Kanizsai (ród)

Strona	Autorzy	Nota
[1]	[2]	Ten artykuł został przetłumaczony z Wikipedii w języku niemieckim. Treści pochodzące z Wikipedii w języku niemieckim są oparte na licencji Creative Commons 3.0 – Uznanie Autorstwa – Na tych samych warunkach. Kopiując je lub tłumacząc, należy podać ich autorów i udostępnić na tych samych warunkach.

Strona	Autorzy	Nota
[3]	[4]	Ten artykuł został przetłumaczony z Wikipedii w języku węgierskim. Treści pochodzące z Wikipedii w języku węgierskim są oparte na licencji Creative Commons 3.0 – Uznanie Autorstwa – Na tych samych warunkach. Kopiując je lub tłumacząc, należy podać ich autorów i udostępnić na tych samych warunkach.

Strona	Autorzy	Nota
[5]	[6]	Ten artykuł został przetłumaczony z Wikipedii w języku węgierskim. Treści pochodzące z Wikipedii w języku węgierskim są oparte na licencji Creative Commons 3.0 – Uznanie Autorstwa – Na tych samych warunkach. Kopiując je lub tłumacząc, należy podać ich autorów i udostępnić na tych samych warunkach.

Ród Kanizsai (chor. Kaniški) z klanu Osl to wybitna średniowieczna węgierska rodzina szlachecka. Ich historia Przodkiem rodziny był Lőrinc z Osl, który w 1318 jako członek rodziny Kőszegi zarządzał twierdzą Kanizsa. Gdy Kőszegowie zbuntowali się przeciwko Karolowi Robertowi, król dał mu Kanizsę, od której to nazwy rodzina wzięła nazwisko. Wraz ze śmiercią Ferenca Kanizsai rodzina w linii męskiej wymarła w 1532 r. Ziemie rodowe przeszły w ręce rodziny Nádasdy jako wiano Orsolyi. Drzewo genealogiczne Kanizsai család (ág) Tamás Csornai, fl 1228-48, had issue: A1. Imre, fl 1262-81 B1. Gergely, fl 1284-1325 B2. Kanizsai Lőrinc → pierwszy z rodu , Zalai főispán (Comes Zala), fl 1308-30, +k.a. Vlachia 9/12.XI.1330; m.Gfn Katalin Nagymartoni C1. Kanizsai I. János, Vasi i zalai főispán (Comes Vas i Zala Counties), +fl 1330-69, +before 3.3.1370; m.N, córka Miklós Gilétfi de Pozsega D1. Kanizsai I. Miklós (bd-1404), skarbnik, Tárnokmester (1367–1404), fl 1367-1404, +III.1404; m.Margit N (fl 1404-17), zalai, mosoni, vasi és soproni ispán, E1. János (+ przed 13.2.1429), Soproni főispán, fl 1405-28; żona: Pottendorf Anastasia von (fl 1420-31), tesć: Pottendorf Hans von F1. Imre (+ przed 23.5.1467), ispán Vas, Sopron i Zala megye kapitánya (1428–1465); żona: Bánffy de Alsólendva Dorottya (+ 1468) G1. Miklós (+ przed 4.7.1493), zalai főispán (1468–1492); żona: Nn Katalin E2. István (+ przed 11.1.1412), fl 1405-11 D2. Lőrinc, fl 1367-76 D3. Kanizsai II. János (1350, przed 25.6.1418), fl 1367-1418, egri és esztergomi prépost, egri püspök, arcybiskup Ostrzyhomia (1387-1418) ?? D4. Kanizsai II. István (+ przed 4.4.1429), fl 1368–1428, Székelyek ispán, ajtónállómester, somogyi, komáromi i soproni ispán, Ajtónállómester, fl 1369-1427; żona: Nn Orsolya (fl 1431) E1. Kanizsai László (+ przed 26.4.1434), lovászmester, wojewoda Siedmiogrodu; vasi, zarai és soproni ispán (1431–1477); żona: Garai Dorottya (fl 1434-43) F1. Kanizsai II. Miklós (+ przed 