Вук Гргуревић Бранковић
| Strona | Autorzy | Nota |
| [1] | [2] | Ten artykuł został przetłumaczony z Wikipedii w języku angielskim. Treści pochodzące z Wikipedii w języku angielskim są oparte na licencji Creative Commons 3.0 – Uznanie Autorstwa – Na tych samych warunkach. Kopiując je lub tłumacząc, należy podać ich autorów i udostępnić na tych samych warunkach. |
| Strona | Autorzy | Nota |
| [3] | [4] | Ten artykuł pochodzi z Wikipedii w języku polskim. Treści pochodzące z Wikipedii w języku polskim są oparte na licencji Creative Commons 3.0 – Uznanie Autorstwa – Na tych samych warunkach. Kopiując je lub tłumacząc, należy podać ich autorów i udostępnić na tych samych warunkach. |
Вук Гргуревић Бранковић (Vuk[1] Grgurević Branković) (* ok.1440, † 16 kwietnia 1485), serbski szlachcic, despota serbski na Węgrzech latach 1465–1485. Wnuk Jerzego I Brankovicza. Po utracie niepodległości przez Serbię w 1459 był w służbie tureckiej. W 1465 udał się na emigrację do Macieja Korwina, gdzie przebywało wielu serbskich uchodźców. Uczestniczył w wojnach Węgrów przeciwko Polsce, Czechom, Austriakom i Turkom. W 1471 uzyskał tytuł despoty i duże posiadłości na terytorium dzisiejszej Wojwodiny, które wcześniej wchodziło w skład despotatu serbskiego za panowania Jerzego I Brankovicza. Był uczestnikiem bitwy na Chlebowym Polu. Jego następcą został Jerzy II Branković. Spis treściŻyciorysSyn Grgura Brankovića i wnuk despota Durada Brankovićia i Ireny Kantakuzeny. Jego ojciec Grgur został oślepiony przez Turków w 1441 r. Po upadku serbskiego despotatu w 1459 r. Vuk został osmańskim wasalem, ale w 1465 r. przystąpił do służby u Macieja Korwina i został dowódcą serbskich oddziałów wojskowych na Syrmii. Vuk zyskał wielką reputację za odwagę i zyskał przydomek „Zmaj Ognjeni”, co przekłada się na „Ognistego Smoka”. Jego imię „Vuk” w języku serbskim oznacza „wilka”, więc jego pseudonim „Zmaj Ognjeni Vuk” w rzeczywistości oznaczał „Ognistego smoka wilka”. Jest bohaterem wielu epickich piosenek serbskich. Walczył o Węgry przeciwko Czechom, Polakom, Austriakom i Turkom. W 1471 roku uzyskał tytuł despoty Serbii, a także zyskał duży majątek we współczesnej Wojwodinie, która wcześniej należała do despoty Durada Brankovićia. Wśród jego posiadłości byli Slankamen, Kupinovo, Zrenjanin, Berkasovo, Irig, Vršac itp. Jego najsłynniejsze wyprawy wojskowe odbyły się w 1476 r., gdy zajął Srebrenicę i walczył pod Šabac i Smederevo, a w 1480 r., gdy zaatakował Sarajewo. W 1479 r. wraz z Dymitrem Jakšićiiem poprowadził serbskie oddziały lekkiej kawalerii w bitwie na Chlebowym Polu, niedaleko Zsibót. W decydującym momencie bitwy ciężka jazda węgierska i serbska zaatakowała centrum osmańskie i rozbiła ich szeregi, co zadecydowało o wyniku bitwy. W 1481 r. walczył z Turkami w Serbii i sprowadził stamtąd (okolice Kruševaca) około 50.000 ludzi, którzy osiedlili się w Banacie, głównie w okolicach Timișoara. [...] PosiadłościJego terytorium nazywało się „Mała Raszka” (Мала Рашка).[2] Tytuły
Rodzina
Vuk was married to Barbara Frankopan. DziedzictwoPlik:Grgeteg mon.jpg Monaster Grgeteg ufundowany przez Vuka Grgurevićia Zgodnie z tradycją Vuk Grgurević założył prawosławny klasztor Grgeteg w 1471 roku. Zobacz także
ŹródłaBibliografia
Linki zewnętrznePrzypisy i uwaga
|
| |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
- 0
- Strony skompilowane
- Strony przetłumaczone z angielskiej Wikipedii
- Strony importowane z polskiej Wikipedii
- Strony z odwołaniami do nieistniejących plików
- Infoboksy – błędne dane – Władca infobox – związek
- Branković
- Brankowiczowie
- Despoci Serbii
- Serbscy wojskowi
- Władcy Serbii
- Węgierscy dowódcy
- Węgierscy wojskowi
- Urodzeni w 1440
- Urodzeni w XV wieku
- Zmarli w 1485
- Zmarli w XV wieku