Tekst źródłowy strony Frieden von Ofen

[[Kategoria:1hi]]
[[Kategoria:Strony przetłumaczone z niemieckiej Wikipedii]]
{{Uwaga|
|strona  = https://de.wikipedia.org/wiki/Frieden_von_Ofen
|autorzy = https://de.wikipedia.org/w/index.php?title=Frieden_von_Ofen&action=history
|nota    = niemiecki
}}

{|
|
|}

{|
 |-style="vertical-align:top;"
 |

'''Frieden von Ofen''' (pol. ''pokój w Ofen'' (dawna nazwy Budy, dziś część miasta Budapeszt) – 3 kwietnia 1254 roku Księstwo Austrii i [[Styria|Styrii]] zostały podzielone między królów: czeskiego [[Ottokar II|Ottokara II]] i [[IV. Béla|Belę IV]].

== Tło ==

Po śmierci [[Babenberg]]ów jako władców Austrii i Styrii w wyniku śmierci księcia [[Fryderyk II Bitny|Fryderyka II Bitnego]] w 1246 roku oba księstwa zostały osierocone i wzbudziły pożądanie władców sąsiednich krajów.

Ottokar, 22-letni książę czeski, wiosną 1252 roku przejął księstwo austriackie poprzez ślub z 47-letnią [https://pl.wikipedia.org/wiki/Ma%C5%82gorzata_Babenberg Małgorzatą von Babenberg], siostrą Fryderyka II, a także zażądał Styrii. Nieco później [https://pl.wikipedia.org/wiki/Gertruda_austriacka Gertruda von Babenberg], bratanica Fryderyka, poślubiła [https://en.wikipedia.org/wiki/Roman_Danylovich Romana Halickiego], krewnego króla Beli, który z kolei zażądał również dawnych terenów Babenbergów.

W dobrach styryjskich jednogłośnie wybrano [[V. István|Stefana]], syna króla Beli. Bela, sprzymierzony z księciem [https://pl.wikipedia.org/wiki/Otton_II_Bawarski Ottonem II Bawarskim] i księciem krakowskim [https://pl.wikipedia.org/wiki/Boles%C5%82aw_V_Wstydliwy Bolesławem V Wstydliwym] oraz Romanem, podjął nieudany atak na Morawy i Austrię w 1253 roku.

Papież interweniował w tych sporach.

== Porozumienia pokojowe ==

W pokoju zawartym 3 kwietnia 1254 r. w Ofen między czeskim królem Ottokarem II, a królem Węgier Belą IV – za interwencją papieża [[Innocenty IV|Innocentego IV]] i biskupa [https://pl.wikipedia.org/wiki/Bruno_ze_Schauenburga Brunona z Ołomuńca], [[Styria]] została przyznana królowi węgierskiemu, ale do tego czasu obszar Styrii Pittner na północny wschód od Semmering i Wechsels (od Wechsel granica biegła wzdłuż zlewni Dunaj-Raab do Hartlspitz w górach Rosalien, która znajdowała się na granicy z Węgrami) i Traungau, które było również pierwotnym terytorium Styrii Otakare Styria słyszała, a Ziemia Ischlera spadła na Ottokar. Zamek Schwarzenbach w Dolnej Austrii jest również wspomniany w tej legendzie po raz pierwszy w części przyznanej Węgrom.

 <small><small><small><small>In dem am 3. April 1254 in [[Buda|Ofen]] zwischen König [[Ottokar II. (Böhmen)|Ottokar II.]] von Böhmen und König [[Béla IV. (Ungarn)|Bela IV.]] von Ungarn durch Intervention von Papst [[Innozenz IV.]] und Bischof [[Bruno von Schauenburg|Bruno von Olmütz]] geschlossenen Frieden wurde nun die Steiermark dem ungarischen König zugesprochen, doch das bis dahin steirische [[Grafschaft Pitten|Pittner Gebiet]] nordöstlich des [[Semmering-Pass|Semmering]]s und des [[Wechsel (Berg)|Wechsel]]s (vom Wechsel weg verlief die Grenze entlang der [[Donau]]-[[Raab (Fluss)|Raab]]-Wasserscheide bis zum [[Hartlspitz]] im [[Rosaliengebirge]], der an der Grenze zu Ungarn lag) sowie der [[Traungau]], der als ursprüngliches Herrschaftsgebiet der [[Traungauer|steirischen Otakare]] ebenfalls zur Steiermark gehört hatte, und das [[Salzkammergut|Ischler Land]] fielen an Ottokar. Auch die [[Burg Schwarzenbach (Niederösterreich)|Burg Schwarzenbach]] in [[Niederösterreich]] wird in dieser Sage das erste Mal im Ungarn zugesprochenen Teil genannt. </small></small></small></small>

Gertruda, opuszczona już przez Romana w 1253 r., została uzgodniona z wieloma władcami i miastami w Styrii, w tym z Voitsbergiem i Judenburgiem, którym później przyznała szereg swobód i darów.

 <small><small><small><small>Gertrud, die von Roman schon 1253 verlassen worden war, wurde mit einigen Herrschaften und Städten in der Steiermark abgefertigt, darunter [[Voitsberg]] und [[Judenburg]], denen sie später mehrere Freiheiten und Schenkungen verlieh. </small></small></small></small>

== Dalszy rozwój ==

Król Ottokar nie mógł pogodzić się z uzgodnioną utratą terytorium na rzecz Beli i po pewnym czasie wznowił walkę. Na jego korzyść doszło powstanie szlachty styryjskiej przeciwko władzy węgierskiej, które wybuchło w 1260 roku.

Po [[Kressenbrunn|bitwie pod Kressenbrunn]] w tym samym roku Bela musiał oddać Styrię Ottokarowi w [[Pokój w Wiedniu|pokoju wiedeńskim]] w 1261 roku.

Dzięki zjednoczeniu Traungau z innymi obszarami Obder Rennesischen, Górna Austria mogła rozpocząć się od centrum Linzu.

 <small><small><small><small>Durch die Vereinigung des Traungaus mit den übrigen obderennsischen Gebieten konnte die Landwerdung [[Oberösterreich]]s mit Zentrum [[Linz]] einsetzen. </small></small></small></small>

== Literatura ==
* Walter Kleindel: ''Die Chronik Österreichs.'' Chronik-Verlag, Dortmund 1984, ISBN 3-88379-027-3.
* {{Literatur |Autor=Anton Mell |Titel=Grundriß der Verfassungs- und Verwaltungsgeschichte des Landes Steiermark |Hrsg=Historische Landeskommission für Steiermark |Verlag=Verlag der Universitäts-Buchhandlung Leuschner & Lubensky |Ort=Graz – Wien – Leipzig |Datum=1929 |Online=http://www.literature.at/viewer.alo?objid=19290&page=1&viewmode=fullscreen}}

[[Kategoria:Geschichte (Budapest)]]
[[Kategoria:Politikgeschichte (Steiermark)]]
[[Kategoria:Geschichte Niederösterreichs]]
[[Kategoria:Geschichte Oberösterreichs]]
[[Kategoria:Österreichisches Interregnum]]