21.1.1470), wojewoda Siedmiogrodu; soproni, vasi és zalai ispán (1431–1469); 1 żona: Nn Veronika; 2 żona: Nn Krisztina G1. Kanizsai György (+ przed 10.8.1510), Ban Chorwacji i Slawonii, fl 1469-1509; 1 żona: Bánfi de Alsólendva Erzsébet (+ przed 1496); 2 żona: Rozgonyi de Rozgony Klára (fl 1474-1516) H1. [2m.] László (+ 21.9.1525), vasi főispán (1497–1525) ??; żona: Drágfi de Béltek Anna (fl 1524-26) I1. Farkas, fl 1518 I2. Katalin, fl 1523-24 I3. Kanizsai Orsolya (ok. 1521/3-1571), jedyny spadkobierca majątku Kanizsa, +1571; mąż: Nádasdy de Nádasd i Fogarasföld Tamás (+ 2.6.1562) I4. Ferenc, fl 1524-32, † przed 9.6.1532 → ostatni z rodu I5. Magdolna, fl 1525; zaręczona z Batthyány Kristóf (+ 1570) G2. Katalin, fl 1510; mąż: Szentgyörgyi et Bazini Ferenc (+ 1534) G3. Kanizsai Dorottya, fl 1504-31; 1 mąż: Geréb de Vingárt Péter (+ 1508); 2 mąż. Perényi Imre z Siklós (+ 1519), palatyn F2. János, fl 1431-34 F3. Kanizsai I. László (+ przed 9.12.1478), koniuszy, pan Sopron, Vas i Zala, Lovászmester, fl 1431-77; 1 żona: Nn Magdolna (fl 1461); 2 żona: Nn Katalin (fl 1489) G1. Kanizsai II. László (+ przed 6.12.1501), bécsújhelyi kapitány, Ban Chorwacji, Ban Jajce, Ban Chorwacji, Slawonii i Dalmacji, fl 1468-1500; żona: Nn Erzsébet *******G2. János (+ przed 29.1.1522), fl 1468-1522; żona: Ország de Guth Katalin (fl 1478-1510) G3. Kanizsai III. István, Pohárnokmester, fl 1471-1505 G4. Dorottya, fl 1489 F4. Lőrinc, fl 1434 C2. Kanizsai I. István (+1375), biskup Zagrzebia C3. Miklós, fl 1330 C4. Lőrinc, fl 1330 C5. Benedek, fl 1337-63 B3. László, fl 1308-09 B4. Mihály, fl 1308-35 C1. László, fl 1370-76 D1. János, fl 1394 E1. László, soproni ispán (1411–1434) F1. Bertalan F2. Dorottya, fl 1407; mąż: Hédervári de Hédervár Imre (+before 1417) D2. Detre, fl 1394 D3. György, pozsegai prépost (1394–1411) D4. István, esztergomi prépost (1394–1411) C2. Kanizsai Kónya, Zágrábi prépost, fl 1370-76 C3. Mihály, fl 1370-76 D1. László Csornai de Szentbertalan, fl 1397-1419 E1. János, fl 1407, soproni ispán (1405–1428); żona: Kozári Margit, teść: Kozári János E2. Ilkó, fl 1407; żona: Kozári Mihály B5. Dezső, fl 1308-25 B6. Imre, fl 1308-25 C1. János "Kun", fl 1349-70 C2. György "Kun" D1. Miklós, fl 1398 D2. Benedek, fl 1384-1409 D3. Péter "Kun", fl 1398-1416; żona: Köveskúti Binchel (fl 1416-49) E1. László, fl 1438-39 F1. Márta F2. Miklós, fl 1449 E2. István, kapui várnagy (1438–1477); żona: Nn Katalin (fl 1468) F1. László, fl 1461-68 F2. János, fl 1461 F3. Krisztina, fl 1471-77; mąż: Turóci György (fl 1477) F4. Jeronima, fl 1481; mąż: Botka de SzántóJános (fl 1481) E3. Lucia Tamás (1262–1264) Birtokaik Plik:Kanizsai László címere II. Lajos armálisában.jpg Kanizsai László (1497-1525) címere II. Lajos armálisában bélyegkép|130px|jobbra|Kanizsai Dorottya kibővített címere II Lajos armálisában A 14. század elejéig azonosítható birtokok: A Kanizsaiak Zala megyében terjeszkedtek, ahol már 1264-ben birtokolták Iszabort. A 14. század elején kapták