w XVII wieku jako stabilna rodzina szlachecka [7]. Godine 1586. Nikola se iseljava sa ženom Barbarom iz plemenite turopoljske obitelji Imprića i obitelj iz Hrvatske u gornju Ugarsku u županiju Lipto, gdje je dobio vlastelinstvo u zamjenu za neisplaćenih 1500 zlatnih florena, a na preporuku moćnog kaločkog nadbiskupa i kardinala Jurja Draškovića (1525.-1587.), dok je svoje posjede u Miholju prepustio Katarini, udovici rođaka Stjepana. Nova imanja Tepla i Radosfalva osigurala su opstanak i sigurnost obitelji Ugrinović u novim krajevima. Nikolini sinovi Vid, Ivan i Toma javljaju se sve češće pod prezimenom Horvat. Ondje se članovi obitelji Ugrinović-Horvat integrirali u novu sredinu kao članovi nižeg plemstva, a spominju se još i u 17. stoljeću kao stabilna plemićka obitelj.[7] Vidi jošBilješkeVanjske poveznice |
| ||||||||||||||||||||||