meg Kanizsaszeg várát, annak mezővárosával a mostani Nagykanizsával. Zala megyei falvaik voltak: Lasnok, Pamlén, Csákány, Kerektó, Baksafalva, Szakafölde, Molnári, Szentmárton, Vente, Libolca, Dobolnok, Igrici, Récse-Keresztúr, Béllege, Leánd, Pallin és Kedhida. Az ág nevezetesebb leszármazottai I. Miklós zalai, mosoni, vasi és soproni ispán, tárnokmester (1367–1404) II. János egri és esztergomi prépost, egri püspök, esztergomi érsek (1367–1418) II. István székely ispán, ajtónállómester, somogyi, komáromi és soproni ispán (1369–1427) György pozsegai prépost (1394–1411) István esztergomi prépost (1394–1411) János soproni ispán (1405–1428) László soproni ispán (1411–1434) Imre vasi ispán, Vas, Veszprém, Sopron és Zala megye kapitánya (1428–1465) II. Miklós erdélyi vajda; soproni, vasi és zalai ispán (1431–1469) I. László lovászmester, erdélyi vajda ??; vasi, zalai és soproni ispán (1431–1477) István kapui várnagy (1438–1477) Miklós zalai főispán (1468–1492) II László bécsújhelyi kapitány, horvát és szlavón bán, jajcai bán (1468–1500) III. István pohárnokmester (1471–1505) György pohárnokmester, horvát és szlavón bán, nándorfehérvári bán (1469–1509) László vasi főispán (1497–1525) Dorottya Geréb Péter és Perényi Imre nádor felesége (1504–1531) Orsolya Nádasdy Tamás nádor felesége (1523–1571) Wśród wnuków Lőrinc byli synowie Jánosa, Miklósa, Jánosa i Istvána, z którymi krzywa w górę gałęzi Kanizsa osiągnęła najwyższy poziom. Wszyscy trzej wychowywali się na dworze królewskim i od najmłodszych lat wiernie służyli królowi Ludwikowi I, wdowie po królowej Elżbiecie i córce Marii Królowej, a mniej więcej wiernie mężowi Marii, Zygmuntowi. Lőrinc unokái közül János fiai, Miklós, János és István voltak azok, akikkel a kanizsai ág felfelé ívelő pályája a legfelső szakaszára ért. Mindhárman a királyi udvarban nevelkedtek és kora ifjúságuktól fogva hűségesen szolgálták I. Lajos királyt, özvegyét Erzsébet királynét és leányát Mária királynőt, majd több-kevesebb hűséggel Mária férjét, Zsigmondot is. W latach 1374–1375 Mikołaj był biskupem Zala, od 1383 do 1385 Moson, a od 1387 do 1401 był biskupem Vas, Sopron i Zala. Od 1388 do 10 lat pełnił funkcję porucznika-mistrza, wraz z sędzią Kumanów, a później przed 1403 r. Jako biskup Komarna. Miklós 1374-től 1375-ig zalai, 1383-tól 1385-ig mosoni, 1387-től 1401-ig pedig vasi, soproni és zalai ispán volt. A tárnokmesteri tisztséget 1388-tól tíz évig töltötte be, mellette még a kunok bírája, majd később 1403 előtt komáromi ispán is volt. János Öccse wybrał karierę kapłańską, aw 1367 r. Rozpoczął życie dworskie jako kapelan królowej. Od 1376 r. Eger, a od końca 1377 r. Proboszcz Esztergom. W tych latach ukończył studia uniwersyteckie w Padwie, gdzie przez rok był rektorem studentów zagranicznych. W 1384 VI. Papież Orban mianował go biskupem Egeru. Po śmierci arcybiskupa Demeter z Esztergom w 1387 r. Otrzymał kanclerza skarbu i przewodniczącego arcybiskupa Esztergom. W niespokojnych czasach pozostał wierny królowej po swoim wyborze na króla Karola. Öccse János papi pályát választott, 1367-ben mint a királyné káplánja kezdte meg az udvari életet. 1376-tól egri, 1377. végétől pedig esztergomi prépost. Ezekben az években végezte egyetemi tanulmányait Páduában, ahol egy évig a külföldi diákok rektora is volt. 1384-ben VI. Orbán pápa egri püspöknek nevezte ki. Demeter esztergomi érsek 1387. évi halálát követően, a főkancellári méltóságot és az esztergomi érseki széket kapta. A zavaros időkben, Kis-Károly királlyá választása után is hűségesen szolgálta a királynőket. Trzeci brat, Szczepan, został uwięziony z królowymi w lipcu 1386 r. Wraz z Diakovarem i zwolniony ze swojej nikczemnej niewoli w następnym roku. W latach 1391–1395 był biskupem Szeklera, a potem do 1401 portierem. Od 1398 r. Do końca swojej pozycji stewardessy był także biskupem Komáromu, a od 1411 do 1427 r. Biskupem Sopronu [6] [22] A harmadik testvér, István 1386 júliusában a királynék kíséretében Diakovár mellett fogságba esett és sanyarú fogságából csak a következő évben szabadult. 1391-től 1395-ig székely ispán, majd ezt követően 1401-ig ajtónállómester. 1398-tól az ajtónállómesteri megbízatása végéig egyben komáromi ispán is, 1411-től 1427-ig pedig soproni ispán. Podczas schwytania królowej Marii jej dwaj starsi bracia poparli koronację króla Zygmunta. Wszyscy trzej uczestniczyli już w kampaniach Zygmunta na Południu. W przygotowaniu kampanii mołdawskiej István wyróżniał się jako biskup Szekler, ale arcybiskup Jan był już po stronie króla. Tylko Stephen, który również dowodził batalionem swojego brata Miklósa, brał udział w kampanii wołoskiej, a także przyczyniał się do dochodów Kis-Nicapolis. Po śmierci królowej Marii wiosną 1395 r. Zygmunt, ze względu na okupację południa, powierzył pogrzeb królowej w Váradzie i zapobieżenie inwazji polskiej na arcybiskupa Jana. W następnym roku maszerowali ze swoimi batalionami w kampanii przeciwko Turkom i Bułgarom, ale król odesłał go z powrotem, aby strzec kraju. Jesienią 1396 r. Trzy bataliony Kanizsa zostały prawie całkowicie zniszczone w Nikopolis. Obok króla uciekającego do Konstantynopola byli tam abp John i jego brat Stephen. Mária királynő fogsága alatt a két idősebb testvér Zsigmond királlyá koronázását támogatta. Zsigmond délvidéki hadjárataiban már mindhárman részt vettek. A moldvai hadjárat előkészítésében István mint székely ispán jeleskedett, de a hadjáratban a király oldalán már János érsek is ott volt. A havasalföldi hadjáratban csak István vett részt, aki bátyjának Miklósnak a zászlóalját is vezette, része volt Kis-Nikápoly bevételében is. Mária királyné 1395-ös tavaszi halálát követően Zsigmond – délvidéki elfoglaltsága miatt – a királynő váradi temetését és a lengyel betörés elhárítását János érsekre bízta. A következő évben a törökök és bolgárok elleni hadjáratban is felvonultak zászlóaljaikkal, a király azonban Miklóst az ország őrzésére visszaküldte. 1396 őszén Nikápolyál a Kanizsaiak három zászlóalja szinte teljesen megsemmisült. A hajón Konstantinápoly felé menekülő király mellett János érsek és öccse István is ott volt. Jan Arcybiskup Esztergom IX. Na prośbę króla Zygmunta papież Bonifacy mianował go narodzinami Stolicy Apostolskiej, a wiosną 1395 r. Został mianowany prymasem Węgier. Bracia, ze swymi znacznymi pozycjami i darami własności, podnieśli się do pozycji najpotężniejszych baronów w kraju. W 1397 roku odegrali haniebną rolę w ucieczce Lackfolk. W 1401 r. Jan zwrócił się przeciwko Zygmuntowi i stanął na czele rady narodowej. W 1403 r. Wstąpili do Partii Neapolitańskiej, a jesienią tego roku arcybiskup Jan koronował László Neapol w Zadarze i jako jeden z pierwszych poprosił o litość po stłumieniu powstania. Musiał zrezygnować z funkcji kanclerza, ale od 1412 r. Został kanclerzem cesarstwa. W 1314 r. Pod nieobecność Zygmunta pełnił funkcję gubernatora wraz z palatynem Miklósem Garai, aw 1317 r. Brał udział w Synodzie Konstancyjnym z jasnym otoczeniem. János esztergomi érseket IX. Bonifác pápa – Zsigmond király kérésére – a Szentszék született követének és 1395 tavaszán Magyarország prímásának is kinevezte. A testvérek jelentős tisztségeikkel és birtokadományaikkal az ország leghatalmasabb bárói közé emelkedtek. 1397-ben dicstelen szerepet töltöttek be a Lackfiak félreállításában. 1401-ben János szembefordult Zsigmonddal és az országos tanács élére állt. 1403-ban a nápolyi párthoz csatlakoztak, János érsek ez év őszén Zárában megkoronázta Nápolyi Lászlót, a felkelés leverését követően az elsők között kért kegyelmet. Kancellári tisztségéről le kellett mondania, de 1412-től birodalmi főkancellár lett. János 1314-től, Zsigmond távollétében Garai Miklós nádorral kormányzói megbízást teljesít, 1317-ben fényes kísérettel vett részt a konstanzi zsinaton. Z trzech braci Mikołaj zmarł po raz pierwszy, aw 1405 r. Już nie żył. János Kanizsai Arcybiskup Esztergom zmarł 20 maja 1418 r., A Stefan zmarł w 1428 r. [6] A három testvér közül Miklós halt meg először, 1405-ben már nem élt. Kanizsai János esztergomi érsek 1418. május 20-án, István pedig 1428-ban hunyt el. Wśród synów mistrza Miklósa János (biskup Sopron) był członkiem eskorty jego wuja w Konstancji. Synem Jana był Imre, biskup Vas i kapitan kilku hrabstw; jego wnuczka Miklós, chociaż był arcybiskupem hrabstwa Zala. Miklós tárnokmester fiai közül János (soproni ispán) tagja volt nagybátyja konstanzi kíséretének, 1424-ben testvérével Istvánnal, nagybátyjával Istvánnal (ajtónállómester) és annak fiával Lászlóval a simontornyai uradalmat Ozorai Pipó sárvári uradalmával cserélték el. János fia Imre, vasi ispán és több megye kapitánya volt; unokája Miklós, pedig Zala megye főispáni hivatalát viselte. Synem Istvána (portier) był László (biskup Sopron) członek rady królewskiej. Podczas pobytu w Sienie Zygmunt poprosił go o stu jeźdźców, powołując się na swoją niebezpieczną pozycję. Syn László o tym samym imieniu (drużba, województwo transylwanii oraz wyspy Vasi, Zala i Sopron) i jego brat Miklós (województwo transylwanii oraz ispany Sopron, Vasi i Zala) byli wyznawcami hunnyadu. Król Matthias podarował zamek Döbrente w powiecie Veszprém wraz ze swoimi krewnymi, Pápą i kilkoma innymi okręgami Zala i Vas, a także pustelnią hrabstwa Timis za wierną służbę dla László Kanizsai. [6] Kanizsa, śpiewany także przez Jánosa Arany, zmarł po 1476 roku. Wśród synów László był na czele kilku zakazów, a István pełnił funkcję barmana. István (ajtónállómester) fia László (soproni ispán) tagja volt a királyi tanácsnak. Zsigmond, sienai tartózkodása idején száz lovast kért tőle, veszedelmes helyzetére hivatkozva. László azonos nevű fia (lovászmester, erdélyi vajda, valamint vasi, zalai és soproni ispán) testvérével Miklóssal (erdélyi vajda, valamint soproni, vasi és zalai ispán) a hunyadiak hívei voltak. Mátyás király, Kanizsai Lászlónak hű szolgálataiért – amelyeket atyjának a kormányzónak és neki tett – a Veszprém megyei Döbrente várát a hozzátartozó helységekkel, Pápát és több más Zala és Vas megyei helységet, valamint a Temes vármegyei Remetét adományozta. Az Arany János által is megénekelt Kanizsai 1476 után halt meg. Fiai közül László több bánság élén is állt, István pedig a pohárnokmesteri hivatalt töltött be. Dorottya, córka Miklósa (województwo transylwanii, biskupów Sopron, Vas i Zala), pod koniec średniowiecza na Węgrzech, szukając ciała syna w Mohaczu, pochowała bitwy pod koniec bitwy. Prawnuk Miklósa, Orsolya (wnuczka Bána György'ego i piekarza i córki biskupa László Vas), był ostatnim przedstawicielem Kanizian, z jego wielkim bogactwem i małżeństwem, które położyły podwaliny pod rozwój rodziny Nádasdy de Náddas z Peteneg. Wraz ze śmiercią Orsolya Kanizsai w 1571 roku drzewo genealogiczne gałęzi Kanizsai rodzaju Oslo zostało zamknięte. Miklós (erdélyi vajda, valamint soproni, vasi és zalai ispán) leánya Dorottya, a magyar középkor végén – a mohácsi síkon fia holttestét keresve – közös sírokba temettetve adta meg a végtisztességet az ütközet halottainak. Miklós dédunokája Orsolya (György bán és pohárnokmester unokája és László vasi főispán leánya) a kanizsaiak utolsó képviselője, hatalmas vagyonával és házasságával a Nádasd nemzetség Peteneg ágából származó, Nádasdy de Nádasd család felemelkedésének alapjait biztosította. Kanizsai Orsolya 1571 évi halálával zárta le az Osl nemzetség kanizsai ágának családfáját. Przypisy Zasoby Magyar nagylexikon. Budapest: Magyar Nagylexikon Kiadó. 2000. Nagy Iván: Magyarország családai czímerekkel és nemzékrendi táblákkal. Pest: Ráth Mór. 1857–1868.

Kanizsai Kaniški Herb {{{dynastia}}} Kraj Królestwo Węgier w unii personalnej z Królestwem Chorwacji — Arcybiskup Ostrzyhomia Biskup Zagrzebia Banowie Dalmacji, Chorwacji i Slawonii Ban Jajce Koniuszy królewski Odźwierny królewski Skarbnik królewski Wojewoda Siedmiogrodu — Pierwszy Lőrinc Ostatni Ferenc Początek 1318 Koniec 1532 Pochodzenie węgierskie Klan Osl